Θεριό Ανήμερο...

Μαθητεύω...

2009-06-13T22:22:00.010+03:00

Εγώ το σούπερ μάρκετ, το ‘χω ψιλικατζίδικο.
Πετιέμαι τρεις και μία και ψωνίζω, καθόσον άμα πω να κάνω καβάντζα για κανένα δεκαήμερο, θα κοψομεσιαστώ στο κουβάλημα. Α όχι, τον αγαπάω τον εαυτούλη μου.

Η συχνότητα λοιπόν με την οποία επισκέφτομαι το υπερμάγαζο της γειτονιάς μου έχει βοηθήσει στο να αναπτυχθεί μια κάποια οικειότητα με κάποιες εκ των ταμιών (αλήθεια, γιατί δεν έχει άντρες ταμίους; Σεξισμός μου μυρίζει…).

Καθώς μιλούσα λοιπόν προχτέ με μια εξ αυτών, συμπαθεστάτη οφείλω να ομολογήσω, μου έλεγε ότι όπου να ‘ναι κλείνουν τα σχολεία και η κόρη της θα είναι πια όλη μέρα σπίτι με τη γιαγιά (παρακαλώ στο σημείο αυτό ας κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή για τη γιαγιά).

Παρά την παρατηρητικότις που γενικά με διακρίνει (όπως και μύριες άλλες αρετές), δεν επρόσεξα ότι την συζήτησή μας παρακολουθούσε ένα μικρό κοριτσάκι (ναι, υπάρχουν και μεγάλα, καλή ώρα) που είχε εξυπηρετηθεί πριν από μένα και έβαζε τα πράματα του σε μια σακούλα. Και κατά πάσα πιθανότητα δεν θα είχα αντιληφθεί ντιπ την ύπαρξη που κοριτσάκιου, αν δεν απευθυνόταν σε μένα - την ώρα που η ταμίας μου έλεγε με ενθουσιασμό για την λήξη του σχολικού πάρκινγ-, για να μου πει ως εκπρόσωπος της νέας γενιάς αποφασιστικά:

- « Δεν είναι δύσκολη η τρίτη».

Με μια σειρά γρήγορων συλλογισμών, κατάλαβα ότι προφανώς μιλούσε για την τρίτη τάξη.

Η σωματική διάπλαση της δηλούσης άφηνε να εννοηθεί πως μάλλον δεν ήτο ακόμη σε θέση να γνωμοδοτεί περί της δυσκολίας του γυμνασίου, πολλώ δε του λυκείου, οπότε το συμπέρασμά μου ήταν γρήγορο και τελεσίδικο: η δήλωση αφορούσε την τρίτη δημοτικού.

Δεν θα σπεύσω να αναρωτηθώ για ποιο λόγο απευθύνθηκε σε μένα αυτό το απόφθεγμα βγαλμένο σαφώς από εμπειρία ζωής.

Πιθανότερο ενδεχόμενο να θεώρησε ότι είμαι άρτι αποφοιτήσασα της δευτέρας και να διαισθάνθηκε βάιμπς ανησυχίας από πλευράς μου για το άμεσο μαθητικό μου μέλλον.

Θα σπεύσω ωστόσο να σημειώσω την οξεία μελαγχολία που μου προκάλεσε η σκέψη ότι πήγαινα κι εγώ κάποτε σχολείο. Και μάλιστα, δημοτικό… Χρόνια και ζαμάνια!!

Ήμαν κι εγώ παιδάκι ξένοιαστο, παιδάκι ανέμελο, παιδάκι απονήρευτο, παιδάκι ονειροπόλο (παιδάκι παραμένω φυσικά, τα λοιπά χαρακτηριστικά είναι που δυσκολεύομαι να ανιχνεύσω στον εαυτό μου πλέον).

Ααααχ, περασμένα μεγαλεία…

Αλλά όχι, δεν θα κλάψω, δεν πρέπει να κλάψω μπροστά σας! Πάω μέσα.

Υ.Γ. Εννοείται ότι ήμουν εξέχουσα μαθητική προσωπικότητα. Ξεκαθαρίζω σε περίπτωση που αναρωτήθηκε κανείς.

Κατσικώνομαι...

2009-03-29T02:29:00.004+02:00

Κοίτα τώρα φίλε μου τι μπορεί να πάθει ένας άθρωπος στα καλά καθούμενα.

Είπαμε κι εμείς να αξιωθούμε να σουλουπώσομε λίγο την πολυκατοικία μας. Ένα βαψιματάκι βρε αδερφέ, να φωτίξει λίγο ο τόπος.

Πού να ψάχνεις τώρα μπογιατζίδε, λέμε δεν παίρνουμε τον μπάρμπα που ανακαινίζει τον πρώτο, να τελειώνουμε;

Ανάθεμα την ώρα, κατάρα τη στιγμή.

Να μην δει άσπρη ώρα κανένας απ' όλους αυτούς που μας μάθανε να σεβόμεθα την τρίτη ηλικία (δηλαδή τι τρίτη, αυτός καβάντζωνε την τέταρτη όταν εγώ εισαγόμην στο νηπιαγωγείο).

Να για να του μιλήσω ευγενικά, να για να του προσφέρω έναν καφέ, να για να ακούσω λίγο υπομονετικά τις φλυαρίες του, ο μπάρμπας μου γίνηκε στενός κορσές (τον οποίο και ουδόλως χρειάζομαι, καθόσον ως γνωστόν τυγχάνω ιδανικών αναλογιών).

Τρεις και μία το κουδούνι χτυπάει.

Τη μια να τον κάνω λέει καφέ.

Την άλλη να κάνει λέει ένα τηλέφωνο.

Την παράλλη να με ρωτήσει πότε θα έρθει ο από πάνω να τον ερωτήσει κάτι.

Τσουρέκια μιλάμε.

Τα νεύρα μου. Άγχος μου έχει γίνει, καθυστερώ να γυρίσω σπίτι μου εξ επί τούτου, κι όταν έρχομαι είμαι υπ' ατμόν πότε θα έχω κακό συναπάντημα.

Βρε πικρό του έκανα τον καφέ.

Βρε του ξύνισα τα μούτρα μου για το οχτακοσιοστό τηλέφωνο.

Βρε δεν έχω ιδέα του είπα στην διακοσιοστή άσχετη ερώτηση.

Τίποτα.

Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα (ατυχές παράδειγμα, εφόσον η πόρτα που βροντάται τρεις και μία είναι η δικιά μου, και κουφή ουδέποτε υπήρξα).

Τι να κάνω;

Να τον εβρίσω γέρον άνθρωπο;

Να περπατάω στις μύτες και να δουλεύω βουβό προφίλ, τουτέστιν να αυτοφυλακιστώ στο ίδιο μου το σπίτι;

Και δεν είναι τίποτα. Ετούτος έκλεισε ήδη μια βδομάδα, και δεν τον βλέπω να τελειώνει πριν την Πρωτοχρονιά (για δουλειά τριών ημερών με χαλαρούς ρυθμούς έρχομαι να σημειώσω).

Βοήθειαααααααααααααααα!!!!!

Υ.Γ. Την ιδέα της μετακόμισης την απέρριψα προσωρινώς, αλλά την κρατάω καβάντζα αν δε βρω κάτι καλύτερο.

Σιγοσβήνω...

2009-01-25T23:26:00.003+02:00

Δεν μπορώ να καταλάβω πως είναι δυνατόν στις χαραυγές του 21ου αιώνα να χάνεται έτσι ένας άνθρωπος.
Δεν το χωράει το μυαλό μου.
Δεν το σηκώνει η τσίπα μου.
Κι όμως.

Η φυματίωση σιγοτρώει τα σωθικά μου. Το μόνο που με παρηγοράει ελαφρώς, είναι η σκέψη ότι αυτός ο κατηραμένος βήχας πρέπει να είναι αυτός ο ίδιος που έφαγε όλους τους μεγάλους συγγραφείς κει στη Σιβηρία. Καταραμένη υγρασία που καταβροχθίζεις ωσάν το σαράκι όλους τους ανθρώπους του πνεύματος.
Διότι σαν το πνεύμα έχω καταντήσει. Σαν το φάντασμα να το πω πιο λαϊκά για να με πιάσουν τα χαμηλότερα στρώματα (σάματις με παρακολουθούν τα αψηλότερα;).
Είναι πολλές μέρες που με ξυπνάει ο βήχας. Νιώθω το λαρύγγι μου να γδέρνεται θαρρείς κι είναι φρεσκοκομμένο μάρμαρο που του ‘λαχε να κάνουν πάνω του δοκιμαστική παρέλαση όλα τα δημοτικά σχολεία Βορείου Ελλάδος με δωδεκάποντο (αγόρια και κορίτσια, ή έχουμε ισότητα ή δεν έχουμε).
Χθες βράδυ, δεν πήγαινε άλλο. Αναγκάστηκα να σηκωθώ, καθόσον αν έμενα λίγο ακόμη στο οριζόντιο το ρεσιτάλ μου θα ανάγκαζε τους τρυφερούς μου γείτονες να καταφύγουν στα έννομα μέσα προκειμένου περί να βρουν την ησυχία τους.

Οι άκαρδοι, οι άπονοι, οι ξετσίπωτοι.

Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι.

Νέοι άνδρες στη βουλή.
Σηκώθηκα λοιπόν, δρόμο πήρα δρόμο αφήκα, κατευθύνθηκα προς το σαλόνι.
Αρχικά άνοιξα την τηλεόραση, αλλά δεν είχε τίποτα άλλο εκτός από καλώδια και την ξαναέκλεισα.
Σε δεύτερο στάδιο την άναψα. Στο τσαφ την πρόλαβα να μην λαμπαδιάσει σαν φουφού του καστανά στάχτη να γίνεις σατανά.
Σαν κίνηση ματ απεφάσισα να την θέσω σε λειτουργία.
Έκανα μια τσάρκα. Ρε φίλε, απίστευτο μιλάμε.
Τα περισσότερα παίζανε σίριαλ ή ταινίες με κεντρικό συστατικό έναν δολοφόνο (όχι ότι σκιάζομαι, αλλά θα προτιμούσα παρέα βαρβάτη για τέτοια ενασχόληση), ή επανάληψη πρωινής εκπομπής (κονσέρβες δεν τρώω, με συντηρητικά δεν τρέφομαι), ή τελεμάρκετινγκ (το δοκιμαστήριο κατά που πέφτει;).
Και δώστου ο βήχας να με ξαναθυμάται συχνά πυκνά, και δώστου να πονάει το κεφάλι μου με κάθε ταρακούνημα και να μετράω τις ώρες μου αντίστροφα.

Φτου. Από την ώρα που ξεκίνησα να αποτυπώνω τον πόνο μου στον κουμπιούτερ, έχει περάσει μετά βίας ένα μισάωρο. Αμ δεν κάνουμε δουλειά έτσι.

Δεν είναι, έχω να γράψω και τη συνέχεια της εξορμήσεως που έλεγα. Για τέτοια είμαστε τώρα…

Υ.Γ. Δικαιολογίες. Πείθω;

Εξορμώ...

2009-01-19T00:29:00.004+02:00

Δεν θα ήταν υπερβολή να παραδεχτώ ότι έχω μια ροπή προς το κακό τάιμινγκ.

Αν υπάρχει ένα διάγραμμα που δείχνει την χειρότερη χρονική στιγμή να κάνω κάτι μέσα στη μέρα, τη βδομάδα, το εξάμηνο, το χρόνο (μπορώ να το πάω μέχρι τη χιλιετία, αλλά φαντάζομαι το πιάσατε το νόημα), αυτή ακριβώς η στιγμή είναι και αυτή που θα διαλέξω.

Άθελά μου φυσικά, καθόσον ο μαζοχισμός ουδεμία σχέση έχει μεθ' ημών.

Προχθές λοιπόν, το πρώτο Σάββατο μετά την επίσημη έναρξη των εκπτώσεων, αποφάσισα να πάω βόλτα στην αγορά.

Οι φορές που κατεβαίνω Σάββατο είναι μετρημένες, διότι η σοφία των ετών με έχει μάθει ότι οι καθημερινές είναι σαφώς καταλληλότερες και για βόλτες, και για ψώνια.

Δηλαδή τώρα που το ξανασκέφτομαι, η αμέσως προηγούμενη φορά που έκανα την ίδια βλακεία, πρέπει να ήταν όταν πήρα το απολυτήριο λυκείου και δεν έβλεπα την ώρα να πάρω κορνίζα για να το κοτσάρω στον τοίχο (γιατί, δεν είναι κατόρθωμα άξιο τοιχοκολλήσεως και κομπασμού;).

Η μέσα μου φωνή, αλάνθαστη αλλά σε μόνιμη πάλη με την έξω μου κίνηση, προσπαθούσε μάταια να με προειδοποιήσει.

Μην το κάνεις.
Θα το μετανιώσεις.
Μη.

Στου κουφού την πόρτα...

Ντύνομαι, στολίζομαι, δρόμο παίρνω, δρόμο αφήνω και κινάω για την τράπεζα της γειτονιάς, προκειμένου περί να αναλήψω το εβδομαδιάτικό μου και να μπορέσω να επενδύσω ένα μέρος εξ αυτού σε τοιαύτην την προκυριακάτική μου εξόρμηση.

Φευ.

Η τράπεζα της γειτονιάς (ονόματα δεν λέμε, ένα γράμμα του αλφαβήτου το όνομά της και περιέχεται μέσα στην προηγούμενη λέξη, χωρίς να είναι το βήτου) είχε κατεβασμένα ρολά. Και στο ΑΤΜ.
Καθώς δεν είχα λοστό απάνω μου να βανδαλίσω τα ρολά και να τους πείσω ότι το μόνο που καταφέρνουν είναι να πεισμώνουν τους επίδοξους καταστροφείς, αφού εκτός των άλλων επιδεικνύουν την ζαμανφουτίστικη νοοτροπία τους ως προς τους πελάτας τους, γύρισα την περήφανη πλάτη μου και έφυγα.

Να σου την πάλι.

Μη.
Δεν το έπιασες το υπονοούμενο;
Γύρνα πίσω.

Αλί, αλί και τρισαλί.

Μπαίνω αγέρωχη στο φορείο του λαού, θεωρώντας ότι θα κατάφερνα σε λίγα λεπτά να εξυπηρετηθώ από ένα υποκατάστημα του κέντρου, αφού όσο να πεις το κέντρο είναι κέντρο (τσεκαρισμένο).
Ούτε ένα. Ούτε δύο. Ούτε τρία. Στο τέταρτο θωρακισμένο υποκατάστημα, κι αφού είχα φάει το κρύο της αρκούδας και την κίνηση του αιώνα, αποφάσισα να τραβήξω ρευστό από άλλη τράπεζα που είχε την καλοσύνη να μεριμνήσει για την πελατεία της (ευχαριστώ τους κύριους τραπεζίτες). Το ακριβές ποσό του νταβατζιλικίου που τους αναλογούσε δεν το ξέρω ακόμα. Έφαγα το φέσι και ηρέμησα.

Υ.Γ. Συνεχίζεται... Όλη τη μίρλα μαζεμένη με τη μία;

Επιστρεφω (δειλά δειλά)...

2009-01-15T00:39:00.003+02:00

Καλέ;;;;

Υπάρχει ακόμα τούτο 'δω το ρημάδι;

Υ.Γ. Ασφαλώς και ρητορικό το ερώτημα. Σάματις δεν το βλέπω;

Νιώθω...

2008-08-27T12:39:00.001+03:00

...ένα βάρος:(

Συναρπάζομαι...

2008-08-01T11:22:00.001+03:00

Αχ πότε θα συμβεί κάτι συναρπαστικό...

Προτιμώ...

2008-07-29T10:07:00.004+03:00

Άμα υπάρχει ένας άνθρωπος που απεχθάνεται τις κουβέντες του τύπου "εμείς ο άντρες κι εσείς οι γυναίκες" ή "εμείς οι γυναίκες κι εσείς οι άντρες", αυτός ο άνθρωπος είμαι εγώ.
Ωστόσο, κατά καιρούς αρέσκομαι να καταλήγω σε τοιούτα γενικόλογα συμπεράσματα, και βεβαίως δεν είμαι εγωίστρια ουδόλως ώστε να μην τα μοιραστώ με τα πλήθη.

Αν ρωτήσεις έναν άντρα τι θέλει από μια γυναίκα, σε τεράστιο ποσοστό θα πει κάτι για την εμφάνισή της.
Ξανθιά.
Mελαχρινή.
Ψηλή.
Αδύνατη.
Ξέρω 'γω τι άλλο, τέτοια πράματα.
Ε, και μετά θα βάλει και δυο τρεις προϋποθέσεις ακόμη, στις οποίες βέβαια δεν είναι και απόλυτος τώρα βρε παιδί μου, αλλά πρέπει να τις βάλει μην τον πούνε και ντιπ επιφανειακό πια.

Από την άλλη, αν ρωτήσεις μια γυναίκα τι θέλει από έναν άντρα, θα σε πει αρχικά κάτι για τον τύπο του.
Σοβαρός.
Έξυπνος.
Γλεντζές, ενώ συνάμα θα αναφερθεί στη δουλειά του (εδώ με κυρίως αναφορά στα απευκταία) :
Να μην τρώει ακόμα τα λεφτά του μπαμπά.
Να μην έχει κάνει χαρτιά για το δημόσιο και περιμένει το θαύμα.
Να μην περιμένει να του χτυπήσουν την πόρτα να τον παρακαλέσουν να καλύψει μια διευθυντική θέση.
Αυτά τα δύο όμως ταυτόχρονα, ως ένα ενιαίο χαρακτηριστικό.
Η εμφάνιση θα έρθει τρίτη και καταϊδρωμένη, και μάλλον όχι λόγω ανωτερότητας, αλλά λόγω κατάληψης των δύο προηγούμενων θέσεων από μεγαλύτερης βαρύτητας στοιχεία.

Το ερώτημά μου, δεν είναι γιατί υπάρχει αυτή η διαφορά στην αντιμετώπιση ενός θέματος που έχει την ίδια σημασία για όλους.

Το ερώτημά μου, είναι γιατί οι περισσότεροι και οι περισσότερες καταλήγουν τελικά με κάποιες ή κάποιους που δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που αρχικά περιέγραφαν ως επιθυμητό.

Και γιατί οι υπόλοιποι δεν παραδειγματίζονται από αυτό για να παραδεχτούν ότι τελικά αυτές οι περιγραφές έχουν περισσότερο λογοτεχνικό ενδιαφέρον και λιγότερο ουσιαστικό, καθώς καταστρατηγούνται βάναυσα.

Λέω.

Υ.Γ. Εγώ και πάλι αποτελώ εξαίρεση. Μεγαλύτερη συνέπεια λόγων και έργων μην αναζητήσετε. Ενταύθα.

Λουφάρω...

2008-07-17T12:10:00.003+03:00

Έχω καταλήξει και αντίρρηση δε σηκώνω.
Όταν είσαι στη δουλειά, δεν υπάρχει καλύτερο πράμα από το μουλωχτό. Στη ζούλα ρε παιδί, πώς το λένε.
Ό,τι κι αν είναι αυτό.

Ένα τηλεφώνημα την ώρα που δεν μπορώ (δηλαδή δεν πρέπει, αλλιώς μια χαρά μπορώ, αχ, άμα θέλω εγώ...) να μιλήσω.

Μια δαγκωνιά από το σαντουϊτσάκι (διαίτης εννοείται, μη φανταστείτε καμία φρατζόλα γεμιστή με ζαμπόν, κασέρι, ντομάτα, αυγό, μαρούλι, μανούρι, λίγη μαγιονέζα για να μην είναι πολύ ξερό, λίγη φέτα, ένα... ε... όχι τέτοιο τέλος πάντων, διαίτης) την ώρα που μου χτυπάνε τηλέφωνο.

Ένα κειμενάκι στο βλογκ την ώρα που ξέρω ότι αν δεν δουλέψω με διπλή ταχύτητα (στην περίπτωσή μου μέση ταχύτητα 800 χλμ /ώρα Χ 2 = περί τα 1600) θα βγω από 'δω μέσα τον 15αύγουστο.

Μια κλεφτή ματιά από και προς τον κούκλο συνάδελφο που κάθεται απέναντί μου και ετοιμάζεται να κόψει τις φλέβες του με το κοπίδι για πάρτη μου (κατά καιρούς αρέσκομαι να εξασκούμαι λίγο στη συγγραφή επιστημονικής φαντασίας. Άκου κοπίδι στο γραφείο μας!).

Τέτοια πράματα.
Αυτά είναι που δίνουν λίγο ενδιαφέρον στην πλήξη των εργάσιμων ωρών.

Και τώρα που είπα ωρών, επανέρχομαι στο κρίσιμο ερώτημα:
γιατί όταν βγαίνω έξω το τρίωρο περνάει σε ένα τέταρτο,
κι όταν δουλεύω το τέταρτο περνάει σε ένα τρίωρο;

Υ.Γ. Την ώρα που συνέγραφα το παρόν, έκανα παράλληλα και υπολογισμούς με το κομπιουτεράκι ότι τάχατες μου δουλεύω. Βλέπετε να μαθαίνετε.

Διερωτώμαι...

2008-07-15T09:43:00.003+03:00

Εδώ και λίγο καιρό, έχει υποπέσει στην αντίληψή μου κάτι τις, και ήθελα να το μοιραστώ με την υφήλιο (και πού να βρω μεγαλύτερο βήμα για την υφήλιο από τούτο δω το σημείο).

Η ΕΒΓΑ δίνει όλα της τα οικογενειακά παγωτά 1+1 δώρο.
Ακόμα και στα περίπτερα, βρίσκω προσφορές που με ένα κυπελάκι σου δίνουν ένα νεράκι, με δύο ένα μεγάλο νερό, με τρία άλλο ένα παγωτό και τέτοια.
Επίσης, πρόσφατα ανεκάλυψα χυμούς σε τιμή φθηνότερη ακόμα και από τα πιο γνωστά εκπτωτικά σούπερ μαρκέτια.

Και ερωτώ: Αποτελεσματικό μάρκετινγ ή να ανησυχήσω;

Πάντως πού καταντήσαμε... Γκρινιάζουμε για τις τιμές, κι όταν κάποιος κάνει κάτι γι' αυτό, είμαστε ενστικτωδώς καχύποπτοι.

Υ.Γ. Όχι ότι ψωνίζω εγώ παγωτά, α πα πα, αφού ξέρετε τι καλή διατροφή κάνω. Ένας φίλος μου μου το είπε.

Συνδράμω...

2008-07-07T12:42:00.002+03:00

Είδα ψες το "IL Postino" (άμα πας να γράψεις το ιλ με κεφαλαίο ι και μικρό λ βγαίνει έτσι :Il - είναι τρελοί αυτοί οι λατίνοι).
Θα με πείτε νωρίς το θυμήθηκα, αλλά θα σας πω ότι τώρα που πήρα τηλεόραση που δεν χρειάζεται να κάθομαι στα τριάντα εκατοστά απόσταση για να διαβάσω τα γράμματα, θα κάνω μα την Blue Sky απόσβεση για όλα τα χαμένα ντιβιντι.

Επειδή μπορεί να υπάρχουν και άλλοι κόσμοι που δεν το είδανε μέχρι τούδε, θα περιλήψω σε δυο γραμμές την υπόθεση:
ένας φιλόδοξος χωριάτης εκ νήσου που έχει αηδιάσει η ψυχούλα του από την ψαρίλα, θέλει να κάνει κάτι άλλο στη ζωή του βρε αδερφέ. Έτσι, αδράχνει την ευκαιρία για μια θέση ταχυδρόμου στα ΙΛΤΑ και αναλαμβάνει να πηγαίνει την αλληλογραφία σε έναν διάσημο εξόριστο ποιητή (ξέρετε, από αυτούς που κάνουν αντίσταση καθήμενοι σταυροπόδι και πίνοντας τίλιο στον ήλιο). Σιγώς σιγώς αναπτύσσεται μια σχέση μεταξύ των (φιλική εννοώ αθεόφοβοι!) και ο ποιητής γίνεται ο μέντωρ του φιλόδοξου και κακομούτσουνου ελαφρώς σιτεμένου νεανίσκου.
Σταματώ εδώ την σύνοψις, αφενός διότι ξεπέρασα τις δυο γραμμές (και γνωρίζετε πόσο δε με αρέσει να προβαίνω σε αντιφάσεις), αφεδυονών διότι άμα δεν το έχετε δει θα είναι σαν να σας δίνω μασημένη τροφή (φτου κακά).

Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτά τα έργα που έχουν να κάνουν με μέντορα και μαθητευόμενο, εμένα με τρελαίνουν. Πετάω τη σκούφια μου (όχι δεν είμαι στρουμφάκι, που λέει ο λόγος).
Με συγκινεί πολύ η ιδέα ενός ανθρώπου που βοηθά μέσα από την εμπειρία του έναν άλλον άνθρωπο να χαράξει βήμα βήμα μια πορεία που διαφορετικά δεν θα μπορούσε να διανοηθεί (είδατε, ξέρω και να σοβαρεύομαι ενίοτε). Κάθε φορά που βλέπω ένα τέτοιο έργο, η διάθεσή μου ανεβαίνει και τα όνειρά μου αναπτερώνονται. Αρχίζω και πάλι να σκέφτομαι όλα αυτά που θα ήθελα να κάνω και μου φαίνονται σχεδόν αδύνατα, και κάτι μέσα μου γαργαλάει και μου λέει "μην απελπίζεσαι, μπορεί να βρεθεί ένας μέντωρ και για σένα και να πας εκεί που δεν φαντάζεσαι".

Ας μην είμαι βέβαια αχάριστη.
Κατά καιρούς, έχω συναντήσει ανθρώπους που με βοήθησαν. Λίγους και για λίγο, και συνήθως με απώτερο σκοπό. Όπως και να 'χει, αυτούς τους ευχαριστώ.

Ο επόμενος πότε θα μας κάνει την τιμή;

Υ.Γ. Μετά απ' αυτό βέβαια χτύπησα και έναν Χιου Γκραντ, έτσι για την εκτόνωση.

Αναισθητοποιούμαι...

2008-07-03T10:40:00.002+03:00

Εξασκούμαι εδώ και πολύ καιρό, χρόνια μπορώ να πω, και καιρούς ακόμη ακόμη, αλλά δεν τα καταφέρνω (και είναι πραγματικά απορίας άξιο, καθόσον εγώ ως γνωστόν καταφέρνω τα πάντα).
Όλες οι απέλπιδες προσπάθειές μου να αναισθητοποιηθώ πέφτουν στο κενό, κάνοντας μάλιστα πανηγυρικό θόρυβο ωσάν τη νερόβομβα που απελευθερώνεται από τον έκτο όροφο και σκάει στο κεφάλι ενός αμέριμνου περαστικού (άμα τα πιάσω τα παλιόπαιδα που κάνουν τέτοια πράματα, θα τα τουλουμιάσω).

Έχω μια τάση προς το άγχος, προς τη στενοχώρια, προς την απογοήτευση.

Κάθε τι που ακούω, βλέπω, μαθαίνω και εμπεριέχει οτιδήποτε αρνητικό, με επηρεάζει σημαντικά.
Τα ψυχοσωματικά μου τρελαίνονται και η κατάσταση του ασθενούς (εγώ είμαι ο ασθενούς στην προκειμένου περίπτωση) παίρνει την κατιούσα.

Στην πορεία των ετών βέβαια, έχω μάθει να ιεραρχώ τη σημαντικότητα κάθε ερεθίσματος και να μην αφήνω το παραμικρό να με κάνει κουρέλι.

Κι εκεί που λέω το 'χω, το κοντρολάρω και είμαι το Θεριό και είμαι καλά, να σου και έρχομαι πάλι και χάνω τη μπάλα.

Ένας γνωστός ή ένας φίλος με πρόβλημα υγείας,
ένας άλλος με πρόβλημα οικονομικό,
κάποιος που θα μου θυμώσει για κάτι που δεν θα 'πρεπε,
ένας συνάδελφος που θα θέλω να βρίσω και δε θα μπορώ,
κάποιος από τον περίγυρό μου που θα έρθει να μου αποδείξει ότι η μπαμπεσιά εξακολουθεί να είναι το δημοφιλέστερο σπορ,
και να,
όλα αυτά μαζί έρχονται και με γονατίζουν.
Και με κάνουν να μη μπορώ να βγάλω τη μέρα.

Και ερωτώ:
Γιατί να μην είμαι αναίσθητη;
Γιατί;
Ε;;;
Γιατί λέω;;

Όπως λέει και το άσμα "μια ζωή ευαισθησία, κι είναι καταδικασμένη στη σιωπή ν' αργοπεθαίνει"...

Μπα σε καλό μου, άμαν ήξερα ότι θα μου βγει μπλουζαριστό, δεν θα έγραφα τίποτις, κάλιο που το είχα στο ρελαντί τόσον καιρό.

Τι να κάνεις, συμβαίνουν αυτά...

Υ.Γ. Του φιλ ορ νοτ του φιλ.

Μοιράζομαι...

2008-04-10T10:36:00.002+03:00

Δύο χρόνια το 'χω το τσαρδί.

Ήρθε ίσως το πλήρωμα του χρόνου.

Είναι άραγε καλή ιδέα;;

Υ.Γ. Είναι δεν είναι, εγώ απ' τη Δευτέρα ξεκινάω...

Απεργώ...

2008-03-17T11:38:00.005+02:00

Δεν καταλαβαίνω γιατί τα βάζετε με τους ρευματοαπεργούς και τους σκουπιδοαπεργούς. Ειλικρινά όμως.
Όλοι έχουμε δικαίωμα στην απεργία σύντροφοι.
Όλοι.
Εξόν αν δε δουλεύουμε στο δημόσιο.
Εκεί είπαμε, τη μια μέρα απεργία, την άλλη ανεργία.
Το δημόσιο όμως δεν έχει τέτοια κολλήματα.
Ό,τι ώρα νιώθεις ότι θίγεσαι μπορείς να το δείχνεις με το να απέχεις από τα καθήκοντά σου. Αυτά που πήρες με μέσον ας μου επιτραπεί να σημειώσω. Που θα έχεις καβαντζωμένα μέχρι να πεθάνεις (κούφια η ώρα).

Κι εγώ, παρόλο που δεν εξυπηρετήθηκα από την ΔΕΗ και τον Δήμο ως όφειλαν να με εξυπηρετήσουν, θα πληρώσω κανονικά όταν έρθουν οι λυπητερές. Κάνω λάθος;

Γι' αυτό και θέλω μέσα από το μεγάλης απηχήσεως αυτό βήμα, να προτρέψω και τους υπόλοιπους αγωνιστές να συμμετέχουν.

Πρώτα πρώτα, τον εκλεκτό κλάδο των μπάτσων. Παρατήστε τα γλομβ και την φύλαξη (λέμε τώρα) και αμοληθείτε στους δρόμους. Εντάξει, κι αν αυξηθεί η εγκληματικότητα τι θα γίνει; Σάματις τώρα δεν έχουμε; Σας παρακαλώ, ας μην κολλάμε στα νούμερα.

Εις αυτούς, συμπεριλαμβάνω σαφώς και τους δεσμοφύλακας. Ε δε νομίζω τώρα να δημιουργηθεί πρόβλημα αν αφήσετε μια στάλα τα παιδιά μέσα χωρίς επιτήρηση. Είμαι σίγουρη πως αν τους εξηγήσετε τα αιτήματά σας, θα κατανοήσουν και θα δεχθούν να μείνουν στις θέσεις τους με τάξη και ηρεμία.

Χώρια που δεν κατάλαβα, ο στρατός δεν έχει δικαιώματα; Φτιάχτε σκιάχτρα να καλύψουν τις σκοπιές, αφήκετε λίγο και τις επιχειρήσεις να πάνε πίσω, και σύσσωμοι κι εσείς στον αγώνα. Ορμάτε γενναίοι μου!

Γιατί, οι γιατροί; Οι νοσοκόμες; Άντε και πέθαναν καμιά δεκαριά κατοστάδες άνθρωποι παραπάνω. Εντάξει ρε παιδιά, μη φέρνουμε και τον πανικό, σάματις υπέγραψε κανείς συμβόλαιο ισοβίου παραμονής στον πλανήτη;

Με δέκα δεκαπέντε μερούλες πλήρους μπάχαλου, η χώρα θα εξακολουθήσει να υπάρχει. Υποθέτω.

Αν και, αφού θα το διαλύσουμε που θα το διαλύσουμε το ρημάδι, ας το κάνουμε μια ώρα αρχύτερα.

Υ.Γ. Έχω να ανοίξω παράθυρο από τότε που ξεκίνησε η απεργία. Αν δεν πάω από μόλυνση, θα πάω από ασφυξία.

Ξαγρυπνάω...

2008-02-27T11:12:00.003+02:00

Δεν μπορώ να καταλάβω, πώς είναι δυνατόν στις χαραυγές του 21ου αιώνα να χάνεται έτσι ένας άνθρωπος.
Δεν το χωράει το μυαλό μου.
Δεν το σηκώνει η τσίπα μου.
Κι όμως.
Η φυματίωση σιγοτρώει τα σωθικά μου. Αυτό πρέπει να 'ναι, είμαι σίγουρη.
Το μόνο που με παρηγορεί ελαφρώς, είναι η σκέψη ότι αυτός ο κατηραμένος βήχας πρέπει να είναι αυτός ο ίδιος που έφαγε όλους τους μεγάλους συγγραφείς κει στη Σιβηρία. Καταραμένη υγρασία που καταβροχθίζεις ωσάν το σαράκι όλους τους ανθρώπους του πνεύματος.
Διότι σαν το πνεύμα έχω καταντήσει. Σαν το φάντασμα να το πω πιο λαϊκά για να με πιάσουν τα χαμηλότερα στρώματα (σάματις με παρακολουθούν τα αψηλότερα;).
Είναι πολλές μέρες που με ξυπνάει ο βήχας. Νιώθω το λαρύγγι μου να γδέρνεται θαρρείς κι είναι φρεσκοκομμένο μάρμαρο που του λαχε να κάνουν πάνω του δοκιμαστική παρέλαση όλα τα δημοτικά σχολεία Βορείου Ελλάδος με δωδεκάποντο (αγόρια και κορίτσια, ή έχουμε ισότητα ή δεν έχουμε).
Χθες βράδυ, δεν πήγαινε άλλο. Αναγκάστηκα να σηκωθώ, καθόσον αν έμενα λίγο ακόμη στο οριζόντιο το ρεσιτάλ μου θα ανάγκαζε τους τρυφερούς μου γείτονες να καταφύγουν στα έννομα μέσα προκειμένου περί να βρουν την ησυχία τους.
Οι άκαρδοι, οι άπονοι, οι ξετσίπωτοι.
Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι.
Νέοι άνδρες στη βουλή.
Σηκώθηκα λοιπόν, δρόμο πήρα δρόμο αφήκα, κατευθύνθηκα προς το σαλόνι.
Αρχικά άνοιξα την τηλεόραση, αλλά δεν είχε τίποτα άλλο εκτός από καλώδια και την ξαναέκλεισα.
Σε δεύτερο στάδιο την άναψα. Στο τσαφ την πρόλαβα να μην λαμπαδιάσει σαν φουφού του καστανά στάχτη να γίνεις σατανά.
Σαν κίνηση ματ απεφάσισα να την θέσω σε λειτουργία.
Έκανα μια τσάρκα. Ρε φίλε, απίστευτο μιλάμε.
Τα περισσότερα παίζανε σίριαλ ή ταινίες με κεντρικό συστατικό έναν δολοφόνο (όχι ότι σκιάζομαι, αλλά δεν τον εχωνεύω τον Χάρο παιδιόθεν), ή επανάληψη πρωινής εκπομπής (κοσέρβες δεν τρώω, με συντηρητικά δεν τρέφομαι), ή τελεμάρκετινγκ (το δοκιμαστήριο κατά που πέφτει;).
Και δώστου ο βήχας να με ξαναθυμάται συχνά πυκνά, και δώστου να πονάει το κεφάλι μου με κάθε ταρακούνημα και να μετράω τις ώρες μου αντίστροφα.

Και φτου. Από την ώρα που ξεκίνησα να αποτυπώνω τον πόνο μου στον κουμπιούτερ, είχε περάσει μετά βίας ένα μισάωρο. Αμ δε γίνεται δουλειά έτσι.

Απόφαση ελήφθη. Θα φύγω από το σαλόνι.

Υ.Γ. Του μπι κοντίνιουντ.

Κληρώνω...

2008-02-15T08:42:00.004+02:00

Αυτό που έχω με τις κληρώσεις είναι νομίζω προσόν αποκλειστικά δικό μου.
Ο Θεός το χάρισε σε μένα και μετά είπε όχι μωρέ, κακή ιδέα είναι. Ας μην το κάνω αυτό στα δημιουργήματά μου.
Αλλά είχε ξεχάσει ότι το είχε ήδη δώσει σε μένα (που γενικά δεν το συνηθίζει αλλά έχε χάρη που του είχε φύγει η γραμματέας εκείνη την εποχή) και ξώμεινα μ' αυτό.
Δεν εννοώ ότι δεν υπάρχει καμία απολύτως πιθανότητα να γίνει κλήρωση και να την κερδίσω.
Φυσικό είναι, κάποιος να νικάει και οι υπόλοιποι να χάνουν. Θα με πείτε αφού οι νικάει μόνο ένας, οι υπόλοιποι γιατί παίζουν. Έλα ντε, κι εγώ αυτό λέω.
Το δικό μου το χάρισμα, έχει να κάνει με το ότι αυτός που θα βγει τελευταίος, θα είμαι εγώ. Στάνταρ.
Φεριπείν υπάρχουν 99 δώρα και 100 υποψηφίοι. Ο ένας θα πρέπει να πάρει τον πούλο, διότι τι να κάνουμε, ανέχεια έχουμε, δε έβγαινε για άλλο ένα.
Ε, μην το κουράζουμε.
Αυτός ο ένας θα είμαι εγώ.
Σε κάθε περίπτωση.
Νόμος του σύμπαντος (όποιος έλαχε να πάρει μάτι αυτόν που τον ψήφισε να μου το πει να τον εκανονίσω).

Και δεν το λέω για να κλαφτώ. Ουχί.

Το λέω για να άμα βρεθείτε παρόντες σε παρόμοιο συμβάν με την αφεντιά μου (η σύνταξις μου επίσης ανεκδιήγητη, λόγω που το σκέφτομαι και συγχύζομαι), να ξέρετε να παίξετε στοιχήματα.
Απόδοση 1 προς 100. Σίγουρο χρήμα.
Τα ποσοστά μου θα τα βρούμε, μη φοβείστε. Είμαι πολύ καλή στις χρηματοοικονομικές δοσοληψίες.

Άντε γιατί πρέπει να κοιτάμε να κάνουμε σιγά σιγά μπαγιόκο για τα γεράματα.

Σύνταξη δεν θα προκάμουμε που δε θα προκάμουμε, ο καθένας για την πάρτη του.

Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη!

Όμως όχι, δεν συμμετείχα στην απεργία προχθές, για να μην συμμετέχω στην ανεργία σήμερα.

Ρουφιάνα κοινωνία!

Υ.Γ. Όποιος μου πήρε τον ειρμό να τον στείλει αμέσως πίσω.

Ονειρεύομαι...

2008-01-30T11:13:00.000+02:00

Αν είχα πάντα ένα πρόβλημα στις δουλειές που έκανα πολλά χρόνια, ήταν ότι με πλήρωναν καλά. Και βέβαια δεν ξέχασα το "δεν", εννοώ αυτό ακριβώς που είπα (δε θα με διορθώσετε εσείς εμένα, τσουτσέκια).
Όταν είσαι σε μια δουλειά που σου βρωμάνε διάφορα και δεν τα τσεπώνεις κιόλας, όλοι σου λένε να κοιτάξεις να βρεις κάτι άλλο και να τα παρατήσεις. Κι εσύ έχεις την ψυχολογία ανθρώπου που κοιτάζει να βρει κάτι άλλο και να τα παρατήσει, οπότε δεν τρελαίνεσαι κιόλας, περνάει ο καιρός πιο εύκολα. Όσος χρόνος κι αν χρειαστεί να περάσει μέχρι όντως να βρεις κάτι καλύτερο, το βλέπεις το θέμα πιο χαλαρά.
Το ζόρι είναι όταν είσαι κάπου που δεν το λέει η καρδούλα σου, αλλά το χρήμα πέφτει ζεστό σε μια σεβαστή ποσότητα. Εκεί είναι τα δύσκολα.
Κανένας μα κανένας δε σε ενθαρρύνει να τα βροντήξεις όλα χάμου και να ψάξεις να βρεις μια καλύτερη ζωή. Όλοι σπεύδουν να σου υπενθυμίσουν ότι τα πράγματα έξω είναι δύσκολα (λες και εσύ κάθεσαι αναπαυτικά στο ροζ συννεφάκι σου και δεν ξέρεις την κατάσταση, πολύ μου τη σπάνε οι ξερόλες) και να κάτσεις εκεί που κάθεσαι να παίρνεις τα ωραία σου λεφτουδάκια. Άλλωστε, η δουλειά δεν είναι απαραίτητο να μας αρέσει, την κάνουμε για τον επιούσιο και αυτά που μας αρέσουν τα κάνουμε μετά το πέρας του ωραρίου.

Και δηλαδή αφού δεν μπορώ; Αφού πνίγομαι; Αφού δεν περνάει η ρημάδα η ώρα, δεν φεύγει η άτιμη;

Α ρε και να 'μαν λέει στην Αμερική, να, εκεί στο Κεντάκι φερειπείν, και να δούλευα σεναριογράφος (άσχετο που θα έκανα τώρα και απεργία, διότι θα ήμουν απ' τους πιο μαχητικούς εξυπονοείται) και η μοίρα να μου το 'χε δώσει να γράφω ιστορίες με ήρωες που γουστάρω, και αυτούς που δεν γουστάρω να τους βάζω πάντα να πεθαίνουν ή άντε, να ξεφτιλίζονται (όταν είμαι στις καλές μου).
Και να ξυπνούσα το πρωί, να ετοίμαζα τον ζεστό καφέ μου, να έσιαχνα τόουστ με πληγούρι, κι αφού ξεφύλλιζα την εφημερίδα που θα μου είχε φέρει το πέιπερ μπόι, να καταγινόμουν με το επόμενο αριστούργημά μου μέχρι που να ερχόταν η ώρα να φάω το μπούργκερ μου με την κολα κόκα μου.
Και οι Νιού Γιορκ Τάιμς να έγραφαν για μένα με την πιο λαμπρή γραμματοσειρά και μέγεθος γραμμάτων σαν το κεφάλι σας, και να έμενα στην ιστορία σαν το πιο αξιόλογο συγγραφικό ταλέντο των τελευταίων δεκαετιών. Και να σου τιμές, και να σου βραβεύσεις και να σου ζωή παραμυθένια.
Α ρε...

Υ.Γ. Σκάσε τώρα και κάτσε στο γραφειάκι σου να μαραζώνεις.
Σας προλαβαίνω εγώ, καθόσον αν είναι να προσγειωθώ απότομα, προτιμώ να το κάνω μονάχη μου.

Προφητεύω...

2008-01-22T09:45:00.000+02:00

Νομίζω πως έχω το χάρισμα.

Όποιο θέμα επιλέγω να ασχοληθώ, γίνεται αμέσως μετά επικαιρότητα.

Κουράστηκα να είμαι τόσο μπροστά από την εποχή μου.

Υ.Γ. Νιώθω τόσο μόνη εδώ στην κορυφή...

Δημοσιογραφώ...

2007-12-20T11:05:00.000+02:00

Μια αγαπημένη μου φράση, είναι ότι τη δουλειά του ηχολήπτη, του τερματοφύλακα και της γραμματέως, την αντιλαμβανόμαστε μόνο όταν δεν την κάνουν.
Όταν τα χαριτωμένα αυτάκια μας έρχονται σε βίαια επαφή με το φαινόμενο που λέμε μικροφωνισμό.
Όταν ο χασογκόλης αφήνει την μπάλα να αγγίξει τα δίχτυα του (έξι βρε Χαλκιά αγόρι μου, έξι;;;).
Όταν παίρνουμε τηλέφωνο να κράξουμε για την προβληματική σύνδεση και δεν απαντάει κανείς.

Υπάρχουν λοιπόν τα επαγγέλματα που γίνονται αισθητά καθημερινά.

Ο οδηγός (είτε προφέσιοναλ – λαοφορεία και τάριφμεν, για να δώσω δυο παραδειγματάκια ούτως ειπείν, - είτε φριλάνς για την πάρτη του), ο πωλητής ή του καταστήματος γενικότερα (ένα πακέτο Μάλμπουρα και τα ρέστα δρακουλίνια, συγνώμη δεσποινίς πόσο έχει τούτο το λουστρίνι, ένα πιτόγυρο με απόλα χωρίς κέπατς), ο δάσκαλος (κυρ’ κυρ’ να πάω στην τουαλέτα; να παλουκωθείς στη θέση σου ζωντόβολο).

Υπάρχουν αυτά που είναι αχρείαστα αλλά απαραίτητα δεόντως.

Ο γιατρός (με πονάνε τα λαιμά μου εδώ και μέρες – όλα ή το ένα μόνο;), ο δικηγόρος (θα του την τρίψω εγώ μια μηνυσάρα που θα ‘ναι όλη δική του που θα πάει να μου φάει τη αποζημίωση), ο νεκροθάφτης (φτου φτου φτου, στα όρη στ’ άγρια βουνά).

Υπάρχουν αυτά που την έχουν τη χρήση τους στο πιο περισταστιακό.

Ο κούριερ (μέχρι να έρθει το γεμιστό με το ΚΤΕΛ γίνεται στουπέτσι ρε μάνα), ο μπάτσος (διότι καμία δουλειά δεν είναι ντροπή, εφόσον υπάρχει η δουλειά του μπάτσου), ο καλλιτέχνης (κόφτε μου το ψωμί αλλά αφήκετέ μου την κουλτούρα).

Το πρόβλημα μου εμένα δεν είναι με κανένα από τα παραπάνω.
Έκαστο τη χάρη του, τα ‘παμε και τα συμφωνήσαμε.

Το θεματάκι μου είναι με αυτά που άμα το καλοσκεφτείς, δεν χρειάζονται και καθόλου.

Αλλά τώρα που το σκέφτομαι, καθόσον ο χρόνος με κάνει όλο και πιο σοφή, όλο και πιο διπλωμάτισσα, ας μην αναφέρω σορεία παραδειγμάτων. Εχτρούς θα κάμω και θα προσπαθήσουν να με ρίξουν από το θρόνο μου.
Οπότε, για να δείξω και του λόγου το αληθές και να μη με πείτε θρασύδειλη, θα αναφέρω ένα που το έχω πιο πρόσφατο και αποτέλεσε και την αφορμή τούτου του δοκιμίου.

Σταθείτε πρώτα να μετρήσω πόσους θα χάσω…
Ένας ο Αντώναρος (ήταν καλός, ήταν χρυσός, κι είχε τις χάρες όλους), δύος ο ξέρει_αυτός_ποιος_αλλά_δεν_τον_δίνω, άντε να ‘ναι και κανά δυο τρεις (χιλιάδες πάντα) άλλοι.
Χαλάλι.
Δε θα πουλήσω εγώ τις ιδέες μου για τις δημόσιες σχέσεις!

Τους δημοσιογράφους ρε παιδιά, τι τους θέμε;;;

Μια χαρά δεν την περάσαμε χτες που μας αφήκανε σε ησυχία; Ησύχασε το κεφαλάκι μας ησύχασε, μια μέρα χωρίς να μαυρίσει η διάθεσή μας, χωρίς να μας γίνουν τα νεύρα κανταϊφι.

Τι; Πώς θα μαθαίνουμε τις ειδήσεις;

Στόμα με στόμα φίλοι μου. Σαν τις παλιές καλές εποχές.
Αχ, τι μου θυμίσατε τώρα…

Υ.Γ. Και τώρα που το θυμήθηκα, αυτός που είναι στην εφημερίδα, ο.κ. δημοσιογράφος. αυτός που είναι στην του βου, δεν έπρεπε να λέγεται δημοσιολέος (σαχλίτσες);

Ρουφιανεύομαι...

2007-12-06T16:25:00.000+02:00

Διαβάζω σήμερα:
"Καθημερινά έστελνε ηλεκτρονικά μηνύματα και τους αποχαιρετούσε «για πάντα», όπως έλεγε! Πολλοί ήταν αυτοί που δεν τον πίστεψαν. Κάποιοι, όμως, ανησύχησαν και επιχείρησαν να τον μεταπείσουν. Οι αστυνομικοί στάθηκαν τυχεροί, γιατί «έπιασαν» το e-mail του τελευταίου (!) φίλου του 20χρονου: «Μην κάνεις τη μ…! Τίποτα δεν αξίζει όσο η ζωή σου» του έγραφε."

Ένα παιδί (20 χρονών βέβαια, παιδί ακόμα;) που ήθελε λέει να αυτοκτονήσει ένεκα που το βάρεσε ερωτική απογοήτευση και το ανακάλυψαν οι αξιαγάπητοι αστυνομικοί και το έσωσαν από του χάρου τα δόντια. Μπράβο τους τους καλούς μας αστυνομικούς.

Αφήνω την ουσία της υπόθεσης.

Κρατάω το ότι οι αστυνομία "έπιασε" ένα e-mail.

Όπα παιδιά.
Μισό να το πάρω αλλιώς.

Είπαμε να υπάρχει πρόληψη εγκλήματος, αλλά... μήπως έχουμε παραξεφύγει;;;

Υ.Γ. Προσέχτε τι θα σχολιάσετε. Μπορεί να το "πιάσει" η δίωξη.

Τικάρω...

2007-11-05T12:13:00.000+02:00

Ε ναι λοιπόν.
Πάει και τελείωσε.
Το αποφάσισα.

Θα αγγίξω ένα πολύ ευαίσθητο θέμα.

Θα το κάνω, ναι.
Το σκεφτόμουν καιρό, αλλά να... Δίσταζα.
Μετά όμως κατέληξα ότι ο μπλόγκερ (κατά το "ο δημοσιογράφος" του 30φυλλόπουλου και το "ο σατιρικός συγγραφέας" του Λαζό) δεν πρέπει να μασάει τα λόγια του. Πρέπει να μιλάει ευθαρσώς και να θίγει τα πάντα.
Οπότε, ζητώ συγνώμη προκαταβολικά από αυτούς που θα πληγωθούν, δηλώνω έτοιμη να αντιμετωπίσω αυτούς που θα βρεθούν απέναντί μου, και ψυχικά προετοιμασμένη να αποδεχτώ την απώλεια μιας μερίδας οπαδών μου (όσους και να χάσω, πάλι άπειροι θα μείνουν).

Θα μιλήσω για τα τικ (για τα τακ άλλη μέρα).

Αφορμή είναι η επίσκεψη που δέχθηκα την περασμένη βδομάδα από την σπιτονοικοκυρά μου. Η σκέψη βέβαια ότι είναι μάλλον απίθανο όταν δεν πλέκει σεμεδάκια να μπαίνει στο ίντερνετ, μου δίνει την ελευθερία που χρειάζομαι για να την αναφέρω. Αν το διαβάζουν τα παιδιά της ή λοιποί συγγενείς, δεν είμαι εγώ. Άλλη είναι.
Ήρθε η γυναίκα, ματς μουτς φιλιά και αβρότητες, ε, καθίσαμε να τα πούμε λίγο σαν άνθρωποι.
Αφού λοιπόν έβγαλα το φοντάν ωσάν την καλή νοικοκυρά και πιάσαμε την χιλιοειπωμένη κουβέντα περί του καιρού, το παίρνω πρέφα για πρώτη φορά.
Δε δίνω βάση. Λέω, κουρασμένη θα είναι η γυναίκα.
Θα πέσει κι άλλο η θερμοκρασία από βδομάδα, προβλέπω με βεβαιότητα, για να έρθω να το διαπιστώσω για δεύτερη φορά.
Ναι, θα το έχει το κρύο του, με συμπληρώνει και έρχεται να μην αφήσει κανένα περιθώριο αμφιβολίας.
Τα μάτια της ανοιγόκλειναν σε ρυθμό πολύ πιο γρήγορο από τον φυσιολογικό.
Όσο μιλούσαμε, τόσο συνέχιζε.
Πώς με κόβει το τσερβέλο, λέω να δεις που θα συντονίζεται με τον δευτερολεπτοδείκτη του ρολογιού.
Οπότε πάνω σε μια κρίση ενθουσιασμού (αχ τι καλά να χιονίσει τα Χριστούγεννα!) κάνω μια χειρονομία με το χέρι μου και ουχί με το πόδι μου, και δίνω μια εξεπίτηδες του ρολογιού να πέσει χάμου να σκάσει σαν το καρπούζι μπας και θεραπευτεί το σύμπτωμα.
Τζίφος.
Να θυμηθώ να πεταχτώ στην Ελβετία με την πρώτη ευκαιρία να το αντικαταστήσω.
Βρε αλλάξαμε κουβέντα, βρε άρχισα εγώ τα χαριτωμένα μου να ευθυμήσουμε (ξέρετε δα τα χιουμοριστικά μου τάλαντα) μπας και χαλαρώσει, βρε αμάν βρε ζαμάν, τίποτα.
Το θέαμα θύμιζε ηλεκτρικές πόρτες εμπορικού κέντρου σε ώρα αιχμής.
Τώρα θα με πείτε, κι εσένα τι σε πείραζε.
Δε με πείραζε. Αλλά δεν ξέρω, κάτι μου 'κανε.
Όταν το πήρα απόφαση ότι δεν μπορούσα να το θεραπεύσω (Θεριό ή αλλιώς κολ μι δε χίλερ), μου ήρθε τρέλα. Θαρρείς και τα νεύρα των ματιών μου ανέπτυσσαν δική τους βούληση και ήθελαν να ακολουθήσουν το ίδιο αλέγκρο τέμπο.
Α όχι, αυτό δεν θα το επέτρεπα. Θα νόμιζε η γυναίκα ότι την κοροϊδεύω κιόλας. Δεν τα κάνω εγώ αυτά, ποτέ των ποτών.
Οπότε, στην προσπάθειά μου να το αποφύγω, βάλθηκα να τα γουρλώνω για να μην τολμήσουν να απειθαρχήσουν. Δώστου άνοιξε-κλείσε αυτή, δώστου γούρλωμα εγώ. Άμα είχαμε τρελό στην παρέα θα τον είχαμε αποτελειώσει.
Μου πήρε τουλάχιστον τρία τέταρτα από την ώρα που έφυγε (αθεράπευτη ξανασημειώνω) μέχρι να αποκαταστήσω τους οφθαλμούς μου.
Βρε τι μπορεί να πάθει ο άνθρωπος στα καλά καθούμενα...

Υ.Γ. Τώρα βέβαια, πάλι καλά που δεν το έκανε με τα αυτιά, θα ήταν πιο δύσκολη η αποστολή μου.

Εξελίσσομαι...

2007-10-15T16:05:00.000+03:00

Υ.Γ. Τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει...

Σταδιοδρομώ...

2007-10-11T15:54:00.000+03:00

Κάποτε, οι γονείς μου ήταν ρομαντικοί.

Μπράβο τους, θα πείτε.

Αμ δε, θα σας πω.

Διότι να είναι ρομαντικοί για την πάρτη τους, με γειά τους με χαρά τους.

Εσύ, μου λένε μια μέρα, για να λύσεις το πρόβλημά σου (το οικονομικό, για τα υπόλοιπα είχαν απογοητευτεί) παιδί μας καλό (ήμουν καλό, αυτό να λέγεται), θα μπεις στο δημόσιο.

Πίστευαν γαρ, ότι θα μπορούσε κανείς να διεκδικήσει αξιοκρατικά μια θέση στο δημόσιο, εφόσον βέβαια πληροί τις κατάλληλες προϋποθέσεις (κι εγώ από προϋποθέσεις άλλο τίποτα, να τρώει η μάνα και του παιδιού να μη δίνει).
Εγώ, ούτε να μου είχανε σκοτώσει την μάνα και τον πατέρα (για να είμαι ειλικρινής, στη φάση εκείνη πολύ θα ήθελα εγώ προσωπικά να μου είχα σκοτώσει την μάνα και τον πατέρα). Ούτε να το ακούσω δεν ήθελα.
Οι πρώτου βαθμού πρόγονοί μου δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι είχαν κάνει λάθος και έβγαλαν ένα τόσο ζαβό παιδί.

Να του προσφέρει κάποιος σταθερή δουλειά, με καλά λεφτά, χωρίς άγχη και αγωνίες, κι αυτός να μη θέλει.
Η άρνησή μου συνεχίστηκε για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα.

Αρχικά εξέφρασα τις αντιρρήσεις μου στα πλαίσια ενός πολιτισμένου διαλόγου.

Μετά επέδειξα την μεγαλειώδη έκταση της φωνής μου στα πλαίσια ενός τρικούβερτου (τετρακούβερτου, δε θυμάμαι καλά τώρα, μη σας γελάσω) καυγά.

Όταν πια εξαντλήθηκα από την απεργία πείνας (4,5 ώρες μετά) αναγκάστηκα να υποκύψω.
Εντάξει, θα κάνω τα χαρτιά. Είπα.
Και τα έκανα τα ρημάδια.

Δύο ολάκερους μήνες έτρεχα δεξιά κι αριστερά να βγάλω τα δικαιολογητικά. Δημόσια υπηρεσία από 'δω και ουρά από 'κει μέχρι να μαζέψω το χαρτομάνι που χρειαζόταν να υποβάλλω για να με κλείσουν στη φυλακή ε, να με διορίσουν στο δημόσιο.
Επέρασε ο καιρός, ήγκηκεν η ώρα, βγήκαν τα αποτελέσματα.
Από τις μερικές κατοστάδες ομοϊδεάτες ηλιθίους που είχαν μπει στην ίδια διαδικασία, στους πίνακες που έδειχναν την τελική κατάταξη το περήφανο όνομά μου φιγουράριζε τελευταίο. Και καταϊδρωμένο.
Η ευτυχία μου δεν μπορεί να περιγραφεί (και ξέρετε ότι γενικά τις έχω στο τσεπάκι μου τις περιγραφές). Ένιωθα σαν να με είχαν κλείσει σε ένα κλουβί και ξαφνικά κάποιος να άνοιξε την πόρτα.
Οι αιθεροβάμονες γονείς μου προσγειώθηκαν στην πεζή πραγματικότητα και τώρα δεν μπορώ να τους μαζέψω από αντιεξουσιαστική διαδήλωση σε χουλιγκανική επίθεση. Δε βαριέσαι, το θέμα είναι να εκτονώνεται κανείς.

Το ίδιο πράγμα που φοβήθηκα τότε, εξακολουθεί να με τρομάζει μέχρι σήμερα.

Η πλήξη.

Η ρουτίνα.

Το να κάνεις το ίδιο και το ίδιο, σε ένα αντικείμενο που δεν σε ενδιαφέρει ιδιαίτερα ούτως ή άλλως.

Μου συνέβη ήδη δύο φορές.

Άλλαξα παντελώς ασχολία, σε μια απόπειρα να δραπετεύσω από την ανία και να δραστηριοποιηθώ σε κάτι πιο ενδιαφέρον.

Θα σας εξομολογηθώ ότι εδώ και καιρό νιώθω να απειλούμαι από την τρίτη (και φαρμακερή ενδεχομένως).

Οι ανασφάλειες βέβαια και το οικονομικό βόλεμα που απολαμβάνει κανείς σε μια δουλειά που παλιώνει, είναι κακοί σύμβουλοι για τέτοιες στροφές.

Και μη με ρωτήσετε τι θα μου άρεσε πραγματικά να κάνω. Σ΄αυτή τη ζωή, δεν την βλέπω να πραγματοποιείται αυτή η λίστα.
Και μεταξύ μας, δεν με βλέπω να κουνιέμαι στο άμεσο μέλλον.

Να σου δώσω μια να σπάσεις, αχ βρε κόσμε γυάλινεεε.

Αλλά με τρώει.
Να μην σας το πω;

Υ.Γ. Σε σας το είπα, του χρυσού μου του αφεντικού μην προλάβει να το πει κανείς πριν της ώρας του...

Ξεγλιστράω...

2007-10-08T16:07:00.000+03:00

Όλοι κάνουμε ερωτήσεις απλά και μόνο από ευγένεια, χωρίς να μας ενδιαφέρει η απάντηση. Όποιος πει το αντίθετο είναι ψευτρόνι (και όποιος λέει ψέματα πέφτει ο ίδιος μέσα).
Προσωπικά προσπαθώ να το αποφεύγω, αλλά δεν μου βγαίνει και πάντα. Συχνά με συλλαμβάνω (γιου χαβ δε ράιτ του ριμέιν σάιλεντ, έβριθινγκ γιου σέι... κου λου που) να ρωτάω πράγματα που δε με ενδιαφέρουν, έτσι από υποχρέωση.
Και αυτό ίσως να μην είναι και τόσο κακό, καθόσον λίγο πολύ το κάνουμε όλοι.
Το κακό είναι, ότι ποτέ δεν θυμάμαι τις απαντήσεις αυτών των ερωτήσεων. Ποτέ όμως.
Οπότε, με βρίσκω πολύ συχνά στην δυσάρεστη θέση να είμαι εν μέσω μιας συζήτησης που τελικά δεν ξέρω τι θέμα έχει.

- Ωπ, τι γίνεσαι; μου λέει προχθές ένας γνωστός μου που είχα αν τον δω καιρό, και είχα να τον δω καιρό προφανώς επειδή δεν ήθελα να τον δω.

- Γεια, λέω με εκείνο το χαμόγελο που δεν κάνει ρυτίδες δίπλα από τα μάτια, πάει να πει είναι ψεύτικο.

- Όλα καλά; δίνει συνέχεια σε έναν διάλογο που θα μπορούσε ήδη να έχει λήξει και να τραβήξει ο καθένας τον ξεχωριστό δρόμο του.

- Καλά εσύ, αναγκάζομαι να συνεχίσω, προφέροντας αυτές τις δύο λέξεις σαν μια χωρίς να βάλω ερωτηματικό μετά το "εσύ", υπονοώντας εσκεμμένα ότι χέστηκα κιόλας (με το συμπάθιο) αλλά τι να κάνεις που πρέπει να μην είμαι και πολύ απότομη (τρομάζουν οι ανθρώποι γύρω μου γαρ).

Έλα όμως που από εκεί και πέρα το σύστημα κάνει αυτόματη εξοικονόμηση ενέργειας και δεν ακούω τίποτα πλέον.
Κοιτάζω το ρολόι μου, για να συνειδητοποιήσω ότι δεν φοράω ρολόι, επεξεργάζομαι τον χώρο γύρω γύρω μπας και βρω κανέναν άλλο γνωστό και γλιτώσω απ' αυτόν αλλά τζίφος, και αφού αποτυγχάνω θυμάμαι ότι πεινάω και αρχίζω να μελετάω τις εναλλακτικές σίτισης.

- Εσύ τι θα έκανες; με εγκαλεί στα εγκόσμια το κακό συναπάντημα.

- Ε;

- Δεν είμαι σίγουρος αν έκανα καλά. Τι λες; διευκρινίζει χωρίς να με βοηθήσει ο άχρηστος ντιπ να καταλάβω το θέμα μας.
Αναγκάζομαι να επικαλεστώ το πιο ασαφές λεξιλόγιο που διαθέτω και δίνω μια απάντηση τύπου:

- Εντάξει, ό,τι έγινε έγινε, δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου, θεωρώντας εύλογα ότι αν είχε όντως έρθει το τέλος του κόσμου, κάποιος θα είχε φιλοτιμηθεί να με ενημερώσει κι εμένα.

Κι εκεί ακριβώς έρχεται ο από κινητού θεός να με σώσει και αρπάζω την αφορμή που χρειαζόμουν για να τον χαιρετήσω βιαστικά με την πρόφαση ότι το τηλεφώνημα αυτό ήταν υπέρ-επείγον και θα διαρκούσε ώρες (γιατί, δεν είμαι άξια εγώ να κάνω τηλεσυνδιάσκεψη κορυφής;). Έτσι τον ξεφορτώθηκα λάχα λάχα και την έβγαλα καθαρή.
Άντε να διούμε την επόμενη φορά τι θ' απογίνω.

Υ.Γ. Κατά τα άλλα είμαι πολύ κοινωνικό άτομο, μη νομίζετε...

Παραμυθιάζω...

2007-10-05T10:12:00.000+03:00

Στο στενό μου περιβάλλον, το επαγγελματικό για να διευκρινίσω, είναι ένας άθρωπος. Θα με πείτε τι θα ήταν, ένα ζώο (γιατί, δεν θα μπορούσα να δουλεύω σε τσίρκο;); Το προσπερνάω και συνεχίζω.
Αυτός λοιπόν ο λεγάμενος, είναι ένας από δαύτους που τους αρέσει να λένε ιστορίες. Πολλές ιστορίες. Πάρα πολλές ιστορίες. Συνέχεια, ξανά και ξανά ιστορίες. Θα λιποθυμήσω!
Κάθε φορά που γίνεται κάτι αξιοσημείωτο, έχει να πει ένα σχετικό επεισόδιο που του συνέβη προσωπικά. Σχετικά με τα πάντα.
Και δεν είναι που το λέει. Είναι αφενός που υπερβάλει, αφεδύο που κατά καιρούς επαναλαμβάνει το ίδιο πράγμα με μικρές παραλλαγές (για να μη βαριόμαστε ενδεχομένως).

Κύριε Απαυτούλη (δανείζομαι αυτό το ευρηματικότατο όνομα λογοτεχνική αδεία), σήμερα δεν χτύπησε το ξυπνητήρι (καμία σχέση με το κεφαλοτύρι) μου.
Α, αυτό δεν είναι τίποτα. Εγώ μια φορά που δεν είχε χτυπήσει το ξυπνητήρι μου και δεν πήγα στη δουλειά, το αφεντικό μου έστειλε περιπολικό να με μαζέψει.

Κύριε Απαυτούλη, δεν βρίσκω που έβαλα ένα τιμολόγιο (για να δείξω ότι έχω και σημαντική εργασία).
Σιγά το πράμα. Εγώ κάποτε είχα χάσει ολόκληρο τον υπολογιστή μου και τον βρήκα μέσα σε μια μυστική κρύπτη που ανακάλυψα στο γραφείο.

Κύριε Απαυτούλη, σήμερα πάλι δεν χτύπησε το ξυπνητήρι (ε πάρε ένα καινούριο χρυσή μου!).
Πού να δεις εγώ μια φορά που δεν είχε χτυπήσει το ξυπνητήρι του αφεντικού μου και δεν ήρθε στη δουλειά, του έστειλα περιπολικό να τον μαζέψει.

Νούμερο ο τύπος λέμε. Αστείρευτα σκηνικά - που κάποια συνέβησαν στον ίδιο, κάποια στους ήρωες των "Φιλαράκιων" - και δεν κουράζεται να τα αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο μέχρι τελικής πτώσεως των ταλαίπωρων ακροατών του.

Μα σε ρωτήσαμε κύριε;

Υ.Γ. Αυτό δεν είναι τίποτα. Εγώ μια φορά...

Τηλε-χαλαρώνω

2007-09-18T10:06:00.000+03:00

Άμα γυρίζω σπίτι απ' τη σκληρή δουλειά, ως είναι λογικό θέλω να χαλαρώσω.
Και μετά από χρονία μελέτη κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ο καλύτερος τρόπος για να το επιτύχω είναι να ζεστάνω το λιτοδίαιτο φαγητό που έχω ετοιμάσει από την προηγούμενη μέρα (τι νοικοκυρά, τι χρυσοχέρα), να το τοποθετήσω στο πανάκριβο τραπεζάκι σαλονιού ΙΚΕΑ που διαθέτω και να καθίσω στο πουφ (έψαχνα για πιφ αλλά τους είχαν τελειώσει) μου για να φάγω με την συνοδεία της πιο ανέμελης εκπομπής που θα παίζει.
Όπως καθίσταται σαφές, το κλειδί της επιτυχίας έγκειται στην ορθότερη επιλογή τηλεοπτικής επιτραπέζιας συνοδείας.

Εκείνη την ώρα, υπάρχουν ενημερωτικές ειδησιογραφικές εκπομπές.
Απορρίπτονται άνευ δεύτερης σκέψεως, καθόσον όση σόδα και να πιεις, ο Βενιζέλος δε χωνεύεται.

Υπάρχουν ουχί ευκαταφρόνητα βραζιλιάνικα σίριαλς (όχι αυτά που τρώμε το πρωί με το γάλα, τα άλλα).
Αυτά δεν τα προτιμάω γιατί με διακρίνει μια γενετήσια αντιπάθεια προς τους εγκαστρίμηθους, πείτε το ρατσισμό, πείτε το όπως θέλετε.

Δεν θα παραλείψω τα αδέσποτα ό,τι λάχει προγράμματα, αλλά εγώ θέλω να ξέρω μετά βεβαιότητος ότι το θέμα είναι τεφαρίκι, δια τούτο και αγοράζω πάντοτε καρπούζι με το μαχαίρι (έχω φτιάξει ήδη ένα πολύ ωραίο σερβίτσιο, τώρα περιμένω να κυκλοφορήσει και με πιρούνι να τα κάνω σετ).

Άρα, ξεμένω εκ των πραγμάτων με την επιλογή των καθημερινών ζωντανών προγραμμάτων που πραγματεύονται όλα αυτά που πραγματικά μας απασχολούν.
Τι είναι αυτό που μας κάνει να διατηρούμε εξωσυζυγικές σχέσεις (εμένα μη με κοιτάτε, ας φτάσω στη συζυγική σχέση και βλέπομε), πού οφείλεται η έξαρση της παχυσαρκίας (και πάλι μη με κοιτάτε, στυλάκι έχω γίνει η αθεόφοβη), πώς να αποφύγουμε την πρόωρη γήρανση του δέρματος (όποιος με ξανακοιτάξει θα φάει μπούφλα, φραπεδιά το δερματάκι μου, εγώ κι ο Ντόριαν Γκραίη).
Πολύ χάζι κάμω. Ειδικά όταν παίρνουν τηλέφωνα και ω της συμπτώσεως όλες οι περιπτώσεις είναι τραβηγμένες και σηκώνουν πολύ συζήτηση. Εκεί έχει πολύ γέλιο, γιατί κάποιοι καλεσμένοι δήθεν μου τάχα μου τα πιστεύουν αυτά που ακούνε και βγαίνουν απ' τα ρούχα τους (μεταφορικώς) και γίνεται καλαμπαλίκι.

Έτσι κάπως αποτρώγω και μετά το κλείνω το ρημάδι για να βάλω μουσική. Δεν έχει τον αντίστοιχο χαβαλέ βέβαια, μη σας πω ψέματα, αλλά όταν έρχομαι το τσακίρ και αρχίζω να σκηνοθετώ μιούζικαλ, φαντάζομαι ότι οι απέναντι το έχουν το τυχερό τους.

Υ.Γ. Άντε, ακόμα να σχολάσουμε;;;

Ψηφίζω...

2007-09-12T15:43:00.000+03:00

Είναι ένα παλιό τραγούδι (και ουχί παλιοτράγουδο) που λέει "ψέμα αν θες να πεις, αν θέλεις να γελά κανείς, λέγε δημοκρατία". Αυτό το ξέρουμε όλοι. Η διαφορά άλλωστε της δημοκρατίας με την μοναρχία είναι ότι στην δεύτερη κυβερνάει μία οικογένεια, ενώ στην πρώτη δύο.
Να σε ξεσηκώνουν να πας να ψηφίζεις, υποτίθεται ότι μια άλφα λογική την έχει. Σε λέει άμα θες μετά να μη γκρινιάζεις και να μη βρίζεις τους άλλους έλα να βάλεις κι εσύ το χεράκι σου. Μετά θα βρίζεις μεν, αλλά τον εαυτό σου, διότι έβαλες ιδιοχείρως το χεράκι σου και έβγαλες το ματάκι σου.
Να σε τραβάνε όμως πάλι στα καλά των καθουμένων να πας να κάνεις την εφορευτική επιτροπή, αυτό δεν μπορώ να το δεχτώ με καμία λογική.
Χωρίς κέρδος κέρατα. Τσάμπα εργατικό δυναμικό δηλαδής. Να κάθεσαι εκεί με τις ώρες και τα χρόνια (υπερβάλλω αλλά γουστάρω) για να πάει ομαλά η εκλογική διαδικασία. Άντε μην πω τώρα τι την έχω την εκλογική διαδικασία, μην τυχόν τρώτε και σας πάθει παλινδρόμηση η τροφή από την γαστρική περιοχή στον οισοφάγο (καταραμένο σύστημα εισαγωγής στα πανεπιστήμια που δε με άφηκες να γενώ γιατρέσα).
Και αυτό παρακαλώ πώς το αποφεύγεις;
Όχι πας λέει στον εισαγγελέα να δηλώσεις κόλλημα.
Α όχι, εγώ παρτίδες με το νόμο δε θέλω. Μέχρι να αποσύρουνε τον νόμο του Μέρφι, ούτε ζωγραφιστούς να μην τους ξαναματαδώ μπροστά μου.
Όχι πας λέει το πρωί στον δικαστικό αντιπρόσωπο με χαρτί από δημόσιο νοσοκομείο.
Και σιγά μην ξυπνήσω εγώ με την τσίμπλα στο μάτι Κυριακάτικο για να δηλώσω ότι θα κάνω κοπάνα, και σιγά μην τρέχω στο δημόσιο νοσοκομείο να κάνω την άρρωστη και να φύγω πραγματικά άρρωστη.
Τα νεύρα μου!!!!!!!!!

Υ.Γ. Καμία ιδέα κανείς; Δεκταί και ρεαλιστικαί προτάσεις, όχι μόνο σουρεάλ.

Αποχαιρετώ...

2007-09-11T14:08:00.000+03:00

Δημήτρης Καρέλλης

Ηθοποιός

Κάποιοι τον ξέραμε.

Κάποιοι όχι.

Δεν έχει σημασία πια.

Ήταν ένας μεγάλος ηθοποιός.

Μα κυρίως, ήταν ένας καλός Άνθρωπος.

Πόσους καλούς ανθρώπους άραγε καταφέρνουμε να γνωρίσουμε στην πορεία της ζωής μας;

Έφυγε τραγικά.

Νομίζω πως ενδόμυχα, κάτι τέτοιο θα ήθελε σαν τέλος.

Χαίρομαι που η ζωή μου έδωσε την ευκαιρία να τον συναντήσω.

Θυμώνω όμως που το σύστημα δεν του έδωσε την ευκαιρία που του άξιζε, ώστε να τον γνωρίσουν περισσότεροι και να θαυμάσουν το ταλέντο του, να αναγνωρίσουν την αξία του.

Όχι ότι θα ήταν πιο σημαντικός αν τον ήξεραν περισσότεροι.

Αλλά να, νιώθω ότι του έπρεπε.

Ποιος ξέρει όμως;

Ίσως και να μην το θέλησε ποτέ του ο ίδιος.

Δεν θα θεωρούσα ποτέ αρκετό τον εαυτό μου να κάνει αφιέρωμα στην ζωή ενός ανθρώπου.

Πώς θα μπορούσα να ξεχωρίσω εγώ τις σημαντικές στιγμές;

Το μόνο που μπορώ, είναι να τον αποχαιρετήσω.
Αντίο.

Καρφώνομαι...

2007-09-05T13:28:00.000+03:00

Πολωνός συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων συνελήφθη και καταδικάστηκε σε 25ετή κάθειρξη, μόλις οι αρχές ανακάλυψαν ότι είχε διαπράξει μια δολοφονία, την οποία περιέγραφε σε ένα από τα μυθιστορήματά του.
Στο βιβλίο του με τίτλο Αμόκ του 2003 ο Κρίστιαν Μπάλα περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια την άγρια δολοφονία ενός Πολωνού επιχειρηματία.
Η αστυνομία βρήκε ότι το μυθιστόρημα είχε ομοιότητες με μια υπόθεση εγκλήματος που την απασχολούσε από το 2000, όταν ένα πτώμα ξεβράστηκε στις όχθες του ποταμού Όντερ στην πόλη Βρότσλαβ, κοντά στα σύνορα με τη Γερμανία.
Οι εισαγγελικές αρχές είπαν ότι ο Μπάλα ταπείνωσε και βασάνισε το θύμα του πριν το αφήσει να λιμοκτονήσει και κατόπιν το σκοτώσει.
Το θύμα είχε ερωτική σχέση με τη σύζυγο του συγγραφέα. «Το δικαστήριο καταδίκασε τον Κρίστιαν Μπάλα σε 25ετή κάθειρξη για το φόνο του εραστή της πρώην συζύγου του» είπε εκπρόσωπος του δικαστηρίου.
Ο Μπάλα είχε δηλώσει στις αρχές ότι για τη συγγραφή του βιβλίου του συνδύασε λεπτομέρειες της υπόθεσης αυτής που είχε πάρει από δημοσιεύματα με άλλα στοιχεία που επινόησε.
(πηγή: in.gr)

Υ.Γ. Καλύτερα να μασάς, παρά να γράφεις.

Επικροτώ...

2007-09-04T09:01:00.000+03:00

Ένας δήμαρχος, στην Ρωσία, απαγόρευσε στους δημοτικούς υπάλληλους να χρησιμοποιούν δικαιολογίες για να μην κάνουν την δουλειά τους.

Ο Alexander Kuzmin, δήμαρχος της πόλης Megion στην Siberia, δήλωσε πως εκφράσεις όπως «δεν ξέρω» η «είναι η ώρα του φαγητού» πρέπει να εκλείψουν από το λεξιλόγιο των υπαλλήλων του δήμου.

Ο δήμαρχος υποστήριξε πως οι δημοτικοί υπάλληλοι πρέπει να βελτιώνουν την ζωή των πολιτών και να τους επιλύουν προβλήματα και όχι να προφασίζονται δικαιολογίες!

Δημιουργήθηκε μια λίστα απαγορευμένων εκφράσεων που περιλαμβάνει μερικές από τις ακόλουθες φράσεις:

«δεν υπάρχουν χρήματα»,

«το ωράριο μου τελείωσε»,

«κάποιος άλλος υπαλληλος έχει τον φάκελο σας»,

«δεν ήμουν εδώ εκείνη την ημέρα».

Ο κύριος Alexander Kuzmin έβγαλε επίσημη ανακοίνωση προειδοποιώντας τους υπαλλήλους για τις εκφράσεις τους ενώ αναφέρει πως κουράστηκε να ακούει από αυτούς ότι τα προβλήματα είναι άλυτα και τους ζητά να προτείνουν λύσεις.

(πηγή: ethnos.gr)

Υ.Γ. Στη Μόσχα αδερφές μου, στη Μόσχα...

Ψυχαναλύομαι...

2007-07-31T13:15:00.000+03:00

Δεν ξέρω γιατρέ μου.
Τι να σου πω.
Η αλήθεια είναι, ότι θα ήθελα να μην έχω να κάνω τίποτα άλλο όλη μέρα, πέρα από το να γράφω. Να ξυπνάω το πρωί, και ίσα με να κοιμηθώ η μοναδική μου έννοια να είναι να γράψω. Καλά ε, θα την καταέβρισκα μιλάμε.
Μια κούπα με καφέ, ένα ποτήρι με φραπέ (ή το ένα ή το άλλο αναλόγως των κλιματολογικών συνθηκών, και τα δυο συνάμα μπουρλότο θα γένομαν), το πληκτρολογιάκι μου, την οθονούλα μου και ό,τι κατεβάσει το δαιμόνιο μυαλό μου.
Λες ε; Ναι, τώρα που το λες όντως, από αυτή την άποψη είναι μάλλον λίγο οξύμωρο ότι όσο περνάει ο καιρός, τόσο λιγότερο γράφω στο τεφτέρι μου. Μη θαρρείς ότι δεν με παραξένεψε κι εμένα την ίδια, πρώτη εγώ αναρωτήθηκα και ξόδεψα σεβαστή ενέργεια για να το διαλευκάνω το θέμα. Τζίφος.
Γι' αυτό αφού είδα κι απόειδα, είπα να δώσω άδεια στα καβουράκια να πάνε για διακοπές λόγω θέρους και να δώσω κάνα φράγκο σε τα σένα μπας και τα φτυχία μπορέσουν να βγάλουν καμιάν άκρη.
Λες να φταίει που πονάει το χέρι μου; Μπα, αυτό προέκυψε χτες. Άρα ως δικαιολογία, δεν πολυστέκει. Να είμαστε λογικοί. Σε τρελογιατρό μπορεί να ήρθα, άμα τρελή όμως δεν έγινα ακόμα (δε θέλω ου).
Κατόπιν ωρίμου σκέψεως, τείνω να πιστέψω ότι αυτό που πραγματικά φταίει, είναι ότι είμαι ολίγον του όλα ή τίποτα. Και να σου εξηγηθώ σαφεστέρως πάραυτα.
Είναι ρε παιδί μου σαν να σου λένε πάρε αυτή τη σοκολάτα, ωραία και λαχταριστή, γάλακτος αμυγδάλου όπως με αρέσει, αλλά φάε μόνο δύο κομματάκια. Παραπάνω δεν έχει, δε βγαίνω μάτια μου δε βγαίνω.
Ε, άμαν είναι έτσι, δε θέλω καθόλου. Μισές δουλειές θα κάνουμε; Καθόλου δουλειές δε θα κάνουμε. Ή που θα φάω του σκασμού ή που δε θα δοκιμάσω καν.
Ξέρω 'γω, λέω τώρα...

Υ.Γ. Αυτή η άσπρη μπλούζα με τα μεγάλα μανίκια για μένα είναι; Αχ δεν έπρεπε!

Εκτιμάω...

2007-07-19T10:58:00.000+03:00

Δε νομίζω πως έχουν αλλάξει τα πράγματα. Μάλλον έχει αλλάξει, ή καλύτερα αλλάζει, ο τρόπος που τα βλέπω. Και ο τρόπος που με βλέπουν αυτά ενδεχομένως.
Μια σειρά γεγονότων τον τελευταίο χρόνο, ίσως και παραπάνω, με έχει ταρακουνήσει για καλά. Με έχει κάνει να καταλάβω αυτό που θα έπρεπε να θεωρώ μια ζωή ως αυτονόητο.

Τίποτα δεν είναι αυτονόητο.

Και πρώτη και καλύτερη, η ίδια ζωή. Η διάρκειά της. Η ποιότητά της.

Δεν είναι δεδομένη. Δεν είναι δεδομένη. Δεν είναι δεδομένη.

Το λέω και το ξαναλέω για να το συνειδητοποιήσω, να το χωνέψω, να το κάνω βίωμα και να μη φύγει από το κεφάλι μου ποτέ. Ποτέ.

Καθόμουν κι εγώ και έτρεχα, και αγχωνόμουν, και στενοχωριόμουν, και θύμωνα, και έκλαιγα, και σχεδίαζα, κι αποτύγχανα, και στενοχωριόμουν, και θύμωνα, και έκλαιγα.

Κι ύστερα έρχεται μια στιγμή, ένα κλικ κι ο Ουρανός έρχεται να μου θυμίσει ότι :
- Όχι ηλίθια, δεν ορίζεις τίποτα.
Εγώ παίρνω, εγώ φέρνω.
Όποτε, όταν και αν θέλω.
Και όποιον θέλω. Σ' όποιον θέλω.

Και τι. Να παραιτηθώ; Να ζω σαν το φυτό, χωρίς να προσπαθώ, χωρίς να αγωνιώ, χωρίς να αγωνίζομαι;

Ίσα ίσα, να τα κάνεις όλα αυτά. Αλλά γνωρίζοντας την πραγματική τους διάσταση. Έχοντας πάντα στο μυαλό ότι τίποτα απ' όλα αυτά δεν έχει ρίζες, γιατί δεν θα έπρεπε να έχει. Γιατί ζωή θα πει εδώ, σήμερα και τώρα.
Ζήσε! Δώσε χαρά στην καθημερινότητά σου!

Και τι. Αυτό που λένε, να ζεις για τη στιγμή; Έτσι απλά, χωρίς να δίνω δεκάρα για το αύριο; Ούτε αυτό μπορώ να το κάνω. Δεν μπορώ να αγνοώ την προοπτική μπροστά μου. Είναι λες στο κύτταρό μου.
Αυτό που μπορώ όμως και προσπαθώ πια να κάνω, είναι να μην αφήνω το κάθε τι να περάσει μέσα.
Να έρθει στη σκέψη μου, αλλά να μην ρίξει άγκυρα εκεί. Γιατί η ίδια η ζωή, άγκυρα δεν έχει. Μόνο πανιά. Και κουπιά.

Άλλωστε, πάντα το υποψιαζόμουν. Το μεγαλύτερο πρόβλημα των ανθρώπων που δεν εκτιμούν τη ζωή, είναι ότι δεν έχουν κανένα πρόβλημα. Αυτοί που νιώσαν το χαστούκι, χαμογελάνε που δεν ήταν τόσο δυνατό ώστε να τους χαλάσει το χαμόγελο.

Και δεν θέλω να χρειαστεί να χάσω τίποτα για να το εκτιμήσω μετά. Θέλω να τα εκτιμάω όλα τώρα. Που τα έχω.

Ευχαριστώ.
Για όλα.

Υ.Γ. Νόου χιούμορ δις τάιμ.

Μαγεύω...

2007-07-17T10:02:00.001+03:00

Μου έχουν κάνει μάγια!

Αυτήν τη φράση την ακούμε συχνά από άτομα που περνούν μια κρίση στη ζωή τους, αλλά κυρίως από άτομα χαμηλού μορφωτικού επιπέδου στην προσπάθειά τους να εξηγήσουν κάποιες καταστάσεις στη ζωή τους που τα ίδια ερμηνεύουν ως αρνητικές. Τα μάγια, λοιπόν, μπορεί να είναι η αιτία που οι δουλειές δεν πηγαίνουν καλά, που η κόρη δεν μπορεί να βρει γαμπρό, που χώρισα με τον πρώην, που αρρώστησα ξαφνικά, που όλο αναποδιές μου τυχαίνουν.
Τι πραγματικά σημαίνει αυτό; Απλώς πως τα άτομα αυτά αποδίδουν ό,τι στραβό υπάρχει στη ζωή τους στην κακόβουλη πρόθεση και πράξη των άλλων, που, επειδή προφανώς τους ζηλεύουν, τους φθονούν ή γενικά θέλουν να τους βλάψουν με οποιοδήποτε τρόπο, καταφεύγουν σε μάγους και μάγισσες για να τους κάνουν κακό.
Το θέμα εδώ δεν είναι μεταφυσικό, αν δηλαδή πράγματι λειτουργεί η μαγεία ή όχι, αλλά καθαρά ψυχολογικό. Συνήθως τα άτομα που πιστεύουν ότι είναι θύματα μαγείας έχουν κάποια κοινά στοιχεία στο ψυχολογικό τους προφίλ. Είναι και τα ίδια που θα καταφύγουν στη χαρτορίχτρα ή στην καφετζού για να μάθουν το μέλλον τους, που συνεχώς θεωρούν ότι κάποιος τους μάτιασε και κάπου θα κρατάνε κάποιο φυλαχτό για να τα προστατεύει. Πιστεύουν πολύ εύκολα σε οτιδήποτε έχει μια υπερφυσική χροιά και η σκέψη τους κυριαρχείται από προκαταλήψεις, προλήψεις και δεισιδαιμονίες, παρά από την κοινή λογική και τον ορθολογισμό. Έχουν μια τάση για υπερβολή και δραματοποίηση και, πολύ συχνά, είναι συναισθηματικά ασταθή.
Τα πραγματικά αίτιαΟι πραγματικές αιτίες για αυτού του είδους τις αντιλήψεις και τη συμπεριφορά που απορρέει από αυτές βρίσκονται καθαρά στο ψυχολογικό τους υπόβαθρο και το βαθμό της παιδείας και της καλλιέργειάς τους γενικότερα.
Το να θεωρεί κάποιος ότι του έχουν κάνει μάγια στην πραγματικότητα σημαίνει ότι πρώτα απ όλα απορρίπτει τη δική του προσωπική ευθύνη σε ό,τι του συμβαίνει. Δεν μπορεί να βρει σύντροφο; Κάποιος άλλος φταίει έχουν κάνει μάγια στο κρεβάτι του, το στεφάνι του κ.λπ. Ο πρώην την παράτησε; Κάτι κρύβεται από πίσω, κάποια άλλη γυναίκα ήθελε να τους χωρίσει. Αρρώστησε; Αποκλείεται να φταίει ο τρόπος ζωής του ή ευρύτερα η ψυχολογική του κατάσταση και κάποιος άλλος σίγουρα φταίει γι αυτό.
Αυτή η αντίληψη, ότι «κάποιοι μου έχουν κάνει μάγια», μπορεί κάλλιστα να πηγάζει και από μια ασυνείδητη ανάγκη αυτοδικαίωσης και αυτοεπιβεβαίωσης. Για να μπει κάποιος στον κόπο να σου κάνει μάγια, θα πρέπει να σε θεωρεί αρκετά σημαντικό και να σε φθονεί. Το άτομο, λοιπόν, που βαθιά μέσα του, χωρίς ίσως να το συνειδητοποιεί, έχει έλλειμμα αυτοεκτίμησης και αυτοπεποίθησης αναπτύσσει αυτόν τον τρόπο σκέψης, που στην ουσία είναι ένας ψυχολογικός μηχανισμός άμυνας. Το βαθύτερο πρόβλημα προκύπτει από το γεγονός ότι αυτή η νευρωτική στη φύση της διαδικασία εμποδίζει το άτομο να στρέψει το βλέμμα μέσα του, να κοιτάξει κατάματα στον καθρέφτη τον εαυτό του κι έτσι δεν μπαίνει σε μια υγιή διαδικασία προσωπικής ανάπτυξης και εξέλιξης.
Συνήθως, επίσης, τα άτομα που πιστεύουν ότι είναι το επίκεντρο της ζήλιας και του φθόνου των άλλων είναι τα ίδια που λειτουργούν με αυτές τις διεργασίες, δηλαδή τα ίδια πολλές φορές ζηλεύουν και φθονούν τους άλλους, ανεξάρτητα αν θα το παραδεχτούν αυτό για τον εαυτό τους ή όχι. Προβάλλουν έτσι στους άλλους αυτό που δεν μπορούν να δεχτούν ότι έχουν μέσα τους και βλέπουν στους άλλους ένα κομμάτι του εαυτού τους.
Γενικά, λοιπόν, ένα άτομο που εύκολα θα πιστέψει ότι κάποιος του έχει κάνει μάγια στην ουσία πάσχει από έλλειψη παιδείας και εσωτερικής καλλιέργειας. Το τραγικό είναι ότι, δυστυχώς, αυτή ακριβώς η έλλειψη παιδείας το εμποδίζει να συνειδητοποιήσει ότι η εστίαση στο αρνητικό είναι που ελκύει και φέρνει περισσότερα αρνητικά γεγονότα στην καθημερινότητά τους. Είναι μια μορφή αυτοεκπληρούμενης προφητείας, όπου οι εσωτερικές πεποιθήσεις βρίσκουν δικαίωση στα εξωτερικά γεγονότα. Το αποτέλεσμα, δυστυχώς, είναι ένας φαύλος κύκλος και δεν μπορεί να σπάσει παρά μόνο αν το ίδιο το άτομο αποφασίσει να εξερευνήσει περισσότερο τον εαυτό του, να αναρωτηθεί πώς έχουν διαμορφωθεί οι αντιλήψεις του κ.ο.κ. Μέχρι να γίνει αυτό τα μάγια και η κακόβουλη πρόθεση των άλλων θα δυναστεύουν τη ζωή του και θα ζει μέσα στην κόλαση που το ίδιο έχει δημιουργήσει.

από τον Αγγελο Βιαννίτη, ψυχολόγο-ψυχοθεραπευτή (πηγή e-go.gr)
)

Υ.Γ. Γι' αυτό δε γράφω. Μου έχουν κάνει μάγια (ενδεχομένως και μέλισσα).

Εξοικονομώ...

2007-06-26T10:32:00.000+03:00

Τι πράμα σου είμαστε εμείς οι ανθρώποι! Γκρινιάρδες.

Τι μας ζητήσανε δηλαδή; Να κάνομε λίγη οικονομία στο ρεύμα.

Δηλαδή τόσο δύσκολο είναι; Καθόλου. Το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο είναι. Θέληση μοναχά χρειάζεται.
Και δεν μιλάω για παράλογα πράματα. Πάντα με τη λογική και τη σύνεση.

Θες φεριπείν να πάρεις το ασανσέρ να ανέβεις στη δουλειά σου.

Να το πάρεις, δε λέει κανείς όχι (αν και λίγη γυμναστική όλοι τη χρειάζεστε, μην κοιτάτε εγώ, εγώ είμαι πολύ γυμνασμένη ήδη). Αλλά περίμενε μια στάλα να έρθουν και δυο τρεις ακόμη να πάει φουλαριστό το όχημα τη βόλτα του. Δηλαδή γιατί να κάμει δρομολόγια για την προσωπική σου πάρτη μόνο;

Τι εγωισμός είναι αυτός;

Και οι δικαιολογίες περί καθυστέρησης κομμένες. Ο καλός μας προϊστάμενος οπωσδήποτε θα δείξει κατανόηση, αφού η συνείδησή του σαφώς του υπαγορεύει να μην παρακωλύει τις προσπάθειες εξοικονόμησης ενέργειας, ακόμη και αν είναι ελαχίστως εις βάρος της επιχείρησής του.

Φτάνεις απάνου ωραία και καλά, έχεις κάνει και γνωριμίες στο ασανσέρ (που εκτός των άλλων, του κερατά, ένας νοστιμούλης δεν θα λάχει;).

Μπαίνεις μέσα, να φτιάσεις έναν φραπέ να ανοίξει το μάτι.

Γιατί να το χτυπήσεις με το χτυπητήρι; Ε;; Τα παλιά τα χρόνια πριν βγουν αυτές οι πολυτέλειες τι έκαναν; Πεθαίναν ο κόσμος; Ουχί. Τον ανηκάτευαν χειροκινήτως, είτε με το κουταλάκι, είτε με το ποτηράκι και το καπάκι. Και διασκεδάζεις (διότι η διαδικασία συνδυάζεται απαραιτήτως με μουσικοχορευτική επένδυση), και δεν τρως ρεύμα τσάμπα και βερεσέ. Ορίστε μας, και στο χωριό σας μιξεράκι είχατε!

Κλιματιστικό στο γραφείο;

Απαπά των απαπών. Ούτε για αστείο να μην το ξαναπείτε αυτό!

Βενδάλια και πάλι βενδάλια. Και παραδοσιακή, και κομψή και οικονομική. Α, και υγιεινή. Και μην ακούσω ότι είναι μόνο για τις γυναίκες. Οι τελευταίες τάσεις της μόδας την θέλουν γιούνισεξ. Βγαίνει και σε μιλιταίρ σχεδιάκια, για τους πιο σκληροπυρηνικούς.

Άιντε όλοι μαζί αντάμα να σώσομε το περιβάλλον αδέρφιααααααααα!

Υ.Γ. Το κουμπιούτερ δεν πειράζει. Είναι στα ήδη πρώτης ανάγκης, μαζί με το νερό.

Ξεχνάω...

2007-05-31T13:37:00.000+03:00

Με πρόδωσε.
Με εγκατέλειψε.
Μόνη.
Στα κρύα του λουτρού.
Έτσι, χωρίς ειδοποίηση.
Χωρίς μια λέξη.
Μια συλλαβή.
Ένα κιχ βρε αδερφέ!

Παλιά; Θυμόμαν τα πάντα.
Βρε άπαξ και είχε γίνει κάτι, εγώ τέλος, το είχα καταγράψει στον απειράριθμων δυνατοτήτων εγκέφαλό μου δια παντός. Αφού στη δουλειά όποιος ήθελε να τσεκάρει κάτι ρωτούσε πρώτα εμένα αν μου έλεγε κάτι και μετά το έψαχνε περαιτέρω. Άμα δεν μου θύμιζε εμένα τίποτα, δεν έμπαινε καν στον κόπο να το κοιτάξει (όχι που βαριόταν κιόλας).
Η μνήμη μου εγγύησις. Σίγουρα πράματα.
Μέχρι πριν λίγο καιρό.
Η άτιμη θύμησή μου άρχισε να με προδίδει. Δεν μπορώ να φέρω στο μυαλό μου ένα σωρό πράματα, πράματα δηλαδή που υπό άλλες συνθήκες θα μου ήταν αυτονόητα.
Όχι τι έφαγα χθες, ποιον συνάντησα προχθές, πού άφησα τα κλειδιά μου, ραντεβού, μαντεβού, τίποτα σας λέω.
Γιοκ.
Ανησυχώ, δεν σας το κρύβω.
Μωρ' μπας και έπαθα κάτι;
Μην είναι της ηλικίας; Αποκλείεται, νέο κορίτσι (δεν θέλω σχόλια από τους όποιους σκορδόπιστους. Ουστ!).
Μην είναι Αλτσχάιμερ; Δεν το κόβω, έχω κόψει τις παρτίδες με τον γερμανικό πολιτισμού από χρόνια.
Μην είναι κούραση;
Μην είναι μάτι;
Μην είναι πόδι;
Δεν ξέρω τι είναι. Ξέρω ότι είναι ενοχλητικό. Δεν έχω πια καμία εμπιστοσύνη στον εαυτό μου και σημειώνω μονίμως διάφορα αριστερά και δεξιά.
Και;
Μετά ξεχνάω που έχω αφήσει τις σημειώσεις μου.
Δύσκολη κατάσταση. Αχ βαχ!

Υ.Γ. Μπορεί να σας τα έχω ξαναπεί όλα αυτά βέβαια, αλλά δεν θυμάμαι και καλά...

Μπλουζάρω...

2007-05-21T14:09:00.000+03:00

Σκέφτομαι. Σκέφτομαι πολύ. Από μικρό παιδί το έκανα.
Και, δεν ξέρω γιατί, πολλές φορές έχω την αίσθηση ότι τις σκέψεις μου είναι σαν να τις μιλάω. Σαν να τις ακούνε.
Αλλά μετά κάποιος λέει κάτι, κάνει κάτι και συνειδητοποιώ ότι δεν έχει καταλάβει τίποτα.
Γιατί δεν το έλεγα. Το σκεφτόμουν.
Και να πω την αλήθεια; Αυτά που λέω δεν έχουν πάντα αντίκρισμα στην σκέψη μου. Όχι ολοκληρωτικά εννοώ. Συνήθως είναι απομονωμένα κομμάτια που αφήνω να δουν το φως, έτσι, λες, για να ξορκίσουν τα υπόλοιπα. Tα κρυμμένα.

Και τελικά ποιος άνθρωπος είμαι;

Αυτός που σκέφτομαι, ή αυτός που δείχνω;

Έτσι κι αλλιώς, ο καθένας με βλέπει διαφορετικά.
Και όλοι έχουν άποψη. Για το τι είμαι, ποιος είμαι. Και να σου έρχεται και το ξεστομίζει με ευκολία και λέει "είσαι αυτό, είσαι εκείνο".
Μα πως είσαι τόσο σίγουρος; Και στην τελική, ποιος σε ρώτησε;

Κι ύστερα, είναι αυτοί που με καταλαβαίνουν πραγματικά, με τη μία. Έτσι, χωρίς λόγια, χωρίς εξήγηση.
Κι αυτοί δε λένε. Κοιτάζουν. Κοιτάζουν, και βλέπεις θαρρείς μέσα από τα μάτια όλα αυτά που κατάλαβαν και κατάλαβες κι εσύ, κι είναι πραγματικά έτσι. Απλά.

Σ' αυτούς το αφιερώνω αυτό εδώ το μπλουζ.

Υ.Γ. Even I got the blues...

Αποκοιμιέμαι...

2007-05-18T10:22:00.000+03:00

Κάθε πρωί το ξυπνητήρι είναι ρυθμισμένο να μου υπενθυμίζει αλαζονικά πως είναι η πιο μισητή και σπαζονεύρικη εφεύρεση και ταυτόχρονα η πιο τρανή απόδειξη ότι ο σύγχρονος άνθρωπος είναι όπως και δήποτε απόγονος του Οιδίποδα (ετούτος δεν ήταν που έβαλε τα χεράκια του κι έβγαλε τα ματάκια του;).
Αλλά τι να κάνεις. Ας όψεται η ανάγκη. Κάθε πρωί λοιπόν, στις 7.30 ανανεώνω το ραντεβού μου με τον υπόλοιπο ξυπνητό κόσμο και έρχομαι σταδιακά να γίνω ένα μαζί του, όχι ότι το θέλω και ιδιαίτερα αλλά είπαμε, το κατεστημένο φυγείν αδύνατον.
Έλα όμως που σήμερα το αυτό δεν έγινε. Ο ύπνος δεν θέλησε να αποχωριστεί την ακριβή συντροφιά μου (μα γιατί να είμαι τόσο ευχάριστη και δημοφιλής;) και παρέμειναμε παρεούλα μέχρι τις 8 η ώρα, οπότε και υπό φυσιολογικάς συνθήκας θα έπρεπε να ξεκινάω για την δουλεία. Προφανώς πάτησα το κουμπάκι που δίνει εντολή στο παλιοαντιυπνητήρι να βγάλει τον σκασμό και είπα μέσα μου "καλά - καλά, σε δυο λεπτάκια σηκώνομαι".
Γενικώς δεν είμαι ιδιαίτερα καλή στον υπολογισμό του χρόνου, πόσο μάλλον όταν τα αντανακλαστικά μου δεν δουλεύουν ακόμη φουλ τάιμ. Έτσι τα δυο λεπτάκια έγιναν μισή ωρίτσα, και να 'ναι καλά η γειτόνισσα που τινάζει τα χαλιά της καθημερνά την ώρα ετούτη (γι' αυτό και χρησιμεύει και σαν καβάντζα ωρολόγιο κάτι τέτοιες πονεμένες φορές).
Με την ταχύτητα που ο σούπερμαν αλλάζει από κοινός θνητός σε ιπτάμενο ήρωα (εν γνώση μου χρησιμοποιώ ενεστώτα, διότι πιστεύω ακράδαντα ότι πρόκειται περί υπαρκτού προσώπου) άλλαξα κι εγώ από νυστοπούλι σε εκπρόσωπο της εργατικής τάξης και κίνησα για τον πηγαιμό.

Να 'μαι τώρα εδώ, να πίνω τον διπλό γκαϊφέ μου προσπαθώντας να συνέλθω και να προσπαθώ να υπενθυμίζω συνέχεια στον λατρευτό εαυτό μου: είναι Παρασκευή, είναι Παρασκευή, είναι Παρασκευή!

Υ.Γ. Μα γιατί να μην είναι Σάββατο;

Προβληματίζομαι...

2007-05-14T12:56:00.000+03:00

Το ταλέντο και πώς να (μην) το αναγνωρίσετε
Ο βιολονίστας Τζόσουα Μπελ είναι ένας από τους μεγαλύτερους εν ζωή μουσικούς της εποχής του. Αυτή η ιδιοφυϊα, τον περασμένο χειμώνα, συμφώνησε να πάρει μέρος σε ένα μίνι κοινωνικό πείραμα: κατέβηκε στον κεντρικό σταθμό του μετρό της Ουάσιγκτον, σε ώρα αιχμής, άνοιξε τη θήκη του βιολιού του (ένα ανεκτίμητο Στραντιβάριους του 1713) στο πάτωμα και άρχισε να παίζει με την ψυχή του. Ακριβώς όπως ερμηνεύει στα κονσέρτα του, που χαλάνε κόσμο διεθνώς.
Οι οργανωτές του πειράματος στην αρχή φοβήθηκαν μήπως σχηματιστεί τέτοιο πλήθος που θα δημιουργούσε κίνδυνο από το στριμωξίδι. Κακώς φοβήθηκαν.
Σιγά το πλήθος. Μέσα σε σαράντα λεπτά, επτά άνθρωποι κοντοστάθηκαν να ακούσουν για λίγο αυτήν τη μουσική, που γεμίζει θέατρα και πουλάει εκατομμύρια δίσκους. Μετά βίας συγκεντρώθηκαν στη θήκη του Στραντιβάριους τριάντα δολάρια σε ψιλά.
Ενας ταχυδρομικός υπάλληλος κι ένας σερβιτόρος στάθηκαν την περισσότερη ώρα μπροστά στον «πλανόδιο» (τι χαστούκι στους σνομπ μουσικόφιλους της πόλης), ενώ το μεγαλύτερο κομπλιμέντο το έκανε η λουστραδόρα που γυάλιζε τα παπούτσια των επιβατών, απέναντί του. («Παίζει πολύ δυνατά», σχολίασε, «αλλά είναι ο μόνος μουσικάντης που ήρθε στο πόστο μου και δεν φώναξα την αστυνομία»).
Τι είναι σήμερα η τέχνη χωρίς το μάρκετινγκ που τη συνοδεύει; Υπάρχει ταλέντο χωρίς κοινό να το θαυμάσει; Χωρίς έναν παγκοσμιοποιημένο Ηλία Ψινάκη να το εκθειάσει; Εχει νόημα να αγωνίζεσαι για το όνειρό σου, χαμένος μέσα στο πλήθος, χωρίς κανείς να σε αναγνωρίζει;
Αυτά είναι ερωτήματα που δεν απαντά, απλώς ξαναθέτει, το «μίνι πείραμα» που διεξήγαγε μεγάλης κυκλοφορίας έντυπο της πρωτεύουσας των ΗΠΑ.
Το ερώτημα, όμως, στο οποίο καλούμεθα όλοι να απαντήσουμε είναι ένα: αν ένα μεσημέρι στο μετρό άγγιζε τα αυτιά μας η μουσική του Θεού, με ποιους θα είμαστε εμείς;
Με τους χιλιάδες που προσπέρασαν ή με τους επτά που κοντοστάθηκαν για να την ακούσουν;
Κείμενο: Ρίκα Βαγιάνη

Υ.Γ. Τι να σχολιάσει κανείς... Εδώ μπλοκάρει το (όποιο) χιούμορ μου.

Παρηγορώ...

2007-05-04T13:31:00.000+03:00

Δεν ξέρω πως έτυχε τον τελευταίο καιρό και μου λαχαίνει μονίμως να παρηγορώ κάποιον.
Αυτό τον καιρό υπάρχει έξαρση. Όλοι οι γνωστοί μου έχουν προβλήματα. Ευτυχώς που έχουν και μένα δηλαδή κι έχουν κι ένα καλό στη ζωή τους (που ο Θεός να τους κόβει μέρες και να μου δίνει χρόνια).
Πάντα ήμουν καλή στην παρηγόρια. Το 'χα βρε αδερφέ, πώς να το κάνουμε.
Από μικρό παιδί ερχόντουσαν άνθρωποι και μου έλεγαν τα ντέρτια τους, όχι μόνο κοντινοί μου, αλλά και διάφοροι απλοί γνωστοί που δεν θα περίμενα ποτέ να μου εκμυστηρευτούν κάτι. Μέχρι και μια συμμαθήτριά μου στο γυμνάσιο θυμάμαι, που σε γενικές γραμμές δεν ήθελε να με βλέπει μπροστά της (άτιμε γυναικείε ανταγωνισμέ) με είχε πιάσει να μου πει τα βάσανά της μια αποφράδα μέρα. Είναι να μην αναρωτηθώ γιατί;
Φαντάζομαι ότι οφείλεται κυρίως στο ότι ακούω.
Ναι, ξέρω ότι δεν είναι και σπουδαίο κατόρθωμα αυτό, αλλά δεν εννοώ απλά ότι λειτουργεί αρτίως (όταν με συμφέρει) η αίσθηση της ακοής.
Εννοώ ότι όταν μου μιλάνε, προσέχω τι μου λένε. Συγκεντρώνομαι στον άλλον και προσπαθώ να καταλάβω με ενδιαφέρον τι του συμβαίνει. Κατόπιν δε, επικεντρώνω την κουβέντα στο πώς μπορώ να βοηθήσω τον δυστυχή συνομιλητή μου (μα τι αλτρουισμός!).
Θα μου πείτε ότι ίσως θα έπρεπε να είχα γίνει ψυχολόγος. Το είχα σκεφτεί. Αλλά μου ερχόταν κάπως βαρύ το να πληρώνομαι για να δείχνω ανθρωπιά. Ακόμη πιο βαρύ μου ερχόταν να ξεκινήσω να ψάχνω δουλειά στα τριάντα μου.
Ax, άτιμη κενωνία και καταραμένε επαγγελματικέ προσανατολισμέ...

Υ.Γ. Ίσως κάποια στιγμή να ανοίξω καφετέρια "Το καφέ της Παρηγοριάς". Α ρε αθάνατο επιχειρηματικό πνεύμα που με χαρακτηρίζει!

Αδυνατώ...

2007-04-23T15:22:00.000+03:00

Ειλικρινά σας μιλάω.
Με το χέρι στην καρδιά μου την πεντάφυλλη.
Άμα λαχταράει η ψυχή σας, δέχομαι να υποβληθώ και σε ορό της αλήθειας.
Θέλω να γράψω. Μέρες τώρα. Κι έχω να πω, ουουου, ένα σωρό πράματα.
Αλλά μονίμως κάτι γίνεται και δεν αξιώνομαι.
Κάτι θα με διακόψει, κάτι θα μου ρημάξει την έμπνευση, όλο βγαίνουν εμπόδια που έχουν σαν αποτέλεσμα το να στερείστε του μεγαλειώδους ταλέντου μου. Κακόμοιρα κι εσείς...
Όμως δεν φταίω εγώ. Σας το είπα (σας έχω χιλιοπαρακαλέσει νομίζω να μη με αναγκάζετε να επαναλαμβάνομαι. Στο τέλος θα καταντήσω κουραστική χωρίς να το θέλω).
Φταίνε χίλια δυο άλλα πράματα, πολλά και διάφορα, αλλά όχι εγώ.
Λίγο τα κέφια, λίγο το πήξιμο (έως πολύ αυτό το τελευταίο), λίγο τα χίλια μύρια που έχω στο ατέλειωτο μυαλό μου τω καιρώ ετούτω, αδυνατώ να συγκεντρωθώ. Αδυνατώ να δημιουργήσω.
Άμα περάσει πάντως, δεν θα σας λησμονήσω. Θα το μάθετε το δίχως άλλο.

Υ.Γ. Και τόσο που κατάφερα, καταπιέστηκα και τα κατάφερα. Για να μην τρελαθείτε στην αγωνία γιατί.

Απολύομαι...

2007-04-12T10:45:00.000+03:00

Όταν ήμουν στην παλιά μου τη δουλειά, την παλιοδουλειά δηλαδή, ήμουν να με κλαίνε οι ρέγκες.
Το ότι δεν μου άρεσε αυτό που έκανα, το ήξερα από την πρώτη εβδομάδα. Έμεινα ωστόσο κάποια χρόνια.
Λίγο τα λεφτά (αν και δεν είμαι γενικότερα ουδόλως παραδόπιστη), λίγο αυτά που λένε περί του προσωρινού (εγώ δεν το γνώριζα αυτό το γνωμικό, μετά το έμαθα και νόμιζα ότι το εμπνεύστηκαν από μένα), λίγο το 'να λίγο τ' άλλο, τέλος πάντων έμεινα.
Έχω σαν άνθρωπος ένα κακό (μόνο). Είμαι εκφραστική. Τουτέστιν, δεν μπορώ να κρύψω το πώς νιώθω, τουλάχιστον όχι πετυχημένα (ξέρω ότι σας κάνει κι εσάς εντύπωση, αφού ως γνωστόν εγώ ότι κάνω το κάνω πετυχημένα).
Όλοι ήξεραν ότι δεν ήμουν ευχαριστημένη. Ότι δεν ήμουν καλά. Κι ο καθένας έλεγε τη γνώμη του, τη ρωτούσα δεν τη ρωτούσα, για το τι έπρεπε να κάνω.
Μιαν ωραίαν πρωίαν λοιπόν (το ωραίαν εξυπηρετεί καθαρά λογοτεχνικούς σκοπούς, αφού αίσχος ήταν, μην επαναλαμβάνω τα ίδια και τα ίδια), κάθομαν εκεί στο γραφείο μου με δεν ξέρω πόσες ντάνες μπροστά μου, κι έκανα αρχειοθέτηση (βλέπε δουλειά για κατάδικους).
Είχαμε εκείνη την εποχή κι έναν νέο συνάδερφο, πολύ καλό παιδί, το οποίο θα έκανε μονάχα πρακτική και σε λίγους μήνες θα έφευγε (ο τυχερός, ο τυχερός). Καθόταν λοιπόν μαζί μου όσο έκανα αρχειοθέτηση για να μιλάμε και να περνάει η ώρα όσο το δυνατόν πιο ευχάριστα. Ξάφνου, να σου τον και προβάλει ένας άλλος κόου γουόρκερ.
- Καλά το Θεριό, του λέει, εσύ τι κάνεις εδώ;
- Της μιλάω, μήπως και κάνει λάθος, την απολύσουν και βρει μια καλύτερη ζωή.
Το πόσο ήθελα να με απολύσουν δεν μπορώ να σας το περιγράψω. Ουσιαστικά ήθελα να πάρει κάποιος άλλος την απόφαση που δεν είχα την γενναιότητα να πάρω εγώ. Αλλά δεν έκανα λάθος. Δεν με απέλυσαν. Δεν βρήκα μια καλύτερη ζωή.
Πέρασε κάμποσος καιρός από τότε, και κάποια στιγμή επήλθε θεαματικά η λύτρωσις.
Λεπτομέρειες δεν λέω, αλλά έκανα επεισοδιακή αποχώρηση, η αλήθεια να λέγεται. Και θυμάμαι ότι όταν πήρα τελικά την μεγάλη απόφαση, αρχικά έλεγα να παραιτηθώ. Ώσπου μου είπε κάποιος ότι δεν έπρεπε να χαρίσω το δάκρυ και το αίμα τόσων χρόνων (το 'χω το χιουμοριστικό, το 'χω και το τραγικό, δεν μπορείτε να πείτε) και έπρεπε να επιδιώξω απόλυση. Με καυγάδες, απειλές, κλάματα, κατάφερα και τα πήρα τα ρουφιάνικα, κάνοντας έξοδο ηρωική ωσάν αυτή του Μεσολογγίου.
Τι τα θυμήθηκα τώρα όλα αυτά πρωινιάτικα;

Υ.Γ. Σταματάω για την ώρα, διότι εδώ που είμαι τώρα λέω να καθίσω λίγο ακόμη.

Αναποδιάζω...

2007-04-05T15:58:00.000+03:00

Για κάποιον περίεργο και αόριστο λόγο, φορές - φορές μου αρέσει πολύ να είμαι ανεπίκαιρη.

Φεριπείν, τώρα που είναι εορταί του Πάσχα και ο περισσότερος κόσμος εμπνέεται από αυτές και έχει κάτι σχετικό να σκεφτεί ή να πει.

Εγώ γιοκ. Αλλού νυχτωμένη.

Είναι πιο πιθανό να μου έρθει έβνευση να μιλήσω γι' αυτό κατά τα Χριστούγεννα μεριά, παρά τώρα που τρέχει.

Τα δε Χριστούγεννα πάλι, στάνταρ θα μου 'ρθει να στοχαστώ τις καλοκαιρινές διακοπές.

Έχει κρύο κι ο κανονικός κόσμος θέλει να πάει για έναν ζεστό γκαϊφέ;

Εγώ θέλω οπωσδήποτε να πιω φραπεδιά με το καλαμάκι (όχι αυτό που τρώνε στην Αθήνα, αυτό που ρουφάνε στην υπόλοιπη επικράτεια).

Πηγαίνουμε σε ψαροταβέρνα για περίδρομο;

Εγώ θέλω να φάω κρέας (και συγνώμη που σας κολάζω σαρακοστιάτικα).

Έχω νορμάλ οικονομική κατάσταση (φαινόμενο σπάνιο ωσάν μετεωρίτης οφείλω να ομολογήσω);

Δεν βρίσκω να αγοράσω τίποτα.

Με δέρνουν αφραγκιές (φαινόμενο συχνό και πυκνό ωσάν την σκόνη οφείλω να παρατηρήσω);

Όλες οι ευκαιρίες και οι ανάγκες με επισκέπτονται μαζoμένες.

Μωρ' μπας κι είμαι ανάποδος άνθρωπος;

Υ.Γ. Ευτυχισμένος ο καινούριος Πάσχας σας ευχήθηκα, δεν ενθυμούμαι;

Γκαλοπάρω...

2007-03-29T16:21:00.000+03:00

Γκάλοπ:

Έστω ότι είμαι ένας άνθρωπος πεζός (κυριολεκτικά, μεταφορικά είμαι λίαν ρομαντική φύση).
Και περπατάω ωραία και καλά στο δρόμο.
Κι εκεί που προχωράω, τσουπ, να 'σου πεταγμένο σαν την ηχητική εκπομπή φυσικών αερίων εκ του ανθρωπίνου οργανισμού ένα αμάξι.
Παρκαρισμένο φαρδύ πλατύ, ακυρώνοντας το πεζοδρόμιο (πεζο+δρόμιο=πεζός αυτός που περπατάει για να τα ξεκαθαρίζουμε).
Και φυσικά, δεν μπορώ να περάσω.
Αν συνεχίσω κανονικά την πορεία μου, σαν να μην ήταν εκεί, φταίω;
Τουτέστιν, αν ανέβω επάνω στο καπό του γαϊδάρου που αγνόησε τον ΚΟΚ (Κώδικα Οδικής Καγκουροκυκλοφορίας) και παρακάμψω το εμπόδιο ωσάν να ήταν ένα πεταγμένο πακέτο από τσιγάρα (η μάρκα στο σημείο αυτό μας είναι αδιάφορη).
Ερώτημα πρώτον:
Θα έφταιγα;

Έστω ότι λέτε ότι θα έφταιγα (που ντροπή σας δηλαδή).
Και με τα τράβαλα στις αρχές, αποδεικνύεται ότι ο ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου δεν έχει καμία νομική συνέπεια.
Δεν τρώει ούτε καν κλήση.
Αντίθετα βρίζει, χειροδικεί, διεκδικεί αποζημίωση και απειλεί με μηνύσεις. Και όλοι όσοι έχουν μαζευτεί από το νταβαντούρι (να μου ζήσεις Ελληνάρα) παίρνουν το μέρος του. Γιατί έπαθε ζημιά το του-του του.
Κανείς δεν σχολιάζει ή ενοχλείται από το γεγονός ότι το είχε αφήσει σε σημείο που δήλωνε απροκάλυπτα ότι εκτός από τον εαυτό του δεν νοιάζεται για κανέναν άλλο. Πεζό, παιδί, ηλικιωμένο, ανθρώπους με κινητικά προβλήματα, μανάδες (και μπαμπάδες άμα λάχει) με καροτσάκια. Κανέναν.
Ερώτημα δεύτερον:
Πώς θα έπρεπε να αντιδράσω;

Υ.Γ. Το περιστατικό είναι πραγματικό. Όνομα δεν αναφέρω, γιατί ο πρωταγωνιστής με απειλεί με μήνυση.

Πεινάω...

2007-03-26T17:12:00.000+03:00

Απ' το πρωί ήθελα να γράψω κάτι τις για να δείτε ότι η διάθεσίς μου βελτιώθηκε και δεν είναι πλέον κατήμαυρη, αλλά δεν πρόκαμα.
Και δεν πρόκαμα, γιατί έτρεχα.
Δουλειά με τη σέσουλα ρε παιδιά, πολύ πράμα μιλάμε.
Αλλά προκειμένου να ξαναπάρω τα κάτω μου και να μην έχω προλάβει να δηλώσω ότι το τέως αναφερθέν μου έρεβος διαλύθηκε (ούτως ώστε όταν ξαναπέσω να μπορείτε να αναφέρετε το σχετικό στοιχείο στον ψυχίατρο για να έχει ορθή εικόνα περί του ιστορικού μου), χαλαλίζω στην πάρτη μου ένα διαλειμματάκι για να σας κάνω μια τζα από την χαραμάδα και να ξαναβουτήξω στο χαρτομάνι μου.
Τζα!
Αλλά να την πω και την αμαρτία μου; Πεινάωωωωωωωω! Ευτυχώς που είχαμε εορτάζοντα από τα χτες και μας έφερε φοντάν, τα οποία και οφείλω να ομολογήσω ότι έχω ήδη τσακίσει.
Άντε, σας αφήνω τώρα γιατί πρέπει να συνεχίσω την πολύτιμο συνεισφορά μου επ' αγαθόν της κοινωνίας βεβαίως βεβαίως.

Υ.Γ. Τίποτα άλλο για καταβρόχθισμα μήπως σας βρίσκεται;

Ρήμα το Σκοτεινόν

2007-03-19T13:39:00.000+02:00

Eίμαι άλλης γλώσσας, δυστυχώς,

και Hλίου του Kρυπτού

ώστε

Oι όχι ενήμεροι των ουρανίων

να μ' αγνοούν.

Δυσδιάκριτος

Kαθώς άγγελος επί τάφου

σαλπίζω άσπρα υφάσματα

Που χτυπιούνται στον αέρα και μετά πάλι αναδιπλώνονται

Kάτι να δείξουν,

ίσως,

τα θηρία μου τα χωνεμένα

ώσπου τελικά

Nα μείνει ένα θαλασσοπούλι τ' ορφανό πάνω απ' τα κύματα

Όπως και έγινε.

Όμως

χρόνια τώρα μετέωρος

κουράστηκα

Kι έχω ανάγκη από γης

που αυτή μένει κλειστή και κλειδωμένη

Mάνταλα πόρτες κρυφακούσματα κουδούνια·

τίποτε.

A Πιστευτά πράγματα μιλήστε μου!

Kόρες που εμφανιστήκατε κατά καιρούς

Mέσ' απ' το στήθος μου κι εσείς παλαιές αγροικίες

Bρύσες που λησμονηθήκατε ανοιχτές

μέσα στους αποκοιμισμένους κήπους

Mιλήστε μου!

Έχω ανάγκη από γης

Που αυτή μένει κλειστή και κλειδωμένη

Ποίηση: Οδυσσέας Ελύτης

Υ.Γ. Ακόμα και το Θεριό έχει τα κάτω του...

Πρήζω...

2007-03-15T13:04:00.000+02:00

Χτε, ήμαν με μια παρέα και κουτσοτρώγαμε, κουτσοπίναμε, κουτσομιλούσαμε (και σε φάσεις κουλομιλούσαμε κιόλας για ποικιλία) ξέρετε, κι άλλα τέτοια έμορφα. Όλα καλά κι όλα ωραία, χθες ήσουν μ' άλλονε παρέα ... (όχι, αυτό είναι απ' αλλού, σουξεδάκι του Τζορτζ, φτου πιπέρι!). Όλα καλά λοιπόν, τα περνούσαμε φίνα. Το πρώτο εικοσάλεπτο με μισάωρο. Μέχρι που ήρθαν και τα τελευταία φαγιά.
Εξαιρετικά κρίσιμο σημείο. Από αυτά που αν ήταν ταινία επιστημονικής φαντασίας θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα χρονικό χάσμα για να ταξιδέψουμε ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον. Η στιγμή που τοποθετήθηκε το τελευταίο πιάτο πάνω στο τραπέζι, θαρρώ αυτό με την σκορδαλιά (ωστόσο εγώ μοσχομοιράω, καθώς δεν έβαλα μπουκιά στον στόμα μου από περισσό αλτρουισμό για να μην σας τραυματίσω σήμερις την όσφρηση. Να το εκτιμήσετε αυτό).
Και τσουπ!
Να σου τον ο κάπελας πάνω από το κεφάλι μας, ένεκα που μας ξέρει (από την τηλεόραση), να πει τα τυπικά. Άσχετο που τα είχε πει και όταν μπήκαμε στο ταβερνείο. Ήθελε να τα ξαναπεί. Ε ξαναπές τα βρε αδερφέ, αν είναι να νιώσεις καλύτερα, σκέφθηκα μεγαλόψυχα εντός μου.
Αμ δεν έμεινε στα τυπικά. Άρχισε την πάρλα και μας άλλαξε τα φώτα, μας γονάτισε κανονικά. Χώρια που είχε και ένα προβληματάκι στην άρθρωση και δυσκολευόσουν να καταλάβεις τι έλεγε. Αλλά εμένα αυτό δεν με πείραζε, γιατί ούτως ή άλλως, σκασίλα μου τι έλεγε. Ήθελα απλά να ρημαδοτελειώσει για να ρημαδοσυνεχίσουμε την συνεστίασή μας με την ησυχία μας.
Φευ.
Δεν σταματούσε. Με τίποτα. Τι κι αν τον εκοιτούσα απ' την κορφή ως τα νύχια, με σοβαρό κίνδυνο να παραξηγηθώ, για να βρω αν έχει διακόπτη off να τον πατήσω να ησυχάσουμε; Ή που δεν είχε, ή που καλυπτόταν από την μαγέρικη περιβολή του. Εκεί αυτός, ακάθεκτος.
Α, εννοείται ότι στο μεταξύ είχε στρογγυλοκαθίσει κιόλας ε.
Μα σας καλέσαμε κύριε; Σας είπαμε κάντε την αρμένικη και πρήξτε μας τα απόκρυφα; Ουχί. Κανείς δεν του το είπε αυτό, το τσέκαρα με όλους τους συνδαιτυμόνες έναν προς έναν (πάντοτε μιλάω με στοιχεία).
Μη σας τα πολυλογάω και μου γονατίσετε κι εσείς, έτσι πήγε το πράμα ως το τέλος.
Και μετά σου λένε να στηρίζεις τις μικρές, συνοικιακές επιχειρήσεις γιατί δεν είναι απρόσωπες.
Δηλαδή για να καταλάβω, το αντίθετο του απρόσωπος είναι το πρήχτης;

Υ.Γ. Έπρεπε τουλάχιστον να τον βάλουμε στο ρεφενέ, ας όψεται που δεν το σκέφτηκα νωρίτερα...

Ξανανοίγω...

2007-03-12T14:38:00.000+02:00

Διότι είναι να μην βάλω κάτι στο μυαλό μου εγώ. Δεν αστειεύομαι. Γη και ουρανό κινώ, αλλά αυτό που αποφασίζω γίνεται.
Το Spazits δεν μπορούσε να ξαναλειτουργήσει (κανονικά θα έπρεπε να κάνω παραπομπή στο σχετικό προ-προηγούμενο ποστ μου, αλλά υποθέτω αυθαίρετα ότι με διαβάζετε ανελλιπώς και δεν βρίσκω τον λόγο να προβώ σε διευκρινίσεις). Για τεχνικούς λόγους. Το δέχτηκα, τι να έκανα.
Δεν υπήρχε όμως ένας άλλος τρόπος να ξαναδημιουργηθεί ένας τέτοιος χώρος, που να μην γράφει απλά ο καθένας το κοντό του και το μακρύ του για την προσωπική του πάρτη; Που να υπάρχει ένα άλφα κράξιμο για το μπλογκοπεριβάλλον μας; Καλοπροαίρετο πάντα, και φυσικά με αυτοσαρκαστική διάθεση και άφθονο χούμορ ούτως ειπείν.
Κάθομαι βρε αδερφέ ήρεμα κι ωραία στη δουλειά.
Με πρήζουν χίλιοι δυο πικραμένοι.
Θέλω κι εγώ κάπου να εκτονωθώ.
Διαβάζω λίγο κανένα μπλόγκι να παν' τα φαρμάκια κάτω, κι αντικρίζουν τα ματάκια μου ένα σωρό κουφά (διότι το κουφό και το ακούς, και το αντικρίζεις άμα λάχει).
Ε άμα βλέπω κουφά, θέλω να τα μοιραστώ με τους συνανθρώπους μου (τι να κάνεις, είναι ένα μικρό κουσουράκι μου κι αυτό). Να μην έχω μια γωνίτσα τόση δα;
Τα πολλά λόγια είναι φτώχια.
http://spazitsnemesis.blogspot.com

Υ.Γ. Φοριέται και στο δεξί, σαν κόσμημα.

Ταινιάζω...

2007-03-07T14:45:00.000+02:00

Είναι πασίγνωστο ότι είμαι τεμπέλα. Δεν το κρύβω. Και δεν το κρύβω, γιατί βαριέμαι. Και βαριέμαι, επειδή είμαι τεμπέλα. Καλά ως εδώ;
Ο Υπουργός μου είναι όπως γνωρίζετε εξαιρετικά συμπαθής (και να μη μου ήταν πάλι θα τον είχα από κοντά μπας και με βολέψει σε καμιά θεσούλα στο δημόσιο). Και αν και εγώ αυτά τα αλυσιδωτά γενικώς δεν τα χωνεύω, δεν λέει τώρα να πας κόντρα στην εξουσία. Οπόταν, πρέπει να πω, λέει, εφτά ταινίες αγαπημένες, λέει.
Όλα κι όλα. Εφτά είναι πολλές. Βαριέμαι (εξ ου και ο πρόλογος). Άμα πω μία που την έχω δει ίσα με εφτά φορές πιάνει; Πιάνει.
Τρέξε Λόλα τρέξε.
Ανεπανάληπτη. Γερμανική παραγωγή (τι τα έφαγα τα χρόνια μου στα Γκαίτια), που με συνάρπασε τελειωτικά.
Τώρα πρέπει και να επιχειρηματολογήσω για να δικαιολογήσω την επιλογή μου;
Μπορεί και όχι, αλλά εγώ θα επιχειρηματολογήσω για το σπορ.
Ένα έχω να πω. Εμένα μετά απ' αυτό το έργο, άλλαξε η ματιά μου. Και δεν έγινε πιο γοητευτική (δεν υπήρχαν άλλα περιθώρια για κάτι τέτοιο), αλλά, να...
Η ταινία αυτή πραγματεύεται εν ολίγοις (εμπρός λοιπόν λογοτεχνική μου κατάρτιση!) την θεωρία του χάους. Το ότι τα πάντα αλληλεπιδρούν με τα πάντα.
Το ότι εγώ αυτή τη στιγμή κάθομαι και γράφω και δεν κάνω κάτι άλλο (συνειδητά δεν χρησιμοποιώ τη δουλειά σαν παράδειγμα, δεν είναι απαραίτητο να προκαλούμε την τύχη μας, ε αγαπητή εταιρεία;), αλλάζει την πορεία ολόκληρης της ζωής μου. Και των όσων με περιστοιχίζουν (σίγουρα της αγαπητής εταιρείας, που μάλλον δεν πρόκειται να ανεβάσει τα κέρδη της σήμερα χάρη σ' εμένα).
Το ότι εσείς αυτή τη στιγμή κάθεστε και διαβάζετε και δεν δουλεύετε (συνειδητά δεν χρησιμοποιώ κάτι άλλο σαν παράδειγμα, δεν είμαι αδιάκριτος άνθρωπος εγώ να ασχολούμαι με τα προσωπικά σας), αλλάζει την πορεία ολόκληρης της ζωής σας. Και των όσων σας περιστοιχίζουν (γιατί διαβάζοντας εμένα, γίνεστε πιο θετικοί, πιο φιλικοί, πιο αξιαγάπητοι).
Ωστόσο, οφείλω να πω ότι πιστεύω πως τα πάντα χάνουν όταν πας να τα μεταφέρεις. Οι ταινίες, τα βιβλία, οι εμπειρίες. Όλα έχουν να κάνουν με το πώς τα νιώθει και τα συλλαμβάνει ο καθένας.
Γι' αυτό, δείτε το! Κι αν το έχετε κάνει ήδη, ξαναδείτε το! Τσιγγουνιές θα κάνουμε;

Υ.Γ. Δεν αναιρώ το προηγούμενο ποστ μου για το Spazits, απλά δίνω παράταση για να μην αγχωθούν βρε τα παιδιά!

Υπογράφω...

2007-03-05T10:10:00.000+02:00

Αρκετά έκανα το κορόιδο.
Ως εδώ και μη παρέκει.
Τέρμα.
Φτάνει.
Καπούτ.
Αυτό ήταν.
Τελεία και παύλα.
Τετέλεστετ.
Δεν πάει άλλο.
Νομίζω πως καταλάβατε, ας μην προβώ σε περαιτέρω χρήση φράσεων παρεμφερούς νοήματος (πώς την χειρίζομαι την ελληνική ρε η άτιμη!).
Τόσον καιρό επέλεξα να μην μιλήσω. Άλλωστε, δεν μου αρέσει ιδιαίτερα να ανακατεύομαι σε υποθέσεις που δεν με αφορούν άμεσα. Δηλαδή ψέματα, δεν είναι ότι δεν μου αρέσει, είναι ότι συνήθως βρίσκω τον μπελά μου.
Γι' αυτό και τώρα είχα πει αρχικά να μη λάβω θέση. Να δείξω ανωτερότητα που λένε (γιατί, τον υπόλοιπο καιρό έδειχνα κατωτερότητα ας πούμε;).
Αλλά πλέον έχω φτάσει στα όριά μου. Θα μιλήξω.
Θα χρειαστώ όμως τη στήριξή σας. Πρέπει να την έχω, σας παρακαλώ, υποσχεθείτε μου ότι θα την έχω. Κανένας αγώνας δεν είναι ποτέ αποτελεσματικός αν δεν είναι μαζικός (τόσα χρόνια παρακολουθώ πορείες από τον καναπέ μου, έμαθα και κάτι). Τουτέστιν, θέλω την συνδρομή σας.
Μην τρομάζετε, όχι οικονομική. Ντάξει, αν θέλει κανείς να δώσει το κάτι τις του δεν θα πω όχι. Όχι τίποτα άλλο, για να μην τον προσβάλω.
Αυτό που θέλω είναι η υπογραφή σας. Απαιτώ εδώ και τώρα να ανοίξει το Spazits.
Άμα δεν ανοίξει οσονούπω, εγώ δεν ξαναγράφω λέξη (όχι που βαριέμαι και έψαχνα δικαιολογία, καμία σχέση). Θα το κλείσω το ρημάδι αν δεν ξαναδώ το τρίο spazits να ανοίγει τις πόρτες του στο ευρύ κοινό. Θα φωνάξω την εφορία (σιγά μην τρέχω εγώ στα πόδια τους) και θα τους παραδώσω τα βλοκ παροχής υπηρεσιών.
Οπόταν, το Θεριό σιγεί, μέχρις της επανίδρυσης του ανωτέρω. Μετά απ' αυτό, ή που θα ξαναγράφτσω (για να μπορέσει να αποκατασταθεί η ισορροπία του σύμπαντος), ή που θα βρω άλλο πάτημα για να συνεχίσω την ρεμπελιά.
Ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Υ.Γ. Ourtata!

Μεταπίπτω...

2007-02-26T11:45:00.000+02:00

Πάντως είναι περίεργο. Το ποιο; Αυτή η διαφορά που έχει η μέρα με τη νύχτα (κάνω όμως κάτι διαπιστώσεις ώρες - ώρες...).
Δεν ξέρω αν είμαι μόνο εγώ, αλλά σε γενικές γραμμές, τα περισσότερα πράγματα μου φαίνονται πιο δύσκολα τη νύχτα.
Το πρωί, έχω χίλια δυο μεράκια. Λέω θα κάμω αυτό, θα κάμω το άλλο, ό,τι βάνει ο νους τ' ανθρώπου (καθόσον είμαι ιδιαιτέρως φιλόδοξη και ονειροπόλος προσωπικότητα, μην κοιτάτε που δεν το δείχνω). Και δε λέω τώρα για απραγματοποίητα πράματα.
Να ψωνίσω τίποτις βαρβάτο που έχω βάλει στο μάτι από καιρό και μαζεύω μπαγιόκο για να το αγοράσω (καλό και το πνεύμα, καλό κι εκείνο το καφέ δερματινάκι που ράφτηκε ειδικά για μένα και με χαιρετάει κάθε μέρα απ' τη βιτρίνα).
Να καταφέρω να βρω ένα σπιτάκι, οικονομικό και καλοβαλμένο έτσι όπως το λιμπίζομαι, να βάλω επιτέλους ένα κεραμίδι πάνω απ΄ το κεφάλι μου (αν έχει και παραπάνω κεραμίδια δε θα με πειράξει, είναι πρακτικά όταν βρέχει, άσε που η υγρασία με πειράζει και με εκνευρίζει ταυτοχρόνως).
Να κάνω τα άλματα που πρέπει για να κατακτήσω τις κορυφές που ονειρεύομαι (μα τι ποιητική διάθεση απόψα).
Όλα τα πρωί μου φαίνονται εφικτά και δυνατά, και μάλιστα γρήγορα.
Άπαξ και πέσει το σκότος, όλα μου φαίνονται πιο ζόρικα κι εγώ πιο δυσκίνητη (ως προς αυτά, με την μεταφορική έννοια δηλαδή. Στην κυριολεξία, κινούμαι και ελίσσομαι ωσάν τον αίλουρο).
Το δερματινάκι μου φαίνεται πολυτέλεια που θα με βγάλει από το μπάτζετ και θα με οδηγήσει στα όρια της πτώχευσης (κι ως γνωστόν όταν έχουν την ανάγκη σου όλοι σε αγαπάνε, μα σαν πάρεις τον κατήφορο και οι φίλοι σε ξεχνάνε).
Το σπιτάκι μοιάζει με πύργο που θα μπορέσω να κατακτήσω μόνο με την βοήθεια μισθοφορικού στρατού (εδώ δεν έχω μάνι να πλερώσω ένα πανωφόρι, είμαι για να ναυλώνω φαντάρια;).
Τα άλματα ισοδυναμούν με υπερατλαντικές πτήσεις μέσα σε ελικοφόρο αεροπλάνο (τουτέστιν φέρτε σακούλες σύντροφοι να βγάλω τα σωθικά μου).
Και μετά ξημερώνει και πάλι αναθαρρεύω, και μετά βραδιάζει και πάλι κιοτεύω και τι 'χες Γιάννη (τι κάνεις βρε ψυχή;) τι 'χα πάντα.
Τι να πει κανείς, άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου (πόσο μάλλον του θεριού).

Υ.Γ. Στην Αλάσκα δεν είναι που έχουν έξι μήνες μέρα; Μωρ' για να δω μπας και συμφέρει να την κάνω κατά 'κει...

Δεξιώνομαι...

2007-02-21T11:30:00.000+02:00

Έλα, έλα, έχω ωραία νέαααα!

Καταφθάνει στην Θεσσαλονίκη το προσεχές γουικέντ

η αυτού εξοχότης ο κύριος Υπουργός

(η μόνη περίπτωση να γράψω με κεφαλαίο αυτή τη λέξη).

Τουτέστιν: το Σάββατο 24 Φεβρουαρίου (κατά τις 10 της νυχτός)

θα κανονιστεί σύναξις όλου του καλού του κόσμου

σε γνωστό μπάριον της πόλης μας.

Όποιος επιθυμάει να μας κάνει την τιμή - αλλά όποιος όμως, εμείς διακρίσεις δεν κάνουμε -

θα με στείλει ένα e-mail στο therioanimero@gmail.com.

Κατόπιν θα ενημερωθεί για το μέρος και τα σχετικά.

Ευχαριστώ τα μάλα για την προσοχή σας (μένω υπόχρεα λέμε).

Περιαυτολογώ...

2007-02-20T10:57:00.000+02:00

Ανασαίνω, υπάρχω, ελπίζω
Αμφιβάλλω, πονάω, δακρύζω
Αγαπώ, τραγουδάω, σπαράζω
Ονειρεύομαι, βλέπω, τρομάζω
Αδικούμαι, κρυώνω, πεινάω
Κατακρίνω, φωνάζω, ξεσπάω
Ξεσπάω

Κι όμως ζω κι υπομένω
Κι όμως ζω, δεν πεθαίνω
Επιμένω να ζω, επιμένω
Κι όμως ζω, δεν πεθαίνω

Καταριέμαι, χτυπιέμαι, λυγίζω
Υπακούω, σιωπώ, γονατίζω
Συλλογιέμαι, φοβάμαι, ξεχνάω
Συγχωρώ, αγκαλιάζω, φιλάω
Προσποιούμαι, μπορώ, αναπνέω
Συνηθίζω, μιλώ, σιγοκλαίω
Αναπνέω

Μουσική: Κώστας Χατζής - Στίχοι: Σώτια Τσώτου

Υ.Γ. Δεν ξέρω αν σας το έχω πει, δεν μου αρέσει καθόλου να περιαυτολογώ...

Ανακατώνω...

2007-02-15T10:27:00.000+02:00

Θεωρώ, ότι ποτέ δεν υπήρξα άνθρωπος-διχόνοια.

Και επίσης, πρέπει να σας εξομολογηθώ ότι τρέφω μια βαθιά αντιπάθεια για τους ανθρώπους-διχόνοια.

Αυτό το είδος το πρωτοσυνάντησα στο σχολείο και βεβαίως, το έζησα σε όλο του το μεγαλείο στη δουλειά, τόσο σ' αυτήν που είμαι τώρα, όσο και σε όσες έχω κάνει γενικότερα στα πλαίσια της πλουσίας καριέρας μου (ξέρω ότι σας κάνει εντύπωση παρά το νεαρό της ηλικίας μου, αλλά τι να κάνεις, τυχερά είν' αυτά).

Αν προσπαθούσα να κατηγοριοποιήσω το είδος, πράγμα που γενικώς δεν κάνω αλλά τώρα θα κάνω γιατί έτσι μου την βάρεσε, θα έλεγα ότι συγκεντρώνει τα εξής στοιχεία:

1. Δεν έχει προσωπική ζωή (και δεν εννοώ απαραιτήτως μπόι ή γκερλ -φρέντ, εννοώ ενδιαφέροντα, γυμναστική, ψάρεμα, πινγκ πονγκ, ένα χόμπι βρε αδερφέ).

2. Δεν έχει φίλους ή παρέες (κι εμείς τι φταίμε, αυτοί έχουν τον ανθρωποδιώκτη, εμείς θα την πλερώσουμε;)

3. Είναι ο παράδεισος του κόμπλεξ (ο μη ανασφαλής πρώτος τον λίθον βαλέτω βέβαια, αλλά όλα έχουν ένα όριο πια).

4. Τρέφονται από τα ανακατώματα (τα οποία δεν είναι σπεσιαλιτέ του κυρίου Μαμαλάκη, είναι μπερδεγουέη μπλεξίματα. Το μοναδικό κοινό είναι ότι χρησιμοποιείται και γι' αυτά σερβίτσο, κατά προτίμηση μαχαίρι. Μόνο του. Το πιρούνι δεν είναι χρειαζούμενο).

Τι τα κάμεις λοιπόν αυτά τα όντα;

Να τσατιστείς και να τα βρίσεις; Δε γίνεται, δουλειά είναι αυτή, πρέπει να κρατάμε τα προσχήματα.

Να τα αγνοήσεις; Μέχρι πότε;

Άντε και δεν κρατιέμαι για πολύ λέμε!

Υ.Γ. Το σκιτσάκι να σημειώσω, δεν έχει αθλητική απόχρωση...

Κηδεύω...

2007-02-13T09:36:00.000+02:00

Σήμερα θα πιάσω ευχάριστο θέμα. Ό,τι πρέπει για καλημέρα.
Κηδείες.
Ασφαλώς όμως, δεν θα πιάσω την ουσία του θέματος, γιατί εκτός των άλλων δεν μου αρέσουν και τα κόλλυβα. Θα πιάσω μια λεπτομέρεια, που αφορά τους μη άμεσα εμπλεκόμενους με μια κηδεία (δηλαδή τον μακαρίτη ή τους συγγενείς του μακαρίτου).
Σε βλέπουν εσένα με τα μαύρα φεριπείν. Αμάν, τι έγινε, χάσαμε κανέναν, σε ρωτάνε. Σνιφ κλαψ, απαντάς εσύ, ναι χάσαμε τον θείο (για παράδειγμα, παρακαλώ να μην παραξηγηθούν οι εν ζωή θείοι μου).
Πόσων χρονών;
Εδώ είναι που βρίσκω το πράμα παράλογο. Τι πάει να πει πόσων χρονών; Ας ήταν κι εκατό (είμαστε κοτσανάτοι εμείς στο σόι μας). Δηλαδή υπάρχει ένα όριο, πάνω από το οποίο δεν πρέπει να μας πολυπειράζει άμα χάσουμε κάποιον;
Κάποια στιγμή που αντέδρασα σε μια παραπλήσια στιχομυθία, ο συνομιλητής υπερασπίστηκε τον εαυτό του λέγοντας ότι όσο να 'ναι, αλλιώς θα ήταν να μιλούσαμε για νέο άνθρωπο.
Δηλαδή τον νέο άνθρωπο τον αγαπάς πιο πολύ; Η ζωή του είναι πιο πολύτιμη από τον υπολοίπων; Τι είναι ο άνθρωπος, ακίνητο που όσο περνάνε τα χρόνια χάνει την αξία του; Μήπως γινόμαστε κυνικοί χωρίς να το καταλαβαίνουμε;
Το παραδέχομαι, ότι ο χαμός ενός νέου είναι πιο οδυνηρός, αλλά αυτό μειώνει τον πόνο που θα νιώσουν οι συγγενείς ενός μεγαλύτερου; Στην τελική, θα βάλουμε κουμαντατούρα και στο πόσο θα στενοχωρηθούμε;
Δεν ξέρω, εγώ αυτό δεν το καταλαβαίνω.

Υ.Γ. Οφείλω να ομολογήσω ωστόσο, ότι μου αρέσουν ιδιαίτερα οι σοκολατένιες ελίτσες...

Προετοιμάζουμε...

2007-02-07T14:46:00.000+02:00

Θεριό: Έχω ένστικτο εγώ.

DCD: Χα!
Θεριό:Το φάσκελο πώς το κάνουν ιντερνετικά;
DCD: Ρίχτο όπως νομίζεις και θα το καθιερώσουμε.
Θεριό: ΙΙ ! ΙΙ

DCD : Ευχαριστώ.
Θεριό: Το Θεό.
DCD: Μη το συζητάς.

Θεριό: Λοιπόν, από τότε που είδα πώς γίνεται το μοντάζ, το σινεμά για μένα έχει χάσει τον μύθο του.
DCD: Δηλαδή τι; Κατσαρίδες στο πάτωμα και τέτοια;

Θεριό: Αηδίες...

DCD: Ok, το ‘πιασα. Παντού υπάρχει ένας μύθος εκτός από το σινεμά. Αυτός χάθηκε νωρίς.

Θεριό: Άσε που έχω και το ψώνιο και ότι βλέπω το δουλεύω στο μυαλό μου εκείνη την ώρα σαν σενάριο.

DCD: Άλλο αυτό. Αυτό έχει να κάνει με την τεχνική, όχι με την ιδέα, τη σκέψη ή τη δημιουργία.

Θεριό: Γιατί, οι άλλοι τι παραπάνω έχουν από μας;
DCD: Δεν είπα κάτι τέτοιο. Αν και αυτοί που έγραψαν το σίριαλ που σου έλεγα ξέρω τι παραπάνω έχουν.
Θεριό: Κι εγώ ξέρω αλλά ας όψεται. Εμείς θα πάμε μπροστά με την αξία μας, και μόνο με την αξία μς.

DCD: Με το άθροισμα εννοείς.

Θεριό: Θα μεγαλουργήσουμε! Όλο το θέμα είναι στη πλοκή.

DCD: Μάλλον το περισσότερο βάρος πέφτει σε σένα. Απλά δεν ξέρω να πλέκω...
Θεριό: Μαζί. Και θα μάθεις, και να πλέκεις, και να μαγειρεύεις, και να σκουπίζεις, όλα θα τα κάνεις.

DCD : Θα σε εκνεύριζα πολύ.
Θεριό: Τέλος πάντων, ας υποχωρήσω για χάρη της τέχνης...
DCD: Τώρα μιλάς σωστά. Μπορείς να με φωνάζεις και τέχνη όπως κατάλαβες -no problem.
Θεριό: Στο Ούρσουλα γυρνάς;
DCD: Μετά τις 12.00
Θεριό: Α. Και τι ώρα σοβαρεύεσαι;
DCD : Δύσκολη ερώτηση.
Θεριό: Το έχουμε λοιπόν;
DCD : Το 'χουμε (ελπίζω)

Υ.Γ. ...

Εσωστρέφομαι...

2007-02-05T11:21:00.000+02:00

Θα εκπλαγείτε ενδεχομένως. Όμως είναι αλήθεια. Δεν είμαι εξωστρεφής άνθρωπος (επειδή ξέρω ότι σας έκαιγε). Δεν τα βγάζω τα σώψυχά μου. Τα κρατάω Ι.Χ., καλά φυλαγμένα για αποκλειστικώς προσωπική χρήση.
Δεν ξέρω αν κάνω καλά. Μάλλον όχι (καταγράψτε την ημερομηνία στα πρακτικά, δεν το συνηθίζω όπως ξεύρετε να παραδέχομαι αρνητικά πράγματα για την αφεντιά μου). Αλλά η σκέψη του να βγάλω το από μέσα μου σε κοινή θέα με τρομάζει (στην τελική, αν είναι να τα δημοσιοποιήσω να βάλω και εισιτήριο μπας και γιομίσει και κομματάκι η τσέπη). Όχι γιατί δεν εμπιστεύομαι κανέναν ή τίποτα τέτοιο. Απλά, δεν μου πάει. Δε μου βγαίνει ρε παιδάκι μου, πώς το λένε.
Γι' αυτό και ζηλεύω τους ανθρώπους που είναι ανοιχτά βιβλία. Δεν έχουν μέσα τους τα βάρητα που κουβαλάμε εμείς, τα κλειστά βιβλία.
Φαντάζομαι η μοναδική περίπτωση που θα έκανα ποτέ ολοκληρωτική εξομολόγηση των αδύτων μου (ουάου) θα ήταν αν ήμουν σε ένα αεροπλάνο που έπεφτε. Τότε ναι, θα τον έπιανα τον διπλανό μου από τα πέτα να του τα μολογήσω όλα με το σι και με το νίγμα (γιατί τι καλύτερο θα είχε να κάνει εκείνη την ώρα;). Τώρα θα με πείτε, πόση ώρα θα έχουμε στην διάθεσή μας μέχρι το φουντάρισμα. Α μη με βλέπετε έτσι που πλατειάζω καμία φορά, άμα θέλω μπαίνω στο ψητό πολύ γρήγορα, άλλωστε πάντα ήμουν καλή στις περιλήψεις.
Εντάξει, το δέχομαι ότι είναι μακάβριο, αλλά πλην τούτου δε νομίζω να έρθω ποτέ στο σημείο να ξανοιχτώ πλήρως και ολοκληρωτικώς συνάμα. Όχι ότι είμαι και τελείως σφήγκα. Ναι, είμαι εσωστρεφής τύπος, αλλά οι κοντινοί μου άνθρωποι έχουν την τιμή να γνωρίζουν ως έναν βαθμό κάποια από τα μυστικά μου.
Κανείς όμως... δεν τα ξέρει... όλα!

Υ.Γ. Ξέρω όμως να κινώ την περιέργεια, μη μου το αρνηθείτε...

Ψάχνω...

2007-02-01T12:13:00.000+02:00

Ξέρετε τι καλός άνθρωπος που είμαι. Τι καλόβολη ψυχή. Που στόμα έχω και μηλιά δεν έχω (ούτε αχλαδιά, απλά δεν το κάνω θέμα). Για να μην αναλωθώ στις προσπάθειες που καταβάλω καθημερνώς να βλέπω την ζωή με καλό μάτι. Δηλαδή τώρα που το καλοσκέφτομαι, φτου μου και πάλι φτου μου.
Αλλά τι να κάνω κι εγώ. Άνθρωπος είμαι. Λυγίζω.
Τελευταία μου συμβαίνει πολύ συχνά να συναντώ ανθρώπους που έχω να δω καιρό. Γνωρίζω ότι είμαι περιζήτητη, αλλά δεν μπορώ να είμαι πανταχού παρούσα για να ευχαριστηθούν όλοι (για τον λόγο αυτό άλλωστε έχω τυπώσει πόστερ μου, για να αποφεύγονται οι κρίσεις στέρησης. Μη μου αγχώνεστε που το παρόν στοκ έχει εξαντληθεί, θα επανακυκλοφορήσουν ακόμη περισσότερες στο επόμενο τεύχος του Θεριοπόλιταν).
Κι όταν λοιπόν συναντάω γνωστούς που έχω φεγγάρια πολλά να ανταμώσω, λαμβάνει χώρα η γνωστή στιχομυθία του τι κάνεις, πού χάθηκες, πώς τα πας. Πολύ συχνά δε, τόσο εγώ όσο και ο εκάστοτε συνομιλητής κελαηδούμε τις τυπικούρικες αυτές φράσεις με ένα στόμα μια φωνή, ενώ συγχρονιζόμαστε εξίσου και στις απαντήσεις ωσάν ντουέτο ζηλευτό.
Ως εκεί, νο πρόμπλεμ. Ε, τελειώνεις με τα κλισεδάκια, κάτι πρέπει να πεις, δεν μπορείς να παριστάνεις τον μουγκοθόδωρα.
Να πεις κύριε, δε διαφωνώ. Αλλά όχι να ρωτήσεις. Και δη, προσωπικά θέματα.
Κι άντε και ρώτησες.
Τι έγινε; Κανένα ενδιαφέρον τίποτα (ερώτησις συνοδευόμενη από πονηρό κλείσιμο ματιού, όπου ενδιαφέρον = γιου νόου, περιπετειούλα αισθηματικής φύσεως φεριπείν);
Και απαντάω εγώ, στην παρούσα φάση. Μπα, δεν παίζει.
Γιατί;
Γιατί έτσι γουστάρω άμα πεις, θα σε πούνε αγενή. Οπότε λες πάλι κάτι κοινότυπο του στυλ δεν έτυχε, έχω τρεχάματα και τέτοια. Οφείλουμε σε κανέναν αναφορά περί τα προσωπικά μας;
Δεν ψάχνεις;
Εδώ τα παίρνω. Φορτώνω. Βράζω. Μπουρινιάζομαι.
Δηλαδή να ρωτήσω κάτι να μου το εξηγήσετε.
Πώς ψάχνουν ακριβώς;
Τι είναι το έτερον συμπλήρωμα να το ψάξεις;
Κάλτσα που καταχωνιάστηκε στο συρτάρι;
Χαρτί που μπερδεύτηκε στην ανακατωσούρα του γραφείου;
Κομπολόι που σου βούτηξε διακριτικά στην χθεσινοβραδινή έξοδο κάποιος συνδαιτημών;
Αναφτήρ που παραπετάχτηκε στου όξω από δω το κέρατο;
Αυτά είναι να σου λάχουν. Δε λέω, άμα είσαι κλειδαμπαρωμένος στην κάμαρη, δεν θα σου χτυπήσει την πόρτα ο άγνωστος νιος από μόνος του. Να κυκλοφορήσουμε λοιπόν. Αλλά ως εκεί.
Τι άλλο; Να την πέφτεις από δω κι από κει, δεξιά κι αριστερά; Και για τα αγοράκια τι θα αφήσουμε; Τους πήραμε τα πανταλόνια, τους πήραμε το μεροκάματο, τους πήραμε την μάνα τους και τον πατέρα τους, να τους πάρουμε κι αυτό;
Α σόρρυ, εμένα δε μου πάει.

Υ.Γ. Πούντο πούντο (όχι φίατ, το ρήμα) το δαχτυλίδι, ψάξε ψάξε, δε θα το βρεις...

Παύω...

2007-01-29T16:08:00.000+02:00

Χτες δεν με κολλούσε ύπνος. Με τίποτα. Όχι πεινούσα (αμ θα γίνω εγώ κορμάρα, και τότε θα σας πω), όχι κρύωνα (τι να κάνω που είμαι από τζάκι, αλλά δεν έχω τζάκι), όχι είχε φασαρία έξω (άντε στις πόρτες σας, αλήτες).
Και όπως λοιπόν στριφογύριζα απ' εδώ κι απ' εκεί, το μυαλό έκανε χίλιες μύριες σκέψεις. Μα δεν σταματάει ποτέ αυτό το ξερό μου, δουλεύει ασταματήτως και αδιαλείπτως!
Δεν είναι άδικο;
Τα μάτια κλείνουν. Ξεκουράζονται μια στάλα.
Τα αυτιά κοιμάνται. Ηρεμούν μια δόση.
Το σώμα οριζοντιώνεται. Έρχεται κι ισιώνει όσο να πεις.
Το μυαλό; Γιατί δεν παίρνει ένα ρεπό κι αυτό; Γιατί τραβάει κουπί 24 ώρες το 24ωρο; Γιατί κι όταν έχω παραδοθεί στον ύπνο, αυτό κάνει υπερωρίες και φτιάχνει όνειρα;
Δε θέλω ρε! Σταμάτα λίγο να ηρεμήσουμε!
Όχι, εκεί αυτό. Ακούραστο.
Ε πάψε λέμε!!
Μα να μην έχει έναν διακόπτη, κάτι να μπορείς να το κλείσεις, να το βάλεις σε ένα ντουλάπι έστω, ένα μπαούλο, ένα σκοτεινό υπόγειο. Όχι. Λειτουργεί αυτόνομα ωσάν να είναι κάτι ξεχωριστό από 'μένα την υπόλοιπη.
Αμ θα σου την βρω εγώ τη λύση, ίσα που κάνω μεταμόσχευση εγκεφάλου για να γλιτώσω. Τώρα βέβαια, εξυπακούεται ότι ο επόμενος δεν θα είναι τόσο μεγάλων δυνατοτήτων όσο είναι ο τωρινός (καθόσον το καλούπι έχει σπάσει προ ετών). Άει. Το δέχομαι. Ας του λέω εγώ πότε να πάρει μπρος και πότε να μπαίνει στο ρελαντί, κι ας γίνω και ελαφρώς ούφο. Σάματις τώρα που δεν είμαι, τι καταλαβαίνω;

Υ.Γ. Αν υπάρχουν εθελοντές για ανταλλαγή, ανοίξαμε και σας περιμένουμε.

Εγωκεντρίζω...

2007-01-22T14:07:00.000+02:00

Έχω ένα καλό. Ίσως να είναι και κακό δηλαδή, αλλά ας είμεθα καλόπιστοι.
Νομίζω πως είμαι ο μοναδικός (ενδεχομένως, ας μην είμαι κι απόλυτη) άνθρωπος που ξέρω, που δεν θεωρεί ότι το σύμπαν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του.
Δεν είμαι εγωκεντρική, τι να κάνουμε τώρα.
Γιατί εγώ, ξέρω ότι ό,τι κάνω δεν παρουσιάζει απαραίτητα εξαιρετικό ενδιαφέρον και άρα δεν χρειάζεται να πρήζω τον πάσα έναν με λεπτομέρειες που δεν τον ενδιαφέρουν ωσάν να τον ενδιαφέρουν (δια τούτο και υπάρχει ιδιαίτερη έξαρση σε τσουρέκια στις μέρες μας).
Εγώ, όταν έχω ένα πρόβλημα, το κρατάω καλά να μη μου φύγει, δεν σκοτίζω όποιον μου πει καλημέρα λες και δεν έχει αυτός τα δικά του ν' ασχοληθεί (τα δικά μας δικά μας, και τα δικά σας δικά μας).
Εγώ, όταν κουβεντιάζω με κάποιον, δεν παίρνω κάθε πρότασή του να την κάνω αναγωγή στον εαυτό μου και να αφηγηθώ μια καταπληκτική ιστορία που σκασίλα του μεγάλοι και δέκα παπαγάλοι (και δέκα ποντικοί άμα λάχει).
Εγώ, μπορώ να κάνω ολόκληρη συζήτηση χωρίς να αναφερθώ καθόλου στην πάρτη μου και να φάω το κεφάλι του άλλου με μισοαληθινά μισοψεύτικα παραδείγματα, έτσι για να κάνω ενδύπωση (άλλωστε ενδυπωσιακός γεννιέσαι, δεν γίνεσαι).
Εγώ, αναγνωρίζω ότι ο κόσμος θα μπορούσε να προχωρήσει και χωρίς εμένα (αν και με αισθητά πιο αργό ρυθμό οφείλω να παραδεχτώ).
Γιατί εγώ, ξέρω ότι υπάρχουν κι άλλοι σ' αυτό το σύμπαν, δεν είμαι η μοναδική και πιο σημαντική ύπαρξη (παίζει να υπάρχουν και κανα' δυο ακόμη).
Τέλος εγώ, δεν λέω συνέχεια "εγώ, εγώ, εγώ"!

Υ.Γ. Όχι, όποιος έχει αντίρρηση να μου το πει ευθέως.

Γίνομαι...

2007-01-16T14:00:00.000+02:00

Θα μου άρεσε πολύ να νιώθω ότι κάνω ακριβώς αυτό για τα οποίο έχω γεννηθεί. Όποιο και να είναι αυτό (που θα είναι στάνταρ πολύ σούπερ, δεν σηκώνω αντίρρησης περί αυτού). Τώρα δεν το έχω το φήλινγκ αυτό, και μου τη σπάει.
Να, σε ρωτάει ας πούμε ο Υπουργός τι ήθελες να γίνεις όταν ήσαν μικρός, και δεν θυμάσαι καν. Παίζει να φταίει και το ότι ίσως να μην έχω μεγαλώσει ακόμη, εξ ου και δεν μπορώ να αποφανθώ επί του θέματος. Αλλά, μεταξύ μας τώρα, νομίζω ότι ο πραγματικός λόγος είναι ότι έχω ξεχάσει τι ήθελα να γίνω.
Πάντως, σίγουρα δεν ήθελα να κάθομαι δέκα ώρες και να γανιάζω για πράγματα που υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν θα με ενδιέφεραν καθόλου. Δηλαδή σχεδόν καθόλου. Δηλαδή όχι σχεδόν. Τελείως καθόλου.
Θα ήθελα να τρέχω στα λιβάδια ολημερίς σαν την Κάντι Κάντι και να απολαμβάνω το παιχνίδι, την άνοιξη, τα λουλουδάκια, τις μυρουδιές, τη φύση βρε αδερφέ!
Ό,τι ώρα θέλω να κοιμάμαι, ό,τι ώρα θέλω να ξυπνάω.
Ότι ώρα θέλω να τρώγω, να γλεντάω, να μην έχω το ρημάδι το ρολόι πάνω απ' το κεφάλι μου σαν τον Χάρη (ο Χάρης του Χάρου στην καθαρεύουσα, εγώ χρησιμοποιώ δημοτική γιατί απευθύνομαι κατά βάση σε νεανικό κοινό).
Να κάνω μια ξένοιαστη ζωή σαν αυτή που μας έδειχναν τα κινούμενα σκέδια, μέσα στα χρώματα και τα γέλια και τις χαρές και τα πανηγύρια.
Πώς θα γίνει, άραγες προλαβαίνω τώρα να τα διορθώσω τα πράματα; Να γίνω κάτι άλλο, κάτι που να με εκφράζει περισσότερο;
Δεν ξέρω γενικώς, πάντως ειδικώς δεν προφταίνω, καθόσον πρέπει να πέσω πάλι με τα μούτρα στον δύσκολο και τραχύ αγώνα για το μεροκάματο. Ρουφιάνα τύχη!

Υ.Γ. Ωστόσο οφείλω να σημειώσω ότι εκτιμώ ιδιαίτερα την εξαιρετική ευκαιρία που μου δίνει καθημερινά ο αγαπητός προϊστάμενός μου να εργαστώ για την λατρεμένη εταιρεία (βλέπε γλείψιμο σε περίπτωση που πέσει το παρόν σε λάθος μάτια).

Πεθαίνω...

2007-01-11T12:13:00.000+02:00

Είμαι να σκάσω! Τι να σκάσω, να πέσω να πεθάνω. Κανονικά και με το νόμο.
Γιατί (δε ρωτάω εγώ, εσείς ρωτάτε, εγώ έχω απλά την ευγενή καλοσύνη να μεταφέρω την απορία σας);
Γι' αυτό:
Να ξηγηθώ.
Ο Chris de Burgh είναι ο αγαπημένος μου τραγουδιστής. Χρόνια τώρα, γιου νόου, από το σχολείο ακόμα.
Το καλλιτεχνικό πατινάζ πάλι, είναι μεγάλη μου αδυναμία (εκ φύσεως καλλιτεχνική φυσιογνομία γαρ). Να ευχαριστήσω δε με αυτή την εξαιρετική αφορμή, τόσο προσωπικά όσο και εκ μέρους σας, ως οφείλω, τον κύριο Αλέξη Κωστάλα για την πολύτιμη συμβολή του σ' αυτό τον τομέα.
Αχ κυρ' Αλέξη μας, να είστε καλά που μας κάνατε και αγαπήσαμε τούτο το βλογημένο άθλημα! Ο Θεός να μας κόβει μέρες και να σας δίνει χρόνια. Που ποτέ να μην πεθάνετε (δεν υπερβάλλω, άμα έρθει ετούτη η κούφια ώρα, ποιός θα παρουσιάζει τα πρωταθλήματα;)!
Ο δε Philippe Candeloro ήταν ο εκλεκτός μου, μέχρις που αποσύρθηκε (είδε κι απόειδε να με περιμένει να εμφανιστώ στις κερκίδες, στο τέλος τα παράτησε). Ευτυχώς απέφυγα το σύνδρομο στέρησης χάρη στον Evgeny Plushenko, ο οποίος ήρθε κι κατέλαβε στην καρδιά μου την θέση που άφησε χηρευάμενη ο προκάτοχός του.
Προς τι τα αναφέρω όλα αυτά.
Όλοι αυτοί μαζί, θα συνευρεθούν για μια συναυλία μετά θεάματος! Όνειρο λέμε! Στην Εγγλεζία, τον άλλο μήνα.
Θέλω:
300 τόσα για το αεροπορικό (δυστυχώς οδικώς δεν πολυβολεύει), καμιά 100 και βάλε για την διαμονή (μη μείνω και σε στάβλο) ανά διανυκτέρευση, 75 για το εισιτήριο (κομματάκι τσουχτερό, αλλά παρηγοριέμαι στην σκέψη ότι υπάρχουν άνθρωποι που δίνουν τα μισά σχεδόν για τον Νταλάρα-μη σχολιάσω), ε, να μη φάω και κανένα 300άρι στα σούπα μούπες, να μείνω και τέσσερις - πέντε μέρες να φτουρήσει;
Μην έχει κανείς 1000 ευρουλάκια να με δανείσει;

Υ.Γ. Άμα λάχει, να υπογράψω και γραμμάτιο.

Μαλλιοτραβιέμαι...

2007-01-09T12:18:00.000+02:00

Όταν ήμασταν παιδιά (λίαν προσφάτως) οι γονείς μας είχαν δώσει στην υπογράψασα (ουάου) και τα υπερτυχερά αδέρφια της την εξής συμβουλή: όταν ένας από σας έχει μπλέξει σε καυγά με ένα παιδάκι φερειπείν, οι άλλοι θα παίρνουν το μέρος του. Αδιακρίτως.
Κατόπιν εορτής, θα ρωτάτε τι έχει συμβεί, αλλά όπως και να 'χει, στον καυγά θα είστε ένα.
Αυτή η συμβουλή ωστόσο οφείλω να ομολογήσω ότι είχε ελαφρώς παρερμηνευτεί από εμάς τα μικρά και αθώα παιδάκια, που πλακώναμε στο ξύλο όποιον τολμούσε να μας στραβοκοιτάξει ως ενωμένη δύναμη κρούσης. Τι να κάνεις, έτσι ειν' τα παιδιά.
Αναρωτιέμαι λοιπόν αν θα μπορούσα να εφαρμόσω ετούτη την οδηγία και τώρα που ενηλικιώθηκα (ελαφρώς). Τουτέστιν, όταν βλέπω μαλλιοτράβηγμα, να ορμάω υπέρ αυτού που θεωρώ ότι είναι πιο κοντά μου. Αδιακρίτως.

Αφήνω τις φιοριτούρες και μπαίνω στο ψητό.

Όλον αυτόν τον καιρό, γίνονται διάφορα μπλογκονταβαντούρια. Αποφεύγω επιμελώς να αναμειχθώ, διότι στην τελική δεν μπορώ να αντιληφθώ γιατί το έχουμε πάρει το πράμα τόσο σοβαρά. Ο καθείς κάνει το κέφι του κι όλα καλά. Δατς ιτ. Ούτε πουλάμε τίποτα, ούτε αγοράζουμε. Δεν έχει χρήμα η υπόθεση, άρα όχι και συμφέροντα.
Το όλο θέμα είναι ότι κάποιοι έχουν καταφέρει να επωφεληθούν έμμεσα και να μπουν σε άλλα λούκια. Μπράβο τους. Δεν βλέπω πουθενά τίποτα κακό σ' αυτό (και να σημειωθεί ότι η όρασή μου είναι σε εξαιρετική κατάσταση, δεν είμαι ούτε μύωψ, ούτε πρεσβύωψ, ούτε αστιγμάτωψ).
Το κακό είναι σ' αυτούς που δεν έχουν καταφέρει ακόμα να επωφεληθούν, και ψάχνουν να βρουν οποιονδήποτε τρόπο για να το πετύχουν. Μικρότητες.
Στην τελική, απλά δε γουστάρω να ασχολούμαι με μικρότητες.

Οπότε, αυτό που έχω να πω, έτσι για να μη δίνω την εντύπωση ότι είμαι στην κοσμάρα μου (που είμαι δηλαδή, αλλά λέμε τώρα), είναι ότι τάσσομαι υπέρ όποιου δεν παραλογίζεται του τύπου να γίνεται κοσμογονία για την προσωπική του πάρτη και όλο το σύμπαν να γυρίζει γύρω από την αφεντιά του.
Τίποτα δεν είμαστε. Όλοι μας.

Υ.Γ Μόλις έμαθα για έναν γνωστό μου. Νέο παιδί, ούτε 30. Άρρωστος, τα πράματα δεν είναι καλά. Αυτά είναι προβλήματα ρε!

Καλωσορίζω...

2007-01-04T12:11:00.000+02:00

Ήρτε και το 2007. Άι να διούμε τι θα μας αποφέρει. Άμαν τυχόν και δε μας αποφέρει τίποτα, θα του κάνω μήνυση (το λέω από τώρα, μπας και σκιαχτεί).
Θέλω να πιστεύω ότι ο χρόνος ετούτος θα μου δώσει πολλά πράματα. Άμα λάχει, να του δώσω κι εγώ δηλαδή.
Τι θέλει; Λεφτά; Να το διαπραγματευτούμε. Εγώ είμαι χουβαρντού, δεν κάνω γυφτιές. Όσα γουστάρει θα τα πάρει.
Αλλά, θα βάλω κι εγώ τις προϋποθέσεις μου.
Του χρόνου τέτοια μέρα, θα έχουν αλλάξει μόνο όσα αποφασίσω εγώ. Όπως θα αποφασίσω εγώ. Τα είπαμε αυτά.
Θα έχω κάνει σώμα αξιοζήλευτο (το ξέρω ότι είναι ήδη τέλειο, αλλά τα πάντα επιδέχονται βελτίωση).
Θα έχω αποκτήσει παγκόσμια φήμη (ως κάτι τέλος πάντων, αυτό δεν το έχω αποφασίσει ακόμη).
Θα έχω βρει τον τέλειο άνδρα (εμφάνιση Μιχαλόπουλος, μυαλό Λαζόπουλος, χρήμα Κωστόπουλος).
Κατά τα άλλα, γιοκ.
Αγέραστη θέλω να είμαι (εγώ κι ο Ντόριαν Γκρέυ).
Κι άπαξ και δεν θέλει λεφτά ο φίλος μου ο χρόνος και θέλει κάτι άλλο, να με το πει εδώ και τώρα.
Μήπως αν του οργάνωνα ένα γουέλκαμ πάρτι; Α, τρέλα θα είναι, είμαι πολύ καλή στα διοργανωτικά. Μόνο την λίστα των καλεσμένων να μου κάνει, κι όλα τ' άλλα τα αναλαμβάνω συλλήβδην. Από καναπεδάκια μέχρι μουσική επένδυση. Όποιος δεν έχει δει κοινωνική εκδήλωση από τα χεράκια μου, δεν έχει δει τίποτα. Τρομερή είμαι η άτιμη, τρομερή!
Λοιπόν, πότε θ' αρχίσει το παζάρι;

Υ.Γ. Θα χρειαστώ και κάποιον να είναι απίκο επί της υποδοχής, παρακαλώ όπως οι ενδιαφερόμενοι υποβάλουν τις αιτήσεις τους ενταύθα.

Αποχαιρετώ...

2006-12-27T14:29:00.000+02:00

Στον περισσότερο κόσμο δεν αρέσουν οι αποχαιρετισμοί. Η αφεντιά μου όμως, ως γνωστόν, ουδεμία σχέση έχει με τον περισσότερο κόσμο.

Μ' αρέσει να αποχαιρετάω και για να γίνω κατευθείαν σαφής και να μην ταλαιπωρώ την κοινωνία με ακατάσχετη φλυαρία, καθόσον η σημερινή κοινωνία μαστίζεται από ακατάσχετη φλυαρία (εγώ δε φταίω, μη με κοιτάτε), έχω μεγάλη χαρά που θα φύγει το 2006. Όξω λέμε!
Δεν θέλω να αρχίσω να αναφέρω τι δεν πήγε όπως το περίμενα την χρονιά που πέρασε και με έκανε να θέλω να την διώξω έτσι άκαρδα. Πολλά πράγματα, σε διάφορους τομείς, αλλά ας μην πω λεπτομέρειες, μπικόζ ό,τι έγινε έγινε και πρέπει να κοιτάμε μόνο μπροστά (και δεξιά αριστερά πού και πού, για να μην διατρέξομε τον κίνδυνο να κουτουλήσουμε σε κανέναν τοίχο).

Αλλά μπορώ να αρχίσω να αναφέρω τι θέλω να συμβεί το επερχόμενο έτος.
Λεπόν, στα' να δούμε...

Θέλω να γίνουν όλα άψογα στη δουλειά (το οποίο για να γίνει μάλλον πρέπει απλά να μην πηγαίνω), να βρω τον μήνα που θρέφει τους έντεκα (για να μπορέσει να ισχύσει το προηγούμενο), να γνωρίσω τον άντρα της ζωής μου (και να με γνωρίσει κι αυτός αν είναι δυνατόν), να μην χρειαστεί να συναντήσω κανέναν γιατρό (παρεκτός αν συμπέσει να είναι ο άντρας της ζωής μου), να κερδίσω το τζόκερ (χωρίς να χρειαστεί να παίξω όμως, ή είσαι τυχερός ή δεν είσαι), να γίνουν όλα τα όνειρά μου πραγματικότητα (όχι αυτά που κάνω στον ύπνο μου, αυτά που κάνω στον ξύπνο μου) και άλλα πολλά πολλά πολλά.

Άπληστη εγώ; Μα που ακούστηκε!

Υ.Γ. Άντε καλώς να ορίσει και ευτυχισμένος ο καινούριος Πάσχας.

Τζελιαλίζω...

2006-12-27T08:53:00.000+02:00

Αν δεν είχα αυτοδεσμευθεί απ' αρχής της μπλογκοκαριέρας μου και μέχρι τούδε, που είναι στην ακμή της, να έχω σαν τίτλο των ποστακίων μου μονάχα ένα ρήμα, τούτο δω το κείμενο θα λεγόταν "ένα αλλόκοτο πρωινό με τους Gelial & Bro". Τι να σας κάμω όμως τώρα που είναι δεμένα τα χέρια μου, εξου και ο αυθαίρετος ευρηματικός (το 'χω αυτό) τίτλος που αναγράφεται άνωθι.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, δηλαδή όχι από την αρχή αρχή (δεν εννοώ να νυχτώσω εδώ πέρα), από το σημείο που έκανα το επίμαχο τηλεφώνημα για να βρω που ακριβώς βρίσκεται ο περί ου ο λόγος, ο οποίος έσκασε μύτη στα πέριξ για μια και μοναδική έκτατη εμφάνιση συντόμου διαρκείας.
Ντριιιν (έτσι κάνει το υπερσύγχρονο τηλέφωνο του, τεχνολογίας 1978).
- Έλα, λέει.
- Πού είσαι, λέω.
- Στο κέντρο, λέει.
Να υπενθυμίσω ότι η υπογράφουσα διαμένει στην Θεσνίκη. Όχι στο Καστελόριζο. Τουτέστιν, η λέξη κέντρο δεν είναι και ο πιο επαρκής όρος για να δώσει κανείς το στίγμα του.
- Να γινόσουν λίγο πιο σαφής, λέω βγάζοντας συνάμα έναν βαθύ αναστεναγμό.
- Αααα, περίμενε λίγο να δω που βρίσκομαι.
Με τα πολλά με τα λίγα, κοίταξε δεξά, κοίταξε ζερβά, ρώτησε κι έναν πολιτσμάνο, στο τέλος κατάλαβε ο ημεδαπός τουρίστας που εβρισκόνταν, κι αφού με ενημέρωσε σχετικώς, συναπαντήθημεν.
Στο σημείο αυτό να σημειώσω ότι δεν ήταν σόλο. Συνοδευόταν από το καρντάσι του, καθώς οι γιατροί έχουν επιστήσει στην οικογένεια του τους τραγικούς κινδύνους που μπορεί να προκύψουν αν κυκλοφορεί μόνος του. Αλλά προς το παρόν θα σχολιάσω μόνο το κεντρικό πρόσωπο, μια και για τις συγγένειες, και δη του πρώτου βαθμού, δεν φέρουμε ουδεμία ευθύνη εμείς οι ίδιοι, αλλά μόνο τα μοιραία παιχνίδια των DNA. Οπότε γιατί να εκθέσω τον καθόλα αξιοσέβαστο και αξιόλογο, βαριόμοιρο αδερφό;
Επήγαμε και καθίσαμε να ιπιούμε έναν καϊφέ. Μπίρι μπίρι, ήρθε και μεσημέριασε σχεδόν χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι (φαντάζεστε τι ευχάριστα που περνά η ώρα μαζί μου άλλωστε). Ο αγαπητός μου γκεστ αναφώνησε αίφνης με πανικό:
Ξεχάσαμε να πάρουμε δώρο στην θεία, ξεχάσαμε να πάρουμε δώρο στη θεία!
Ε καλά δα, δεν χάλασε κι ο κόσμος, είπα εγώ με αποφασιστικό τόνο εφόσον αντελήφθην ότι η ζημιά ήτο σφοδρή. Άιντε, πάμε τώρα να το πάρουμε (ούτε το διανοούμουν να μείνει ριγμένη η θεία χρονιάρες μέρες).
Ξαμολυθήκαμε λοιπόν στους λαοπλυμμηρισμένους δρόμους να βρούμε το κατάλληλο αξεσουάρ, με μια ενδιάμεση στάση για να ξαλαφρώσει το παιδί που δεν προνόησε να πάει στο μέρος πριν ξεκινήσουμε. Δρόμο πήραμε, δρόμο αφήκαμε, ξεμπερδέψαμε στο μάνι μάνι με δάυτην τη ρημάδα (την υποχρέωση, δεν θα μιλούσα ποτέ έτσι για τη θεία). Έλα όμως που στο μεταξύ το μεσημέρι ήρθε κι έγινε καραμεσήμερο.
Πεινάω λιγάκι, αναφώνησε ο υποσιτισμένος νεαρός.
Τι να έκανα; Να του έδινα δικαίωμα να μπορεί να πει ότι ήρθε για λίγο στην πόλη μου και τον άφησα νηστικό; Πήγαμε λοιπόν, τσιμπήσαμε κάτι (εγώ δεν τρώω ποτέ, μόνο τσιμπάω, είναι αρχή μου αυτή) και με την κοιλιά τουρλωτή επήραμε σιγά σιγά και με συγκίνηση περισσή τον δρόμο του γυρισμού.
Κάπου εκεί, οι δρόμοι μας χωρίσαν, έτσι απότομα και άδοξα.
Και δεν είχα και μαντήλι για να τους κουνήσω καθώς το τρένο αναχωρούσε κι ακουγόταν ο θλιμμένος του απόηχος πάνω στις ράγες σαν μοιρολόι που με αποχαιρετούσε θλιμμένα, ενώ η σκόνη που σήκωνε έμπαινε στα βουρκωμένα αμυγδαλωτά μου μάτια μου ωθώντας τα καταπιεσμένα δάκρυα να πλημμυρίσουν το πανέμορφο πρόσωπό μου (για να είμαι ειλικρινής με αυτοκίνητο ήρθαν, αλλά θα μπορούσα να φτιάξω τέτοια αριστουργηματική πρόταση με γιώτα χι;).
Έτσι κάπως γίναν όλα...

Υ.Γ. .. ή σχεδόν όλα (εκβιαστικό υπονοούμενο είναι αυτό).

Τσατίζομαι...

2006-12-20T14:04:00.000+02:00

Είμαι στη δουλειά όπως θα καταλάβατε (τι θα πει από πού, από τον ιδρώτα του προσώπου μου που έχει αφήσει τα ίχνη του πάνω στο κείμενο).
Πριν από λίγο λοιπόν, σηκώθηκα και πήγα στο μέρος όπου πηγαίνουμε όταν έχουμε πιει πολλά νερά και καφέδες, τα οποία με τη σειρά τους κάποια στιγμή επιθυμούν να δραπετεύσουν από τον οργανισμό μας για να καταλήξουν εις το αποχετευτικό σύστημα (πράγμα που ουδέποτε κατάλαβα, καθόσον αδυνατώ να δεχτώ ότι αυτό ως περιβάλλον είναι πιο ευχάριστο από το ανθρώπινο έντερο, και δη το δικό μου). Εκεί ήρθα να διαπιστώσω μετά λύπης μου, ότι ο προηγούμενος επισκέπτης είχε εξαντλήσει το ποπόχαρτο, αλλά δεν φρόντισε να τοποθετήσει άλλο στη θέση του. Και ναι, η τύχη ήταν με το μέρος μου και το πήρα πρέφα πριν προβώ στις προαναφερόμενες ενέργειες υγιεινής (δεν γνωρίζω τι θα έκανα αν το αντιλαμβανόμουν κατόπιν εορτής, ως εκ τούτου δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί σας τις πιθανές αντιδράσεις μου και τις επιπτώσεις αυτών στο περιβάλλον).
Στο θέμα μας.
Πώς να χαρακτηρίσει κανείς έναν άνθρωπο που αδιαφορεί κατά τέτοιον κατάπτυστο τρόπο για τον πλησίον του;
Να τον επείς παρτάκια, αναίσθητο ή τομαράκι;
Ενα αυτό.
Και όπως και να τον επείς, τι να τον εκάμεις;
Να τον κάνεις παρατήρηση;
Ένας άνθρωπος που λειτουργεί έτσι δεν χαμπαρίζει από κάτι τέτοια (διότι φιλότιμος γεννιέσαι, δεν γίνεσαι).
Να τον βρίσεις;
Δεν βρίζω εγώ (ούτε πίνω, ούτε καπνίζω, μα τι καλό κορίτσι που είμαι σε καλό μου!).
Να τον καρφώσεις;
Δεν γίνομαι εγώ ρουφιάνα για κανέναν κερατά (μια τιμή την έχουμε κι αν δεν την γλεντήσουμε, τι θα καταλάβουμε τι θα καζαντίσουμε).
Μια λύση μου φαίνεται σαν επικρατέστερη.
Να τον πληρώσω με το ίδιο νόμισμα. Τουτέστιν, να μάθω ποιος είναι (πράγμα εύκολο για μια δαιμόνια ντετέκτιβ σαν την αφεντομουτσουνάρα μου) και να παραμονεύω πότε θα πάει για να κρύψω όχι το χαρτί, μέχρι και το καζανάκι σου μπλοκάρω εγώ, να τρέχει με τα μπουκάλια το εμφιαλωμένο και να μην φτάνει!
Όχι παίζουμε...

Υ.Γ. Ωραίο θέμα έπιασα σήμερα, όποιος έτρωγε την ώρα που διάβαζε την έκανε!

Καταθλίβομαι...

2006-12-18T14:48:00.000+02:00

Μ' αρέσει να ενημερώνομαι για το τι συμβαίνει γύρω μας, διότι ως γνωστόν έχω πάντα τις κεραίες μου τεντωμένες (εγώ και οι γονιμοποιημένες κάμπιες). Και προτιμώ βεβαίως το ίντερνετ για τη δουλειά αυτή, αφού ο τρόπος παρουσίασης της είδησης δεν είναι ποτέ τόσο τραγικός όσο στην τηλεόραση, ενώ βέβαια δεν διαβάζεις μόνο για δυο-τρία πιασάρικα θέματα, αλλά για όλα όσα πραγματικά συμβαίνουν και μας επιτρέπεται να γνωρίζουμε.
Έτσι, το να μαθαίνω καινούρια πράγματα είναι κάτι που πραγματικά με ευχαριστεί (τι φιλομάθεια αυτό το κορίτσι, τι φιλομάθεια!).
Μέχρι προχθές. Διάβασα κάτι, που πραγματικά με έχει προβληματίσει.
Ήταν ένα άρθρο που αναφερόταν στην κατάθλιψη, και παρουσίαζε τα δέκα σημαντικότερα συμπτώματα. Αν έχετε πέντε τουλάχιστον από αυτά, έλεγε, επισκεφθείτε τον γιατρό σας (να φανταστώ ότι εννοεί τον ψυχίατρο και ουχί τον οδοντίατρο;).
Το έριξον λοιπόν μια προσεκτική ματιά, με την ενδόμυχη διάθεση να γελάσω πικρόχολα που δεν θα είχα ούτε ένα από αυτά και θα κορόιδευα σατανικά όλους τους υπόλοιπους που θα ήταν για το τρελάδικο.
Βάι βάι όμως, τι μου επεφύλαξε η αδυσώπητη μοίρα!
Είχα εφτά στα δέκα συμπτώματα. Ω ναι κυρίες και κύριοι και παιδιά, εφτά στα δέκα! Ούτε ένα ούτε δύο (ούτε χίλια δεκαδύο βέβαια, αλλά και πάλι το εφτά είναι ένα σεβαστό νούμερο).
Να πω ότι δεν επηρεάστηκα; Ψέματα θα πω (να είμαι καταθλιπτική, αλλά και ψεύτρα καταθλιπτική πολύ δεν πάει;). Επηρεάστηκα. Σκιάχτηκα, πώς το λένε.
Μην αυθυποβλήθηκα; Πιθανό. Τότε είμαι αδύναμος χαραχτήρ, είναι κι αυτό ένα μείζον πρόβλημα.
Δεν είμαι καλά, σώσθε με κάποιος, δεν είμαι καλά λέμε!

Υ.Γ. Επίτηδες δεν ανέφερα αναλυτικά τα συμπτώματα, μην σας κάμω κι εσάς καμία τέτοια ζημιά γιορτιάτικα...

Βοηθάω...

2006-12-13T15:58:00.000+02:00

Είναι όμορφο να σε βοηθάνε. Ό,τι και να λέμε, όσο αυτόνομοι και αν θέλουμε να είμαστε ή να λέμε ότι είμαστε ή όντως να είμαστε τέλος πάντων (το πιάσατε εσείς το νόημα), είναι πάντα ωραίο να δεχόμαστε βοήθεια.
Βόηθα με να σε βοηθώ να ανεβούμε στο βουνό.
Διότι άιντε πάνε να το ανέβεις το βουνό μια ψυχή μονάχη σου. Ζόρι λέμε. Ενώ άμα είναι κι άλλος ένας, κατά προτίμηση μπροστάρης για να κουβαλάει το βάρος, τότε τι καλά, ε; Ή και να μην φορτώνεται το βάρος (ο νους μου στη λούφα εμένα παιδιόθεν, δεν με παρεξηγείτε), έστω να υπάρχει εκεί για να σιγοντάρει, για ψυχολογικούς λόγους φεριπείν.
Πόσες φορές όταν ήμασταν μικροί δεν ζητούσαμε τα βράδια από την μαμά, ή τον μπαμπά, ή τον αδερφό, ή την αδερφή (εδώ με την παραδοσιακή έννοια της λέξης), ή τον παππού, ή την γιαγιά ή έναν οποιοδήποτε χριστιανό εν πάση περιπτώσει, να μας μιλάει την ώρα που εμείς πηγαίνουμε στο με το συμπάθιο προς νερού μας;
Γιατί το κάναμε αυτό;
Για να μην αισθανόμαστε μόνοι σαν την καλαμιά στον κάμπο, σαν το στρείδι στο βυθό, σαν ξερόκλαδα σπασμένα, σαν σπουργίτια ερημωμένα.
Και πόσες φορές δεν υπήρξαν πράγματα που αν δεν υπήρχε κάποιος φίλος να μας σπρώχνει (μεταφορικά, κυριολεκτικά δεν είναι φίλος, είναι μπουλντόζα) δεν θα τα καταφέρναμε, ενώ χάρη στην παρότρυνσή του μπορέσαμε και κάναμε τα απαραίτητα βήματα για να πετύχουμε τον στόχο μας (μεταφορικά και αυτά, κυριολεκτικά δεν είναι στόχος, είναι μπάσκετμπολ);
Γι' αυτό λοιπόν, ένα έχω να πω εγώ. Βοηθάτε ανθρώποι! Βοηθάτε για να σας βοηθήσουν για να αλληλοβοηθιόμαστε μπας και την βγάλουμε καθαρή.

Υ.Γ. Αφιερωμένο...

Στολίζω...

2006-12-11T13:24:00.000+02:00

Πολλές φορές εύχομαι να είχα μείνει παιδί, για πολλούς και διαφόρους λόγους. Δεν θα υπεισέλθω αυτή τη στιγμή σε λεπτομέρειες, μην μου βγει μελαγχολικό το κείμενο και σε τούτη την οικία την μελαγχολία δεν την βάνω μέσα εκ πεποιθήσεως. Τότε γιατί το ανέφερα; Γιατί έρχονται αι Χριστουγεννιάτικαι εορταί (το λέω για όσους δεν το πρόσεξαν).
Τώρα θυμάμαι πιο έντονα από ποτέ τα μικράτα μου, και δη το σκολείο.
Που στολίζαμε το δέντρο και λαμπιρίζανε οι μπάλες και φεγγουλούσανε τα πολύχρωμα λαμπάκια.
Που κόβαμε εκείνο το γυαλιστερό χαρτόνι και σιάχναμε δεντράκια, καμπανούλες, αστεράκια και άλλα όμορφα στολιδάκια. Και είχαμε και χρυσόσκονη.
Και κάναμε και γιορτές, και ντυνόμαστε και αγγελάκια και λέγαμε και ποιήματα (όπου εννοείται ότι πρωτοστατούσα, καθόσον τέτοια καθαρή άρθρωση και τέτοιο υπερήφανο παράστημα δεν ήταν σωστό να πηγαίνουν χαμένα).
Και που τρώγαμε μελομακάρονα και κουραμπιέδε χωρίς να ξέρουμε τι πα να πει δίαιτα.
Χώρια που καθόμασταν δεκαπέντε μέρες και μία βδομάδα πριν - μία μετά ήμασταν παιδική χαρά (ενώ τις άλλες μέρες ήμασταν σωφρονιστικό ίδρυμα).
Από όπου και να το δούμε, μείον δεν είχε η υπόθεση.

Αχ βαχ... Γιατί να μην μπορεί να γίνει το αυτό και τώρα;

Υ.Γ. Λέτε άμα προτείνω τίποτα σχετικό στον αφεντικό μου να με νομίσει για καμιάν ανώριμη (ποιαν, εμένα!);

Ανυπομονώ...

2006-12-05T09:14:00.000+02:00

Πολλά πράματα έχω, υπομονή δεν έχω. Γι' αυτό ζηλεύω αφάνταστα τους ανθρώπους που διαθέτουν αυτό το προσόν, και θα έδινα τα πάντα για να τους μοιάσω λιγάκι (όταν λέω τα πάντα, από αυτά που έχω για πέταμα εννοώ).
Μου είναι αδύνατο να περιμένω. Δεν μπορώ, δεν δύναμαι.
Πιο εύκολο μου είναι να πάω περιπατώντας στον προορισμό μου, παρά να κάτσω να περιμένω λεωφορείο ή τακσί (διαθέτω βέβαια την ανάλογη αθλητική παιδεία ως γνωστόν).
Προτιμώ χίλιες φορές να μείνω νηστική, παρά να στηθώ σε μια ουρά από 'δω μέχρι 'κει απέναντι για να παραγγείλω μαμ (ούτως ή άλλως, κάνω εκ γενετής δίαιτα).
Κάλιο να μη γνωρίσω τον μίστερ πέρφεκτ ποτέ, παρά να μου ζητήσει το τηλέφωνό μου και να ξεροσταλιάσω αναμένοντας το ποθητό κουδούνισμα (μη σας παραξενεύει που δεν τον επεριγράφω ενδελεχέστερα, επίτηδες το κάμω για να αφήσω ανοιχτά τα περιθώρια, γιου νόου γουάτ άι μιν).
Αλλά όμως!
Σε ποιον ελαχαίνει συνέχεια να πρέπει να υπομένει;
Στην υποφαινόμενη (εμένα καλέ!).
Μα έχω ζόρια στη δουλειά;
Κάνε υπομονή λίγο καιρό και θα στρώσει η κατάσταση, με λένε (να το βράσω άμα στρώσει και δε μ' έχει μείνει νύχι για νύχι από το να τα τρώγω).
Μα έχω ντέρτια εσωτερικά;
Υπομονή και θα δεις μιαν άσπρη μέρα (μέχρι να φανεί θα έχω ανεβάσει πρεσβυωπία).
Μα τρέχω για χίλιες δυο δουλειές και δεν προλαβαίνω;
Υπομονή και θα μπουν τα πράγματα σε μια σειρά (εγώ δε θέλω να μπούνε στη σειρά, να τελειώσουν θέλω).
Αν πεις δε όταν μου τάξουν κάτι; Τούρμπο γίνομαι μέχρι να το δω να γένεται, θερίο στο κλουβί!
Νομίζω πως δεν θα καταφέρω ποτέ να γίνω κι εγώ ένας υπομονετικός άνθρωπος. Θα είναι κι αυτή μία από τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες μου. Δε βαριέσαι, αυτά έχει η ζωή. Εμείς θα βραβευτούμε στον άλλο κόσμο.

Υ.Γ. Μα πότε θα έρθουν τα Χριστούγεννα;;;

Αντιλέγω...

2006-11-30T14:23:00.000+02:00

Έχω μια γνωστή. Καλή κοπελίτσα (οι κακοί άλλωστε είναι στη φυλακή). Το βασικό χαρακτηριστικό της είναι ότι καθ' εκάστην φοράν που κάνει κάποιος κουβέντα μαζί της, αυτή υποστηρίζει το αντίθετο. Αδιακρίτως.
Άσπρο ο ένας; Μαύρο αυτή. Μέρα ο άλλος; Νύχτα αυτή. Μαύρο ο ένας; Άσπρο αυτή. Νύχτα ο άλλος; Μέρα αυτή (ο ένας και ο άλλος επιλέχθηκαν τυχαία, οποιαδήποτε ομοιότητα με εσάς ή κάποιον γνωστό σας είναι συμπτωματική, στον λόγο της τιμής μου). Κόντρα για την κόντρα δηλαδή.
Έτσι, για το σπορ.
Να ξεκαθαρίσω ευθύς ότι εγώ είμαι άνθρωπος που θαυμάζει τους άνθρωπους που κάνουν σπορ. Μέχρι το σημείο όμως που αρχίζει και με αφορά.

Με γεια σου με χαρά σου ας πούμε να παίζεις τένις, αλλά άμα σου φύγει η ρακέτα και μου έρθει καπέλο τότε με νοιάζει και με παρανοιάζει (καθόσον δεν μου πηγαίνουν καθόλου τα καπέλα, δεν είναι διόλου του στυλ μου).
Αυτή τώρα, φανταστείτε να υπάρχει μέσα σε μια παρέα (στην οποία δεν την φώναξα εγώ, εξού και δεν μπορεί κανείς να μου πει ότι βάζω τα χέρια μου και βγάζω τα μάτια μου) και να γίνεται μια συζήτηση. Για οποιαδήποτε θέμα, επί προσωπικού, κοινωνικού, πολιτικού, μπουρδολογικού αντικειμένου. Και να συμφωνεί όλη η ομήγυρης σε κάτι προφανές, αλλά ετούτη εκεί. Ντουβάρι.

Ας πάρουμε για παράδειγμα ότι θέλουμε να αποφανθούμε περί του αρχαιοτέρου των ερωτημάτων.
Πετάει ο γάιδαρος;
Τι θα πει ο πάσα εις λογικός άνθρωπος;
Τσου.
Όχι, αυτή θα επιμείνει.
Πετάει ο γάιδαρος.
Πώς βρε καλή μου, αφού δεν έχει φτερά.
Μπορεί να υπάρχει κάποιος που να έχει.
Ναι, αλλά αν υπήρχε δεν θα τον είχε δει κανείς;
Μπορεί να τον είδε.
Και δεν το είπε πουθενά;
Μπορεί να είναι μουγκός.
Μπα που να μουγκαθείς εσύ, κακορίζικη (με συγχωρείτε για την έκρηξη, αλλά μ' έσκασε πια)!

Δεν ξέρω, κι εγώ ήμουν κάποτε πνεύμα αντιλογίας άνευ λόγου και αιτίας, αλλά μετά που έκλεισα τα 16 (πέρσι δηλαδή), αντελήφθην το χαζό του πράγματος και το έκοψα. Αυτή πότε θα το αντιληφθεί;

Υ.Γ. Είχα δεν είχα ταράχτηκα πάλι κι είναι μόνο Πέφτη ακόμη, άλλη μια ολόκληρη μέρα μέχρι του σου κου δηλαδή...

Πανικοβάλλομαι...

2006-11-28T09:24:00.000+02:00

Έχω έναν φίλο. Καλό παιδί, χρυσό (αφού κάνει παρέα με μένα τι θα 'τανε;). Μόνο που έχει ένα κουσουράκι.
Τόσο δα μικρούλι, δηλαδή ανάξιο λόγου εδώ που τα λέμε, αλλά το αναφέρω έτσι για το ευ-αγωνίζεσθαι.
Τον πιάνει ένας πόνος στη μέση;
Έχει δισκοκοίλη βαρέας μορφής.
Τον πονάει το χέρι του;
Έχει δύο ώρες καιρό μέχρι να πάθει έμφραγμα του μυοκαρδίου (όχι ότι να 'ναι).
Τον πιάνει πονοκέφαλος;
Ράφτε τα μαύρα συγγενείς.
Τέτοια πράγματα φορ ιξάμπλ.
Βρε τι δεν τον λέω για να μην τον κυριεύει ο πανικός. Δες τα βρε άνθρωπε τα πράγματα λίγο πιο λάιτ! Δες τα λίγο πιο χαλαρά! Όλες οι θανατηφόρες ασθένειες εσένα θα 'ρθουνε να βρούνε, με τίποτα άλλο δεν έχουν να ασχοληθούν πια;
Άλλωστε στον δρόμο της ζωής συναντάμε όλοι μας κακοτράχαλα μονοπάτια, δύσβατες διασταυρώσεις, βαθιά ποτάμια, τσουκνίδες, κροκόδειλους (υπερβάλω λίγο αλλά μου αρέσει), λιοντάρια, δράκους, δεινοσαύρους, τυφώνες, τσουνάμια, σεισμούς, λοιμούς και καταποντισμούς. Και τι μ' αυτό; Στο τέλος πάντα τα καταφέρνουμε! Πώς είμαι τόσο σίγουρη; Δεν είμαι.
Απλά, σκέφτομαι θετικά.
Λειτουργεί όμως πάντα (δε ρωτάω εγώ, εσείς ενδεχομένως να αναρωτιέστε, ενδεχομένως πάλι και να μην αναρωτιέστε, πού στην ευχή να ξέρω κι εγώ τι από τα δύο ισχύει, μένδιουμ είμαι;). Η ειλικρινής απάντηση είναι ότι το αποτέλεσμα δεν είναι 100% εγγυημένο. Σόου γουάτ;
Και στην τελική, δεν πεθάναμε τόσα χρόνια, τώρα θα πεθάνουμε;

Υ.Γ. Τώρα που το σκέφτομαι, εδώ και μέρες έχω έναν μυστήριο πόνο στον δεξιό αστράγαλο...

Ξαλαφρώνω...

2006-11-23T15:22:00.000+02:00

Είχα διαβάσει κάποτες ένα ανέκδοτο. Θα μου πείτε για να το διάβασα, πάει να πει το εκδώσανε, και καλά θα μου πείτε, οπότε θα αυτοδιορθωθώ και θα ξαναρίξω. Είχα διαβάσει κάποτες ένα έκδοτο. Δεν το είχα πολυκαταλάβει τότε, ένεκα του νεαρού της ηλικίας φαντάζομαι. Τώρα που έχω ωριμάσει περισσότερο όσο να 'ναι (στην σκέψη μόνο, στα χρόνια ιτς) το θυμάμαι και χαμογελάω. Όχι που είμαι χαζοχαρούμενη, αλλά που τώρα καταλαβαίνω την αξία του λογοπαιγνίου.
Θα μπορούσα να σας σκάσω και να μην μπω στο θέμα. Να το γυροφέρνω. Αιωνίως. Έκτός που είμαι πολύ καλή σ' αυτό, σήμερα έχω και όρεξη για ψιλοκουβέντα του τύπου σε_δουλειά_να_βρισκόμαστε. Αλλά τελικά λέω να σας λυπηθώ και να μπω στο ψητό ευθύς, μην τυχόν δυσαρεστηθείτε και σας χάσω από πελάτες.

Ήταν λέει ένας που είχε ένα πολύ μικρό σπίτι και έμενε εκεί με την γυναίκα του και τα δύο τους παιδιά. Άμα λέω πολύ μικρό, ένα δωμάτιο μια στάλα όλο κι όλο, χώρια βεβαίως ο λουτροκαμπινές (με το συμπάθιο). Πήγε λοιπόν στον σοφό του χωριού (φανταστείτε έναν σεβάσμιο γέροντα με άσπρα μαλλιά τύπου Άη Βασίλη, χωρίς όμως τα κόκκινα της φωτιάς, τους ταράνδους και τα δώρα) και τον ερώτηξε τι να κάμει για να λύσει το πρόβλημά του.
Εγώ άμα με ρωτούσε πάντως θα του έλεγα να τραβήξει να βρει μια δεύτερη δουλειά και να πάρει και κανένα δάνειο για να νοικιάσει μεζονέτα μπας και φτουρήσει. Αλλά δε με ρώτησε.
Ο σεβάσμιος γέρων τον εσυμβούλευσε να φιλοξενήσει για λίγες μέρες τους γονείς του στο σπίτι. Αντέδρασε μεν ο ταλαίπωρος, καθόσον εδώ δε χωρούσαν οι ίδιοι τους, πόσο μάλλον να φεσωθούν εξτρά λαό, αλλά ακολούθησε την συμβουλή του προαναφερθέντος μπάρμπα.
Ξαναπήγε τρέχοντας μετά από δύο μέρες, για να γκρινιάξει ότι η κατάσταση είχε χειροτερεύσει. Τότε αυτός τον είπε να φιλοξενήσει και τους πεθερικούς του. Ξανα-αντέδρασε ο φουκαράς, αλλά ξανα-ακολούθησε την συμβουλή του προαναφερθέντος θείτσου.
Να σου τον πάλι μετά από δύο μέρες (τουτέστιν δύο πριν και δύο τώρα τέσσερις, για να κρατάμε και το σκορ) για να ενημερώσει ότι κόντευανε να λαλήσουνε. Τότε αυτός τον είπε να φιλοξενήσει και τα ζωντανά του. Αφού σιγομουρμούρισε κάτι για τα πεθαμένα του, ω τι πρωτότυπο, εφάρμοσε ό,τι τον είπε ο πάππος.
Κίνησε μετά από λίγη ώρα (μα τι ανυπόμονος άνθρωπος!) για να ρωτήσει αυτή τη φορά από που παν για το τρελάδικο (ενταύθα). Τότε, αντί της διευθύνσεως του τρελαδίκου (διότι δεν εγνώριζε που μένω ο παντογνώστης της κακιάς ώρας) του είπε να διώχτσει τους γονιούς του πίσω από εκεί που ήρθανε. Με χαρά περισσή, το έκαμε αμέσως.
Λίαν συντόμως, επήγε να τον ευχαριστήσει αλλά και συνάμα να του μηνύσει ότι η κατάσταση αν και είχε κάπως βελτιωθεί, εξακολουθούσε να είναι πολύ στενόχωρη. Άιντε διώχτσε και τους πεθερούς σου, τον λέει εκείνος. Με λίγη χαρά πιότερη απ' ότι πριν, εκτέλεσε και αυτή την εντολή.
Για το τέλος άφησε βεβαίως τα ζα, ένεκα που η αποσυμφόρηση έλαβε χώρα με προτεραιότητα ανάλογη της σειράς εμφανίσεως, για να τηρηθεί το φερ πλέι.
Αφού ολοκληρώθη η αποσαβουροποίηση, ρώτησε ο υπερήλικας τον νιο, πώς ήταν τα πράγματα.
Α τώρα, λέει αυτός, τώρα είμαστε πολύ άνετα!
Ηθικόν δίδαγμα; Όταν νομίζουμε ότι είμαστε πολύ ζορισμένοι, φορτώνουμε, φορτώνουμε, φορτώνουμε, για να διαπιστώσουμε μετά, όταν αρχίσουν να φεύγουνε τα βάρητα ένα ένα, ότι τα πράγματα δεν είναι τελικά τόσο χάλια όσο αρχικά νομίσαμε.

Υ.Γ. Έλα φορτώστε, φορτώστε!

Αντιπαθώ...

2006-11-20T14:18:00.000+02:00

Ήτανε που λέτε καλά μου παιδιά, να πάω κι εγώ σαν άθρωπος μια εκδρομή το γουικέντ που μας πέρασε . Όχι ότι τρελαινόμουν κιόλα. Προσγειωμένα πράματα.
Μου μηνύσανε λοιπόν από την συγκεκριμένη παρέα να πάμε Παρασκευή βράδυ για ποτό κάποιοι εκ της οργανωτικής επιτροπής, δια να βολέψουμε τα της μετακινήσεως (διότι να διακτινιστούμε θα ήταν πρακτικό αλλά προς το παρόν δεν διαθέτουμε την απαραίτητη τεχνογνωσία).
Πάω λοιπόν κι εγώ απίκο στην ώρα μου στο μπαρ όπου εγένετο η συνάντησις. Είχε και ζωντανή μουσική, η οποία μου αρέσει γενικώς πολύ (κυρίως σε σύγκριση με την νεκρή μουσική, η οποία ουδόλως με εμπνέει). Την λεπτομέρεια αυτή την προσκομίζω για να υπογραμμίσω ότι υπήρχε μια γενική βαβούρα και δεν μας έπαιρνε για πολλές πολλές κουβέντες. Είχαμε δε μαζευτεί εκτός των γνωστών και διάφοροι άλλοι ο γνωστός - του γνωστού - ω γνωστέ.
Αν και φημίζομαι για το επικοινωνιακό μου ταλένδο δεν το ενεργοποίησα την βραδιά ετούτη, πρωτίστως λόγω της προαναφερθείσας μπαχαλοκατάστασης και δευτερευόντως επειδή ψιλοβαριόμουν.
Τριαλαλί τριαλαλό πέρασε η ώρα και εδέησα κάποια στιγμή να σηκωθώ για να αποχωρήσω (έχω κι ένα σπίτι πια, δεν μπορώ να είμαι συνέχεια στους δρόμους).
Λοιπόν, τι θα γίνει παιδιά, πώς θα πάμε αύριο; ήρθα και ερώτησα.
Α, ξέρεις, θα έχει χώρο στο αμάξι ο τάδες.
Ο τάδες; Ποιος είναι ο τάδες;
Να, αυτός εκεί.
Γκουλπ (επιφώνημα εκπλήξεως)! Αυτός εκεί;
Ξέρω, δεν κάνει να κρίνουμε ανθρώπους πριν τους γνωρίσουμε. Αλλά τι να κάνουμε που υπάρχουν και τα ρημάδια τα ένστικτα; Με το που τον είδα τον περί ου ο λόγος, με ήρθε μια ζαλούρα, μια αναγούλα, ένα ανακάτεμα (όχι δεν είμαι σε ενδιαφέρουσα, απλά χρησιμοποιώ τα συμπτώματα αυτά για να καταδείξω τις αρνητικές επιπτώσεις που είχε η θέα του ανθρώπου αυτού στην ακριβή μου υγεία). Όχι που ήταν άσκημος. Ούτε βεβαίως που ήταν όμορφος, αφού δεν ήταν. Δεν ξέρω, η εντύπωση που μου έδωσε ήταν ενός ανθρώπου πολύ αντιπαθητικού, από αυτούς που λένε τη μια βλακεία μετά την άλλη για να δείξουν ότι έχουν προσωπικότητα και το μάτι τους γυαλίζει μόλις δει γυναίκα. Ξέρετε, από αυτούς που κολακεύουν με κλισέ και θέλεις απλά να πεις "α παράτα μας ρε γελοίε". Τέτοιος.
Αμ δεν μπαίνω εγώ σ' αυτουνού το αμάξι, που να έχω 41 πυρετό και να με πηγαίνει στο νοσοκομείο.
Που να είμαι στα πρόθυρα αφυδάτωσης και να με πηγαίνει στην πηγή.
Που να έχω να φάω μια βδομάδα και να με πηγαίνει σε εστιατόριο.
Δε μπαίνω, πάει και τέλεψε!
Η αλήθεια βέβαια είναι ότι το ανοσοποιητικό μου δεν ήταν στα καλύτερά του και την άλλη μέρα ξύπνησα ασθενούσα (ήμουν που ήμουν, είχα και το κακό συναπάντημα, πόσο ν' αντέξει ένας οργανισμός;), οπότε είχα μια καλή δικαιολογία για να μην πάω.
Πάντως η αλήθεια είναι ότι δεν μου έχει τύχει πολλές φορές να δω έναν άνθρωπο και να τον αντιπαθήσω αμέσως, χωρίς καν να χρειαστεί να του μιλήσω. Αλλά αυτές τις λίγες που μου έτυχε, δεν τις ξεχνάω με τίποτα.
Χώρια που όπως έμαθα εκ των υστέρων, στην συγκεκριμένη περίπτωση έπεσα πολύ μέσα η άτιμη!

Υ.Γ. Το ανοσοποιητικό μου πηγαίνει ελαφρώς καλύτερα, ευχαριστώ που ρωτήσατε.

Μεγαλώνω...

2006-11-16T11:53:00.000+02:00

Δε φταίω εγώ που μεγαλώνω, φταίει η ζωή που είναι μικρή. Έτσι δεν έλεγε το άσμα; Έτσι έλεγε, το λέω εγώ και αντιρρήσεις δε σηκώνω διότι έχω κέφια βαρέα σήμερα.
Δεν μας αρέσει να μεγαλώνουμε. Έ παιδιά; Τι; Όχι σε όλους; Εντάξει, αναδιατυπώνω.
Δε μας αρέσει να μεγαλώνουμε. ΄Ε κορίτσια; Ουχί.
Έκατσα λοιπόν και το σκέφτηκα (διότι όρθια δεν πολυκατεβάζει το ξερό μου). Πώς θα γίνει να το αποφύγουμε αυτό το πράμα;
Βρήκα!
Δε θα γιορτάζουμε γενέθλια. Κομμένα. Χρόνια πολλά και σου πα - μου πες δεν έχει. Θα την ακυρώσουμε αυτή τη μέρα βρε αδερφέ, πώς να το πω. Κι όποιος θέλει σώνει και καλά να κάνει φου, ας γίνει πυροσβέστης.
Δηλαδή στο κάτω κάτω για να καταλάβω, ποιος είπε ότι κάθε 365 μέρες πρέπει να παίρνουμε έναν χρόνο; Και ποιος μου λέει εμένα ότι ένα έτος είναι μόνο 365 μέρες; Από πού κι ως πού;
Να θεσπίσουμε έναν καινούριο νόμο, να είναι ο χρόνος 365x2=730 μέρες (η μαθηματική μου διάνοια για άλλη μια φορά αδυνατεί να κρυφτεί). Όχι, άμα πρέπει όπως και δήποτε να τον μετρήσουμε, να τον μετρήσουμε κατ' αυτόν τον ευρηματικό και συνάμα πρωτότυπο τρόπο (όχι επειδή τον βρήκα εγώ, κι εσείς να τον εβρίσκατε πάλι τα ίδια θα έλεγα).
Με ετούτον τον προοδευτικό υπολογισμό λοιπόν, εγώ αυτή τη στιγμή είμαι 14,5 χρονών. Ανήλικη.
Μ' αρέσει λέμε!

Υ.Γ. Γιατί; Έτσι (η πειστικότερη όλων των απαντήσεων).

Καυγαδίζω...

2006-11-14T10:05:00.000+02:00

Κι ότι είχα κολλήσει κι έλεγα τι να γράψω σήμερις, τι να γράψω σήμερις. Τσουπ, να σου το κι έρχεται το θεματάκι από μόνο του (αυτοβούλως ούτως ειπείν).
Υπήρξα αυτόπτης μάρτυς καυγά. Αντροκαυγά έρχομαι να διευκρινίσω.
Ωραία πράματα!
Εντάξει, ξέρω ότι η ορθή άποψη είναι ότι οι διαφορές δεν λύνονται με τη βία (διότι το σωστό το γνωρίζουμε, ασχέτως αν δεν το εφαρμόζουμε). Δεν θα διαφωνήσω.
Αλλά σάμπως ποιος νοιάζεται για τις διαφορές; Το ξύλο εξυπηρετεί στην εκτόνωση. Και η εκτόνωση είναι απαραίτητη, καθόσον όλοι είμεθα, ποιος λίγο ποιος πολύ, καταπιεσμένα όντα.
Δηλαδή οι πρωτόγονοι γιατί βγάζανε άκρη με τα ρόπαλα; Τι παραπάνω είχαν από μας; Ε; Τι; Ούτε σαν αυτούς δεν είμαστε; Και καυχιόμαστε και για την εξυπνάδα μας οι σύγχρονοι άνθρωποι. Τς τς, τι να πω...
Α, δε σας είπα τελικά το σκηνικό του περιβόητου σημερινού καυγά. Ένας πελάτης έβαλε τις φωνές, ο αφεντικός πήρε ανάποδες, στην αρχή φωνάχτηκαν, μετά βρίστηκαν, και στο τέλος άρχισαν να σπρώχνονται (η τελευταία φάση αποτελεί βεβαίως και το ζουμί της υποθέσεως) και πιαστήκανε στα χέρια.
Μέχρι να πάω να αγοράσω ποπ κορν και κόκα κόλα και να πιάσω μια καλή θέση στην καρδιά των γεγονότων, να σου και μπήκε στη μέση ένας συνάδελφος και τους χώρισε.
Αδικία! Και τον είχα που τον είχα στην μπούκα τον συγκεκριμένο, τώρα ούτε να τον ματαδώ στα μάτια μου δε θέλω. Τι ήθελε κι ανακατεύτηκε; Όλα κι όλα, εγώ επιμένω. Στους δύο τρίτος δε χωρεί.

Υ.Γ. Τώρα που ανάψανε τα αίματα, δεν κρυώνω κιόλας, καθόσον έχει έναν άλφα ψόφο σήμερα.

Σπάζομαι...

2006-11-10T12:55:00.000+02:00

Προσπαθώ και θέλω να βλέπω τα πράγματα θετικά και αισιόδοξα.
Και δεν είναι που είμαι σαν την καλή χαρά από φυσικού μου. Δεν είμαι. Είμαι χίλια δυο άλλα πράγματα (όλα καλά εννοείται) από φυσικού μου, αλλά αυτό όχι. Πιέζομαι για να το κάνω, αυθυποβάλλομαι. Κι αυτό, για τον απλούστατο λόγο ότι πλέον θεωρώ πως η ζωή βγαίνει καλύτερα έτσι. Ένιγουέι, αυτό το έχω ξαναπεί κιόλας νομίζω.
Το θέμα είναι, ότι διακρίνω παντού απαισιοδοξία. Κι αυτό με ρίχνει. Νιώθω σαν το μικρό χαζοχαρούμενο παιδάκι που ενώ συμβαίνει κάτι πραγματικά σοβαρό, αυτό εξακολουθεί να θέλει να πάει στο πάρκο και να παίξει.
Αλλά το πρόβλημα μου ποιο είναι. Είναι ότι δεν βρίσκω άλλα παιδάκια να κάνουμε μαζί παιχνιδοκατάσταση. Και μου τη δίνει, μου τη δίνει, μου τη δίνει!!!
Και όπως είναι φυσικό, όταν μου τη δίνει, σπάζομαι. Κι όταν σπάζομαι, αποσυντονίζομαι. Κι όταν αποσυντονίζομαι, δεν γράφω. Όταν δεν γράφω ποιος χάνει;
Όου γιες, εσείς χάνετε βρε, το απειράριθμο φαν κλουμπ μου (προσοχή με τις λεμονόκουπες να μη με βρει καμιά στο δόξα πατρί). Γι' αυτό σας λέω, δείτε την λίγο πιο θετικά τη δουλειά μπας και στρώσουμε!

Υ.Γ. Σήμερα γιορτάζουν οι Ορέστηδε. Κάποτε είχα δηλώσει ότι άμα γνωρίσω άντρα με αυτό το όνομα θα τον επαντρευτώ. Δεν τον γνώρισα ακόμη. Σπάζομαι κι άλλο λέμε!

Γκρινιάζω...

2006-11-02T16:42:00.000+02:00

Γυναίκα είμαι. Μου αρέσει να γκρινιάζω. Στην Ελλάδα ζω. Με παίρνει να γκρινιάζω. Αλλά. Δε θέλω πια να ακούω γκρίνια. Βαρέθηκα, κουράστηκα, μπάφιασα!
Ας δεχτούμε αυτό που λένε, ότι πρέπει να ζούμε την κάθε μέρα σαν να ήταν η τελευταία (φτου φτου στον κόρφο μου! Φτύστε κι εσείς στον δικό σας προσωπικό κόρφο... Άνα μπράβο.). Δεν θα είναι κρίμα αν φάμε ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της μέρας αυτής με το να σκεφτόμαστε και να χαλιόμαστε με πράγματα αρνητικά; Και να μπορούμε να τα βελτιώσουμε πάει καλά. Όταν δεν μπορούμε, γιατί φταίει η ρημάδα η κενωνία και το ρουφιάνικο κράτος, για ποιο λόγο να χτυπιόμαστε; Ας την δούμε αλλιώς τη δουλειά. Διότι το θετικό, αν δεν υπάρχει, μπορούμε να το δημιουργήσομε. Πώς;
Να απομονώσουμε τα καλά πράγματα και να κοιτάξουμε να απομυθοποιήσουμε κάπως τα άσχημα. Αρνούμαι να δεχτώ ότι αυτή η εποχή είναι η χειρότερη που γνώρισε τούτος ο πλανήτης στην ιστορία του (διότι είμαι και πολυδιαβασμένη έκτός των άλλων), όπως και ότι ο,τιδήποτε δύσκολο συμβαίνει σε μας κάθε φορά είναι το χειρότερο στην υφήλιο (του κερατά πια δηλαδή!).
Τα πράγματα δεν είναι ποτέ τόσο τραγικά. Μπορούν πάντα να είναι χειρότερα. Πάντα. Ριμέμπερ δατ.
Και στην τελική, εγώ με τη μαυρίλα δεν μπορώ να τη βγάλω. Δεν βλέπω και τον λόγο. Όχι αγάπη μου, το αγαπάω εγώ το Θεριό, δεν θα το αφήσω να σπαταλιέται!

Υ.Γ. Δεν ξέρω από που μου βγήκε αυτή η υπεραισιοδοξία ξαφνικά. Νομίζω ότι η τυρόπιτα που έφαγα το πρωί ήταν χαλασμένη...

Λογοκρίνω...

2006-10-30T16:20:00.000+02:00

Πολύς ντόρος έχει γίνει τελευταία για την ελευθερία λόγου και τα ρέστα. Να το αφήσω ασχολίαστο δεν γίνεται, δεν είναι της ιδιοσυγκρασίας μου.
Ωστόσο, όπως θα αναμένατε καλοί μου φίλοι, θα το πιάσω από άλλη πλευρά (διότι από αυτήν που το πιάνουν όλοι θα έχει πιαστεί).
Και ερωτώ: μήπως εμείς οι ίδιοι από μονάχοι μας δεν έχουμε δώσει σε πολλές λέξεις νοήματα διαφορετικά από αυτά που αρχικά είχαν; Όχι, πείτε, ψέματα λέω; Φυσικά και όχι, η φιλαλήθειά μου είναι γνωστή στο πανελλήνιο (για να μην πω στο παγκόσμιο και σας σοκάρω).
Μπορείς να χρησιμοποιήσεις την φράση "το κάνω" χωρίς να προκαλέσεις χαζοχαρούμενα γελάκια; Ξέρετε εσείς τι εννοώ, μη μου κάνετε τους άσχετους τώρα!
Μπορείς να σχηματίσεις προτάσεις με το ρήμα "παίρνω" παραλείποντας το αντικείμενο της προτάσεως; Ουχί. Και πάλι πλήθος κόσμου θα παραπεμφθεί σε σόκιν ποιότητος περιεχόμενο και θα αποπροσανατολιστεί.
Τι λέμε τώρα, εδώ ούτε καν το "παίζω" δεν μπορείς να δουλέψεις με την ίδια ευκολία που γινόταν κάποτε, καθόσον και αυτό έχει χάσει ανεπιστρεπτί την αθωότητά του (σνιφ!).
Και μη μου πείτε ότι κάθε φορά που θέλετε να πείτε ή να γράψετε μία από αυτές τις έννοιες που προανέφερα ή και πόσες άλλες παρόμοιες, δεν προσπαθείτε να αναδιατυπώσετε για να γλιτώσετε το ατόπημα;
Όταν λοιπόν έχουν υποστεί τέτοια "αυτολογοκρισία" απλές, καθημερινές λεξούλες, πώς να μην θεωρούνται βαρέα εγκλήματα κείμενα που έχουν σαφώς αρνητική φρασεολογία ή ακόμη και ονοματεπώνυμα; Στην κρεμάλα όλοι!

Υ.Γ. Προτείνω να δημιουργήσουμε μια γλώσσα με σχεδιάκια, πώς είναι τα κινέζικα φεριπείν, για να μπορούμε να λέμε ότι θέμε χωρίς να νοιαζόμαστε.

Παραποιώ...

2006-10-25T11:40:00.000+03:00

Τελευταία διαπιστώνω μετά εξαιρετικού ενδιαφέροντος (τς τς, τι άψογη χρήση της γενικής πτώσεως) το πόσο αρέσει στους ανθρώπους να παραποιούν γεγονότα που τους έχουν συμβεί στο παρελθόν. Όταν λέω να παραποιούν, εννοώ να τα παρουσιάζουν διαφορετικά, εξιδανικευμένα κατά προτίμηση.
Κι επειδή από τούτο εδώ το βήμα δεν μας αρέσει να γενικολογούμε (μια είμαι καλέ, που λέει ο λόγος χρησιμοποίησα πρώτο πληθυντικό), θα αναφέρω παράδειγμα προς επεξήγηση πάραυτα. Φεριπείν.
Αν δεν απατώμαι σας έχω ήδη εξομολογηθεί ότι βρίσκομαι στην διαδικασία απόκτησης διπλώματος οδήγησης (παρακαλώ να προσπαθήσετε φιλότιμα να καταπιέσετε τα ειρωνικά σχολιάκια σας). Κουτσά στραβά προχωράει το πράγμα, την άλλη βδομάδα τελειώνω, και την παράλλη δίνω εξετάσεις (άντε με το καλό βρε!).
Όπως είναι φυσικό, όταν μιλάω αυτή την εποχή με φίλους και γνωστούς και με ρωτάνε τι κάνω, έρχεται η κουβέντα αναγκαστικά στα της ρόδας.
Φευ.
Η πλειοψηφία των συνομιλητών μου με διαβεβαιώνει ότι παρόλο που δεν είχαν ξαναπιάσει ποτέ τιμόνι στο χέρι, πήραν δίπλωμα κάνοντας μόνο τα υποχρεωτικά μαθήματα, δέκα τον αριθμό (όσο δύο φάσκελα) και φυσικά κανείς δεν χρειάστηκε να δώσει ρεγάλο, αφού όπως όλοι οι κρατικοί μηχανισμοί έτσι και το υπουργείο συγκοινωνιών είναι αδέκαστο και εντιμότατο στο σύνολό του.
Εγώ πάλι, έκανα πολλά παραπάνω δρομολόγια από τα υποχρεωτικά και συνάμα τόλμησα να σκεφτώ ότι ενδεχομένως να χρειαστεί να αναγκαστώ να είμαι η μοναδική στη χώρα αυτή που θα υποκύψει στον πειρασμό να επηρεάσει την κρίση της καθόλα αφιλοκερδούς επιτροπής προκειμένου να εξασφαλίσουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Και έρχομαι να διερωτηθώ τα εξής τρία τινά:
α) Είμαι πιο χαζή από όλους τους υπόλοιπους;
β) Όλοι οι υπόλοιποι είναι πιο έξυπνοι από μένα;
γ) Δεν είμαι πιο χαζή, απλά για χαζή με περνάνε;
Το πρώτο και το δεύτερο δεν θα μου άρεσε να τα πιστέψω (διότι αν παραδεχτώ ότι έχω άι κιού καλαμποκιού θα καταρρακωθεί όσο να 'ναι η ψυχολογία μου γενικότερα), οπότε θεωρώ ότι το τρίτο τινό είναι μάλλον το επικρατέστερο.
Όπως και να 'χει, δεν θα κάτσω να σπαταλήσω τον υπερπολύτιμο χρόνο μου για να ανιχνεύσω γιατί συμβαίνει.
Απλά ερωτώ:
Πώς να αντιδράσω που είμαι κι ολίγον αντάρτικο πνεύμα και δεν σηκώνω το δούλεμα;

Υ.Γ. Βέβαια κι εγώ άμα τελειώσω με το καλό έτσι θα λέω, ότι έκανα δύο μαθήματα μόνο για τα μάτια του κόσμου (άμα είναι να πουλήσεις φούμαρα, ας είναι όσο πιο εξτρίμ γίνεται) και το πήρα μόνο με τη μαγκιά μου!

Στροφάρω...

2006-10-23T13:04:00.000+03:00

Η ζωή είναι σκληρή. Και κακιά και ελεεινή και άσχημη. Και χαζή.
Αλλά τι να το κάνεις, που έχουμε την ανάγκη της. Ως εκ τούτου, δεν είναι όλα τα πράγματα στο χέρι μας.
Όπως που χου οι άνθρωποι που μας γυροφέρνουν. Δεν μπορούμε να τους διαλέξουμε όλους.
Τους φίλους τους διαλέγουμε γι' αυτό δεν τους παιδεύουμε. Πάει αυτό.
Τους συγγενείς και τους συνάδελφοι όμως τους φοράμε φέσι με το έτσι θέλω. Κι έτσι όπως έχει γίνει η ρημάδα η καθημερινότητα, τους περισσότερους συγγενείς μας τους βλέπουμε από στη χάση και στη φέξη έως καθόλου. Οπόταν, το βασικότερο θέμα είναι οι συνάδελφοι ή συμφοιτηταί ή συμαθηταί (ελπίζω να κάλυψα όλο το φάσμα του πολυάριθμου αναγνωστικού κοινού μου) ή λοιπές κοινωνικές ομάδες.

Κακό πράμα να μη στροφάρει ο άνθρωπος. Κουσούρι. Δε λέω, δεν μπορούν να είναι όλοι ιδιοφυΐες (επειδή τα καταφέρνω εγώ δεν πάει να πει ότι θα τα καταφέρουμε όλοι), αλλά τουλάχιστον θα έπρεπε να υπάρχει ένα μίνιμουμ άι κιού για να μπορούμε να βγάζουμε μια άλφα συνεννόηση (άντε και μια βήτα στο τσακίρ κέφι).
Τώρα θα με πείτε πού να απευθυνθούμε με το παραπάνω αίτημα.
Ξέρω κι εγώ;

Στον Μεγαλοδύναμο;
Η δημιουργία των πρωτόπλαστων έγινε προ αμνημονεύτων, οπότε μάλλον θα έχει βάλει την υπόθεση στο αρχείο.
Στους γονείς απανταχού;
Εδώ ακόμα μιλάμε για την αντισύλληψη, δεν είναι λίγο νωρίς να αρχίσουμε εκστρατεία για την επιλογή των κατάλληλων γονιδίων προκειμένου να μην έχουμε νεογέννητο με άνευ μυαλουδάκι;
Στους κυβερνώντες;
Όπου μπλέκουν αυτοί χειρότερα τα κάνουν, δεν τους εμπιστεύομαι, καθόλου δεν τους εμπιστεύομαι.
Δεν ξεύρω, πάντως κάτι πρέπει να γίνει. Διότι και η υπομονή έχει τα όριά της και ρατσίστρια δεν είμαι, αλλά άμα ξανασυναντήσω άνθρωπο σλόου μόσιον θα τον ελιντσάρω με τα ίδια μου τα χέρια για παραδειγματισμό. Δεν μπορώ λέμε!

Υ.Γ. Άλλωστε, με την βλακεία ούτε ο διάβολος δεν μπορεί να τα βάλει.

Ξενυχτάω...

2006-10-20T09:49:00.000+03:00

Βάι μάναμ βάι. Ντίρι μάναμ ντίρι. Δεν μπορώ. Δεν γίνεται λέμε! Ωραίο το ξενύχτι, καλό, χρυσό και όμορφο, αλλά αυτή η επόμενη μέρα είναι βράσε όριζα.
Έχω αυτό το, πώς το λέμε, το χανγκόβερ (πώς είναι το πουλόβερ, καμία σχέση).
Διότι ωραία και καλά είναι να ξενυχτάς και να περνάς φίνα, αλλά το πρωί τι γένεται;

Και να θέλω να κρυφτώ (που δεν ειν' του τύπου μου καθόλου) δεν ημπορώ δεν δύναμαι. Κατά πρώτης αυτά τα μάτια μου, τα μαύρα μάτια μου, όταν τα βλέπω με ζαλίζουνε, και ...
Ωχ, σόρρυ. Χθεσινοβραδινό κατάλοιπο και αυτό, καταλαβαίνετε.
Τα μάτια μου λοιπόν, επανέρχομαι με πρόζα και ουχί με μιούζικαλ, δεν είναι στην φυσιολογική τους κατάσταση (δηλαδή μπιρμπιλωτά, ζωηρά κι ακαταμάχητα). Το σχήμα τους έχει πάρει μια μορφή ημιανοιχτή - ημίκλειστη και σε συνδυασμό με τις σακουλίτσες που έχουν σχηματιστεί από κάτω, μαρτυρούν σε όλους ότι ψε το βράδυ δεν κοιμήθηκα μετά το βραδινό δελτίο ειδήσεων, αλλά πριν το πρωινό δελτίο ειδήσεων. Λεπτομέρειες, λέω εγώ.
Κατά δεύτερης έχω εκνευριστεί με τον στόμα μου. Χασμουριέται ξεδιάντροπα. Χωρίς ντροπή, χωρίς όνειδος. Βρε δεν πα να θέλω να του επιβληθώ εγώ; Κούνια που με κούναγε. Τη δουλειά του αυτό, κάθε δύο με τρία λεπτά το πολύ οι σιαγόνες μου επιδεικνύουν με περηφάνια περισσή την παροιμιώδη ευκαμψία τους και επανέρχονται στην αρχική τους κατάσταση με χρονοκαθυστέρηση τεσσάρων με πέντε δευτερολέπτων (επίτηδες είμαι ιδιαίτερα ακριβής στους χρόνους που αναφέρω, για να πάρετε μια σαφή εικόνα).
Τι να κάμω; Πώς θα γίνει να μην καρφώνομαι;
Να βάλω γυαλιά ηλίου;
Ρεζίλι θα γίνω ωσάν το αόμματο ούφο μέσα στο κλειστό γραφείο.
Να βάλω μια χαρτοσακούλα στο κεφάλι μου;
Την τελευταία τη χρησιμοποίησα πρόσφατα, έχω ξεμείνει από στοκ.
Να πιω έναν καφέ βαρύ κι ασήκωτο;
Να 'ταν κι άλλος, είμαι ήδη στον δεύτερο.
Τζίφος.
Τουλάχιστον μ' αυτά και μ' αυτά έχουνε μείνει 7 ώρες. Άντε και σχολνάμε, άντε και σχολνάμε!

Υ.Γ. Κάνει νύστα ή εγώ νυστάζω;

Βιάζομαι...

2006-10-16T16:11:00.000+03:00

Χτε μου την έδωκε. Αφού παρολίγο να κάνω καυγά, και να λάβετε υπόψιν σας, ότι εγώ τελευταίως έχω γίνει λίαν υπομονετικός άνθρωπος (αλήθεια καλέ!).
Ίσως να φταίει η ανυπομονησία που χαρακτηρίζει την ανθρώπινη φύση, ίσως να φταίει η εποχή, ίσως να φταίει η τρύπα του όζοντος, ίσως να φταίει η κυβέρνηση (πάντως εγώ δε φταίω, είναι το μόνο σίγουρο). Όλοι βιάζονται όταν πρέπει να περιμένουν σε μια ουρά. Και μόνο τότε.
Είχα πάει να ψηφίσω ωσάν υποδειγματική πολίτισα (όχι όχι, μην μου βαρυγκωμάτε, η αναφορά μου στο πολιτικό θέμα εξαντλείται με αυτή τη φράση, σπεύδω ευθύς να σας το ξεκαθαρίσω). Επήγα λοιπόν ωραία ωραία και εντόπισα επακριβώς την αίθουσα στην οποία έπρεπε να επιτελέσω το ύψιστό μου καθήκον. Απ' όξω ήταν καθισμένα και εν αναμονή καμιά φούχτα άτομα. Εκάθησα κι εγώ λοιπόν σε μια γωνίτσα όμορφα και τυποδεμένα, ως όφειλα, να περιμένω να καλέσουν την κλάση μου.
Κατά πώς τα έκοψα τα πράγματα, πρέπει τα παιδιά που έκαναν το κουμάντο μέσα να τα είχε κόψει η λόρδα, εξ ου και είχαν κλείσει την πόρτα για 5 λεπτά, όπως μας είπαν, για να τακτοποιήσουν κάτι (μεταξύ μας, μάλλον γυρούμπες ήταν αυτά που έπρεπε να τακτοποιήσουν, αλλά χαλάλι τους. Ε να πεθάνουν της πείνας;).
Άντε αντί για 5 να κράτησε 10 λεπτά η ιστορία. Παραπάνω δεν ήταν. Στο συναμετάξυ, γίναμε καμιά δεκαριά οι νοματαίοι απ' όξω. Δύο από δαύτους λοιπόν, μια τσιριμπίμ τσιριμπόμ και ένας μπάρμπας, μας φάγανε τα αυτιά να γκρινιάζουνε. Βιαζόντουσαν.
Το θέμα ποιο είναι.
Η λεγάμενη είχε ένα ντύσιμο που μαρτυρούσε ή ότι ήρθε από τα μπουζούκια κατευθείαν, ή ότι γινόταν κουμπάρα σε πριγκηπικό γάμο και είχανε πρόβα τζενεράλε για τα κοστούμια. Πάει να πει πρέπει να της πήρε παραπάνω από δύο ώρες το γενικότερο σινιάρισμα.
Με γεια της με χαρά της δηλαδής, εμένα λόγος δε μου πέφτει, αλλά να με πείσει ότι είχε δουλειές να κάνει το απόγευμα της Κυριακής και την καθυστερούσανε, ε ξέρω 'γω. Δεν με έπεισε.
Ο δε θείτσος πρέπει να είχε γιορτάσει τα 70 την εποχή που εγώ δεν μπορούσα ακόμη να μετρήσω μέχρι τα 70 (και ήμουν πάντα σπίθα στα μαθηματικά, το τονίζω αυτό). Τουτέστιν μπορούσε άνετα κι ωραία να την σκαπουλάρει λόγω ηλικίας, αλλά δεν το έκαμε.
Με γεια του με χαρά του δηλαδής, εμένα λόγος δε μου πέφτει, αλλά να με πείσει ότι είχε δουλειές να κάνει το απόγευμα της Κυριακής και τον καθυστερούσανε, ε ξέρω 'γω. Δεν με έπεισε.
Υπάρχει αρκετός κόσμος πάντως που το έχει αυτό το κουσούρι. Άμα έρθει η ώρα να περιμένει σε ουρά, δεν έχει ούτε ένα λεπτό για χάσιμο. Κατά τα άλλα μπορεί να χαζολογάει με τις ώρες.
Δε λέω, με γεια τους με χαρά τους δηλαδής, εμένα λόγος δε μου πέφτει (όταν γίνω κουραστική να μου το πείτε), αλλά να με πείσουν ότι έχουν τόσο βαρύ πρόγραμμα και δεν μπορούν να περιμένουν λίγο σαν άνθρωποι να έρθει η σειρά τους να εξυπηρετηθούν , ε ξέρω 'γω. Δεν με πείθουν.

Υ.Γ. Άλλωστε, όποιος βιάζεται σκοντάφτει. Σας πείθω;

Γράφω...

2006-10-10T14:26:00.000+03:00

Σε μερικά πράγματα, είμαι παραδοσιακός τύπος. Α, όλα κι όλα. Αυτό το λέω και το καυχιέμαι. Αλλά η εποχή και η κοινωνία μας (ταυτόχρονα) είναι ολίγον εχθρικές προς ανθρώπους σαν κι εμένα. Μας αγνοεί συστηματικά.
Από πού να ξεκινήσω και πού να τελειώσω (κλασσική ατάκα προλόγου, σιγά μη δεν τη χρησιμοποιούσα εγώ, η γνήσια λογοτέχνης).

Ας επικεντρωθούμε στο γράψιμο, έτσι, επειδή εκεί με βάρεσε τώρα.

Κάποτε βρε αδερφέ, έγραφες κάτι. Δε σ' άρεσε. Ωραία, τι να κάνουμε τώρα, συμβαίνουν κι αυτά, δεν είναι και προς θάνατον. Το έπαιρνες το ρημαδοχαρτί, το τσαλάκωνες σε εκατομμύρια κομματάκια (πάντα λάτρης της υπερβολής) και το πετούσες χάμου.
Περνούσε η ώρα μετά, έβλεπες τελικά ότι μπορείς να γράψεις ακόμη μεγαλύτερες βλακείες απ' ότι αρχικά φανταζόσουν, και έλεγες ας πάρω να δω τα προηγούμενα καζάντια μου μπας και είναι ούτως ειπείν καλύτερα. Και κόβε, ράβε, ξήλωνε, έσιανες μια ρημαδοσελίδα.
Τώρα; Να τσαλακώσω την οθόνη του κομπιούτερα δεν δύναμαι. Άρα, αναγκάζομαι και κάνω ντιλίτ. Ότι γράφει δεν ξεγράφει λέει. Αμ δε! Ότι σβήνει δεν ξεσβήνει έχω να δηλώσω εγώ.

Κι ας πάρω κι ένα δεύτερο παράδειγμα (μη μου κόψετε το επίδομα).
Ενθυμούμαι όταν ήμουν μικρότερη (καθόσον μικρή όπως έχουμε πει εξακολουθώ να είμαι) με άρεζε να γράφω γράμματα, γράμματα σπουδάματα του Θεού τα πράματα. Έβρισκα διευθύνσεις από νεανικά περιοδικά και ξεδίπλωνα τις βαρυσήμαντες σκέψεις μου (ποια είναι τα χόμπι σου, ποιο είναι το αγαπημένο σου χρώμα, ποιος τραγουδιστής σου αρέσει και τέτοια) και τις έβαζα σε φακελάκι να ταξιδέψουν και να βρουν τον άγνωστο συνομιλητή μου.
Τώρα; Να σου τα e-mail, να σου τα mms, πάει η αγωνία, πάει η λαχτάρα, πάει ο ρομαντισμός. Τα εξαφανίσαμε. Η φαντασία δεν χρειάζεται πια να δουλέψει (έγκυρες πηγές με έχουν ενημερώσει ότι βγήκε προσφάτως στην σύνταξη). Τα λόγια είναι διακοσμητικά, και ως εκ τούτου σχεδόν περιττά.

Σκασίλα μου! Εγώ θα γράφω, θα γράφω, θα γράφω!

Υ.Γ. Μόνο μη με γράψετε κι εσείς, δεν είναι σωστό καθόλου πρέπει να σας πω.

Εξηγούμαι...

2006-09-29T09:03:00.000+03:00

Ναι 'μαι βρε, γύρισα! Και γύρισα όχι τόσο επειδή το ήθελα, αλλά περισσότερο επειδή είμαι πονόψυχη. Δεν ήθελα να ταλαιπωρηθούν άλλο οι συνάνθρωποί μου από τις διαδηλώσεις που ξεσήκωσε η σύντομη απουσία μου. Ούτε να τρώνε άλλο χρόνο τα δελτία ειδήσεων για να προσπαθούν να εξιχνιάσουν τα αίτιά της. Γι' αυτό γύρισα.

Ωραία... Πάει αυτό, το καλύψαμε. Γιατί έφυγα όμως;

Θα πω την αλήθεια (όχι ότι θα το καταλάβει και κανείς αν πω ψέματα εδώ που τα λέμε). Είχα αρχίσει να νιώθω πως όλο αυτό το πράγμα άρχισε να παίρνει κάπως την μορφή του υποχρεωτικού.
Μισώ τα υποχρεωτικά πράγματα, ενώ αντίθετα αυτά μάλλον με υπεραγαπούν (κι ύστερα σου λένε, ό,τι δίνεις παίρνεις). Όταν μπορώ να τα αποφύγω, τα αποφεύγω.
Να μην ξυπνάω 7:30 η ώρα κάθε μέρα για να έρθω στη δουλειά δεν μπορώ. Το έχω δεχτεί πια, μεγάλο κορίτσι είμαι (αλλά αφήστε με να κοιμηθώ 5 λεπτά ακόμηηηηη!).
Να πισωπατήσω όμως όταν νιώσω ότι αυτά που γράφω δεν μου προκαλούν την ίδια ευχαρίστηση με κάποτε, αυτό μπορώ να το κάνω.

Θυμάμαι πώς ένιωθα όταν πρωτοξεκίνησα να βάζω γράμματα στη σειρά και να φτιάχνω σειρούλες με εύθυμο περιεχόμενο. Το θυμάμαι καλά. Δημιουργικότητα. Σπουδαίο συναίσθημα!
Οι δικοί μου λόγοι, γιατί ο καθένας γράφει για τους δικούς του προσωπικούς λόγους, συνοψίζονται σ' αυτό. Δεν εξαντλούνται, συνοψίζονται (πάει να πει, κρύβω κι άλλους άσσους στο μανίκι μου). Κι επειδή ακριβώς αυτό το πράγμα με γεμίζει, εξακολουθώ να διατηρώ το ψώνιο χρόνια τώρα όπως το αλάτι διατηρεί τα παστά.

Όμως. Και ξαναλέγω. Όμως.

Έχω καιρό να νιώσω έτσι (όχι παστή, δημιουργική). Δεν ξέρω αν αυτό είναι παροδικό ή μόνιμο. Μάλλον το πρώτο, γιατί εξακολουθώ να έχω αναλαμπές πού και πού η αθεόφοβη.
Αλλά εγώ δεν θέλω μισά πράγματα. Ούτε ειδικώς, ούτε γενικώς. Προτιμώ το καθόλου.
Μ' άλλα λόγια, ή να διαβάζω το κείμενο μου και μετά και να λέω ναι, μου αρέσει, ή να το σβήνω. Όχι να το βλέπω και να λέω εδώ κι εδώ ήταν καλό, εκεί κι εκεί μπορούσε να είναι και καλύτερο.
Δεν μου κόβουν μεροκάματο (κακώς βέβαια), άρα τα πλαίσια τα θέτω εγώ. Ούτε κάνουμε διαγωνισμό (άσε που άμα κάναμε τον είχα κερδίσει στάνταρ). Με δυο κουβέντες (γιατί το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν και το φιλοσοφείν με χαρακτήριζε ανέκαθεν) εννοώ να διαβάζω όλα αυτά που έγραψα μετά από καιρό και να μην διακρίνω καταναγκασμό. Να διακρίνω κέφι και αυθορμητισμό.
Σαφώς άλλα θα μου αρέσουν περισσότερο και άλλα λιγότερο (ε δεν έχω βάλει και ζυγαριά βρε αδερφέ!).
Άλλοτε θα είμαι πιο εύστοχη, άλλοτε λιγότερο.
Αλλά το θέμα είναι να μου αρέσουν. Από την αρχή ως το τέλος.

Το πιάσατε θέλω να πιστεύω (το νόημα, όχι τον Μάη, αυτός αργεί ακόμη).

Αυτά τα ολίγα προς το παρόν.

Υ.Γ. Τελικά βέβαια το ότι δεν άντεξα την αποχή παραπάνω από τρεις μέρες μάλλον σημαίνει ότι το μικρόβιο είναι ανίατο. Καλά το καταλάβατε, θα ξαναχτυπήσω (μεταφορικά πάντα). Είναι απειλή αυτό...

Ανακοινώνω...

2006-09-27T11:27:00.000+03:00

Δείχνω...

2006-09-25T13:15:00.000+03:00

Το βρήκα! Μισό λεπτό να το κρατήσω γερά μην το χάσω... Ο.Κ. το ασφάλισα. Τώρα μπορώ να σας το πω.
Ανακάλυψα τι πρέπει να κάνουμε για να μην έχουμε προβλήματα.
Και πριν συνεχίσω, οφείλω να ευχαριστήσω τους δύο φίλους που με ενέπνευσαν να καταλήξω σ' αυτή τη σκέψη. Τον Γρηγόρη και τον Σταμάτη (όχι τον Μπιθικώτση και τον Κόκκοτα, αυτούς που είναι στα φανάρια εννοώ, το πράσινο αθρωπάκι και το κόκκινο αθρωπάκι).
Αν είχαμε αυτά τα δύο σινιάλα στην καθημερινότητά μας, δεν θα είχαμε προβλήματα. Δεν θα είχαμε παρεξηγήσεις. Θα δείχναμε τις προθέσεις μας κατευθείαν και χωρίς περιστροφές. Το ναι και το όχι θα ήταν καθαρά και ξάστερα. Το πορτοκαλί φανάρι αποκλείεται, καθόσον δεν κυκλοφορεί σε αθρωπάκι (και να έβγαινε πώς θα το λέγαμε, Περιμένη;).
Εφαρμογή θα μπορούσε να έχει παντού. Σε όλα.
Συμπαθώ κάποιον; Δίνω μια σκουντιά στον Γρηγόρη να κάνει τζα και να δώσει το παρασύνθημα σ' αυτόν τον κάποιον. Να ξέρει κι αυτός να κανονίζει αναλόγως την πορεία του.
Με συμπαθεί κι αυτός; Λέει του συνονόματου να κάνει την εμφάνισή του στη σκηνή για να μπορέσουμε να συνεννοηθούμε.
Ε, από 'κει και πέρα μεγάλοι άνθρωποι είμαστε, μπορούμε να τα βρούμε και μόνοι μας. Αλλά για να περάσει το αρχικό άχαρο στάδιο, η παρουσία τους κρίνεται από απαραίτητη έως σωτήρια.
Τώρα βέβαια, θα μπορούσε να προκύψει το εξής ερώτημα: και πώς θα ξέραμε κάθε φορά τι ακριβώς θέλει να δείξει το σινιάλο μας;
Εντάξει, άναψε ο Σταμάτης, αλλά τί εννοεί; Ίσα ρε μάγκα για δε σε παίρνει; Δεν μπορώ να βλέπω τη φάτσα σου; Καλός είσαι αλλά στάσου να σε δω λίγο καλύτερα; Τι ακριβώς;
Μην στενοχωριέστε, το έχω τακτοποιήσει και αυτό (όλα τα σκέφτομαι πια, φτου μου να μην αβασκαθώ). Θα ήταν κάπως σαν τα τηλεπαιχνίδια.
Δηλαδή, όπως βγαίνει ο κόκκινος ή ο πράσινος φίλος μας (οι οποίοι ουδεμία σχέση έχουν με τα αντίστοιχα πολιτικά κόμματα, και ας προσπαθούν κάποιοι δόλια να τα κατατάξουν για να εξυπηρετήσουν τους μικροκομματικούς σκοπούς τους), θα κρατάει μια ταμπελίτσα που θα γράφει την αντίστοιχη κατηγορία. Ξέρω 'γω, θα λέει "φιλία", ή "συνεργασία", ή "παρέα", ή "σχέση". Και έτσι, θα ξέρουμε κατευθείαν τι μας γίνεται.
Μπορώ να μεγαλουργήσω όμως άμα θέλω, έτσι;

Υ.Γ. Όχι, δεν είμαι πιωμένη. Σε νηφάλια κατάσταση τα συνέλαβα όλα -χικ- αυτά, σας διαβεβαιώ.

Εκτονώνομαι...

2006-09-22T13:30:00.000+03:00

Δεν ξέρω αν είμαι μόνο εγώ. Δε νομίζω. Πρέπει να είμαστε πολλοί. Ίσως και όλοι. Αλλά τώρα θα μιλήσω για μένα (ζούμε άλλωστε στην εποχή του ατομισμού).
Έχω ανάγκη από εκτόνωση.
Είναι διάφορα αυτά που με κάνουνε να μαζεύω μέσα μου ενέργεια, που πρέπει να βγει από μέσα μου, για να μην έρθω και κάνω μπαμ καμιά μέρα και πεταχτούν τα σκάγια προς τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα (τέσσερα δεν έχει; ποτέ δεν ήμουν καλή στο μέτρημα). Να τα αναφέρω δεν πρόκειται, γιατί θα βαρύνω το κλίμα και δεν επιθυμώ διόλου να του χαλάσω τη δίαιτα.
Το ζητούμενο είναι άλλο. Πώς τα ξεφορτώνομαι; Εδώ και τώρα εννοώ, όχι με χρόνια με καιρούς.
Να βάλω τις φωνές;
Θα εκτονώσω άμεσα μεγάλη ποσότητα ενέργειας, το πιθανότερο όμως είναι να παραλάβω άμεσα την απόλυσή μου τυλιγμένη σε χρυσόχαρτο και αμέσως μετά να έρθει να με περιμαζέψει ο μπόγιας.
Να βγω μια βόλτα;
Θα αδειάσει λίγο το μυαλό από τις αρνητικές σκέψεις, θα αδειάσουν όμως και οι τσέπες από ρευστό, καθόσον πόση ώρα μπορώ να γυρνάω σαν την τρελή στους δρόμους, θα με πιάσει το καταναλωτικό μου.
Να κάνω γυμναστική;
Ναι, μισό λεπτό να ζητήσω από το αφεντικό μου να μου παραγγείλει έναν διάδρομο να τον έχω δίπλα από το γραφείο μου για τις δύσκολες ώρες.
Να γράψω;
Αυτό είναι το μόνο που με παίρνει στην παρούσα φάση. Αλλά κι αυτό τι να το κάνεις, Γιάννης κερνάει Γιάννης πίνει (όχι καλέ, δεν είναι αυτό το όνομά μου, ο λόγος το λέγει). Σκοπός είναι να βγάλω την τσατίλα μου. Για να το κάνω αυτό πρέπει να αρχίσω να γράφω λογάκια κακά, από αυτά που όταν έλεγα μικρή η γιαγιά μου με τάιζε μια κουταλίτσα πιπέρι. Έτσι όμως θα κινδυνεύσω να κακοχαρακτηριστώ και μετά δεν θα μπορέσω να βρω γαμβρό, και θα μείνω στο ράφι. Α όχι, δεν το ρισκάρω!

Έκανα αναγκαστική παύση για να μιλήσω στο τηλέφωνο. Ένας μπάρμπας έκανε έξι λεπτά να καταλάβει πώς γράφεται η Σμύρνη στα αγγλικά (όχι, δεν δουλεύω στην Τουρκία, μην είστε περίεργοι τώρα!).

Πόση υπομονή να έχει ένας άνθρωπος; Πώς να εκτονωθώ τώρα που με φόρτωσε κι αυτός; Τι να κάνω; Όχι πείτε μου, τί να κάνω;

Υ.Γ. Μία και καμία.