Μοιράζομαι...

Δύο χρόνια το 'χω το τσαρδί.

Ήρθε ίσως το πλήρωμα του χρόνου.

Είναι άραγε καλή ιδέα;;

Υ.Γ. Είναι δεν είναι, εγώ απ' τη Δευτέρα ξεκινάω...

Απεργώ...

Δεν καταλαβαίνω γιατί τα βάζετε με τους ρευματοαπεργούς και τους σκουπιδοαπεργούς. Ειλικρινά όμως.
Όλοι έχουμε δικαίωμα στην απεργία σύντροφοι.
Όλοι.
Εξόν αν δε δουλεύουμε στο δημόσιο.
Εκεί είπαμε, τη μια μέρα απεργία, την άλλη ανεργία.
Το δημόσιο όμως δεν έχει τέτοια κολλήματα.
Ό,τι ώρα νιώθεις ότι θίγεσαι μπορείς να το δείχνεις με το να απέχεις από τα καθήκοντά σου. Αυτά που πήρες με μέσον ας μου επιτραπεί να σημειώσω. Που θα έχεις καβαντζωμένα μέχρι να πεθάνεις (κούφια η ώρα).

Κι εγώ, παρόλο που δεν εξυπηρετήθηκα από την ΔΕΗ και τον Δήμο ως όφειλαν να με εξυπηρετήσουν, θα πληρώσω κανονικά όταν έρθουν οι λυπητερές. Κάνω λάθος;

Γι' αυτό και θέλω μέσα από το μεγάλης απηχήσεως αυτό βήμα, να προτρέψω και τους υπόλοιπους αγωνιστές να συμμετέχουν.

Πρώτα πρώτα, τον εκλεκτό κλάδο των μπάτσων. Παρατήστε τα γλομβ και την φύλαξη (λέμε τώρα) και αμοληθείτε στους δρόμους. Εντάξει, κι αν αυξηθεί η εγκληματικότητα τι θα γίνει; Σάματις τώρα δεν έχουμε; Σας παρακαλώ, ας μην κολλάμε στα νούμερα.

Εις αυτούς, συμπεριλαμβάνω σαφώς και τους δεσμοφύλακας. Ε δε νομίζω τώρα να δημιουργηθεί πρόβλημα αν αφήσετε μια στάλα τα παιδιά μέσα χωρίς επιτήρηση. Είμαι σίγουρη πως αν τους εξηγήσετε τα αιτήματά σας, θα κατανοήσουν και θα δεχθούν να μείνουν στις θέσεις τους με τάξη και ηρεμία.

Χώρια που δεν κατάλαβα, ο στρατός δεν έχει δικαιώματα; Φτιάχτε σκιάχτρα να καλύψουν τις σκοπιές, αφήκετε λίγο και τις επιχειρήσεις να πάνε πίσω, και σύσσωμοι κι εσείς στον αγώνα. Ορμάτε γενναίοι μου!

Γιατί, οι γιατροί; Οι νοσοκόμες; Άντε και πέθαναν καμιά δεκαριά κατοστάδες άνθρωποι παραπάνω. Εντάξει ρε παιδιά, μη φέρνουμε και τον πανικό, σάματις υπέγραψε κανείς συμβόλαιο ισοβίου παραμονής στον πλανήτη;

Με δέκα δεκαπέντε μερούλες πλήρους μπάχαλου, η χώρα θα εξακολουθήσει να υπάρχει. Υποθέτω.

Αν και, αφού θα το διαλύσουμε που θα το διαλύσουμε το ρημάδι, ας το κάνουμε μια ώρα αρχύτερα.

Υ.Γ. Έχω να ανοίξω παράθυρο από τότε που ξεκίνησε η απεργία. Αν δεν πάω από μόλυνση, θα πάω από ασφυξία.

Ξαγρυπνάω...

Δεν μπορώ να καταλάβω, πώς είναι δυνατόν στις χαραυγές του 21ου αιώνα να χάνεται έτσι ένας άνθρωπος.
Δεν το χωράει το μυαλό μου.
Δεν το σηκώνει η τσίπα μου.
Κι όμως.
Η φυματίωση σιγοτρώει τα σωθικά μου. Αυτό πρέπει να 'ναι, είμαι σίγουρη.
Το μόνο που με παρηγορεί ελαφρώς, είναι η σκέψη ότι αυτός ο κατηραμένος βήχας πρέπει να είναι αυτός ο ίδιος που έφαγε όλους τους μεγάλους συγγραφείς κει στη Σιβηρία. Καταραμένη υγρασία που καταβροχθίζεις ωσάν το σαράκι όλους τους ανθρώπους του πνεύματος.
Διότι σαν το πνεύμα έχω καταντήσει. Σαν το φάντασμα να το πω πιο λαϊκά για να με πιάσουν τα χαμηλότερα στρώματα (σάματις με παρακολουθούν τα αψηλότερα;).
Είναι πολλές μέρες που με ξυπνάει ο βήχας. Νιώθω το λαρύγγι μου να γδέρνεται θαρρείς κι είναι φρεσκοκομμένο μάρμαρο που του λαχε να κάνουν πάνω του δοκιμαστική παρέλαση όλα τα δημοτικά σχολεία Βορείου Ελλάδος με δωδεκάποντο (αγόρια και κορίτσια, ή έχουμε ισότητα ή δεν έχουμε).
Χθες βράδυ, δεν πήγαινε άλλο. Αναγκάστηκα να σηκωθώ, καθόσον αν έμενα λίγο ακόμη στο οριζόντιο το ρεσιτάλ μου θα ανάγκαζε τους τρυφερούς μου γείτονες να καταφύγουν στα έννομα μέσα προκειμένου περί να βρουν την ησυχία τους.
Οι άκαρδοι, οι άπονοι, οι ξετσίπωτοι.
Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι.
Νέοι άνδρες στη βουλή.
Σηκώθηκα λοιπόν, δρόμο πήρα δρόμο αφήκα, κατευθύνθηκα προς το σαλόνι.
Αρχικά άνοιξα την τηλεόραση, αλλά δεν είχε τίποτα άλλο εκτός από καλώδια και την ξαναέκλεισα.
Σε δεύτερο στάδιο την άναψα. Στο τσαφ την πρόλαβα να μην λαμπαδιάσει σαν φουφού του καστανά στάχτη να γίνεις σατανά.
Σαν κίνηση ματ απεφάσισα να την θέσω σε λειτουργία.
Έκανα μια τσάρκα. Ρε φίλε, απίστευτο μιλάμε.
Τα περισσότερα παίζανε σίριαλ ή ταινίες με κεντρικό συστατικό έναν δολοφόνο (όχι ότι σκιάζομαι, αλλά δεν τον εχωνεύω τον Χάρο παιδιόθεν), ή επανάληψη πρωινής εκπομπής (κοσέρβες δεν τρώω, με συντηρητικά δεν τρέφομαι), ή τελεμάρκετινγκ (το δοκιμαστήριο κατά που πέφτει;).
Και δώστου ο βήχας να με ξαναθυμάται συχνά πυκνά, και δώστου να πονάει το κεφάλι μου με κάθε ταρακούνημα και να μετράω τις ώρες μου αντίστροφα.

Και φτου. Από την ώρα που ξεκίνησα να αποτυπώνω τον πόνο μου στον κουμπιούτερ, είχε περάσει μετά βίας ένα μισάωρο. Αμ δε γίνεται δουλειά έτσι.

Απόφαση ελήφθη. Θα φύγω από το σαλόνι.

Υ.Γ. Του μπι κοντίνιουντ.

Κληρώνω...

Αυτό που έχω με τις κληρώσεις είναι νομίζω προσόν αποκλειστικά δικό μου.
Ο Θεός το χάρισε σε μένα και μετά είπε όχι μωρέ, κακή ιδέα είναι. Ας μην το κάνω αυτό στα δημιουργήματά μου.
Αλλά είχε ξεχάσει ότι το είχε ήδη δώσει σε μένα (που γενικά δεν το συνηθίζει αλλά έχε χάρη που του είχε φύγει η γραμματέας εκείνη την εποχή) και ξώμεινα μ' αυτό.
Δεν εννοώ ότι δεν υπάρχει καμία απολύτως πιθανότητα να γίνει κλήρωση και να την κερδίσω.
Φυσικό είναι, κάποιος να νικάει και οι υπόλοιποι να χάνουν. Θα με πείτε αφού οι νικάει μόνο ένας, οι υπόλοιποι γιατί παίζουν. Έλα ντε, κι εγώ αυτό λέω.
Το δικό μου το χάρισμα, έχει να κάνει με το ότι αυτός που θα βγει τελευταίος, θα είμαι εγώ. Στάνταρ.
Φεριπείν υπάρχουν 99 δώρα και 100 υποψηφίοι. Ο ένας θα πρέπει να πάρει τον πούλο, διότι τι να κάνουμε, ανέχεια έχουμε, δε έβγαινε για άλλο ένα.
Ε, μην το κουράζουμε.
Αυτός ο ένας θα είμαι εγώ.
Σε κάθε περίπτωση.
Νόμος του σύμπαντος (όποιος έλαχε να πάρει μάτι αυτόν που τον ψήφισε να μου το πει να τον εκανονίσω).

Και δεν το λέω για να κλαφτώ. Ουχί.

Το λέω για να άμα βρεθείτε παρόντες σε παρόμοιο συμβάν με την αφεντιά μου (η σύνταξις μου επίσης ανεκδιήγητη, λόγω που το σκέφτομαι και συγχύζομαι), να ξέρετε να παίξετε στοιχήματα.
Απόδοση 1 προς 100. Σίγουρο χρήμα.
Τα ποσοστά μου θα τα βρούμε, μη φοβείστε. Είμαι πολύ καλή στις χρηματοοικονομικές δοσοληψίες.

Άντε γιατί πρέπει να κοιτάμε να κάνουμε σιγά σιγά μπαγιόκο για τα γεράματα.

Σύνταξη δεν θα προκάμουμε που δε θα προκάμουμε, ο καθένας για την πάρτη του.

Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη!

Όμως όχι, δεν συμμετείχα στην απεργία προχθές, για να μην συμμετέχω στην ανεργία σήμερα.

Ρουφιάνα κοινωνία!

Υ.Γ. Όποιος μου πήρε τον ειρμό να τον στείλει αμέσως πίσω.

Ονειρεύομαι...

Αν είχα πάντα ένα πρόβλημα στις δουλειές που έκανα πολλά χρόνια, ήταν ότι με πλήρωναν καλά. Και βέβαια δεν ξέχασα το "δεν", εννοώ αυτό ακριβώς που είπα (δε θα με διορθώσετε εσείς εμένα, τσουτσέκια).
Όταν είσαι σε μια δουλειά που σου βρωμάνε διάφορα και δεν τα τσεπώνεις κιόλας, όλοι σου λένε να κοιτάξεις να βρεις κάτι άλλο και να τα παρατήσεις. Κι εσύ έχεις την ψυχολογία ανθρώπου που κοιτάζει να βρει κάτι άλλο και να τα παρατήσει, οπότε δεν τρελαίνεσαι κιόλας, περνάει ο καιρός πιο εύκολα. Όσος χρόνος κι αν χρειαστεί να περάσει μέχρι όντως να βρεις κάτι καλύτερο, το βλέπεις το θέμα πιο χαλαρά.
Το ζόρι είναι όταν είσαι κάπου που δεν το λέει η καρδούλα σου, αλλά το χρήμα πέφτει ζεστό σε μια σεβαστή ποσότητα. Εκεί είναι τα δύσκολα.
Κανένας μα κανένας δε σε ενθαρρύνει να τα βροντήξεις όλα χάμου και να ψάξεις να βρεις μια καλύτερη ζωή. Όλοι σπεύδουν να σου υπενθυμίσουν ότι τα πράγματα έξω είναι δύσκολα (λες και εσύ κάθεσαι αναπαυτικά στο ροζ συννεφάκι σου και δεν ξέρεις την κατάσταση, πολύ μου τη σπάνε οι ξερόλες) και να κάτσεις εκεί που κάθεσαι να παίρνεις τα ωραία σου λεφτουδάκια. Άλλωστε, η δουλειά δεν είναι απαραίτητο να μας αρέσει, την κάνουμε για τον επιούσιο και αυτά που μας αρέσουν τα κάνουμε μετά το πέρας του ωραρίου.

Και δηλαδή αφού δεν μπορώ; Αφού πνίγομαι; Αφού δεν περνάει η ρημάδα η ώρα, δεν φεύγει η άτιμη;

Α ρε και να 'μαν λέει στην Αμερική, να, εκεί στο Κεντάκι φερειπείν, και να δούλευα σεναριογράφος (άσχετο που θα έκανα τώρα και απεργία, διότι θα ήμουν απ' τους πιο μαχητικούς εξυπονοείται) και η μοίρα να μου το 'χε δώσει να γράφω ιστορίες με ήρωες που γουστάρω, και αυτούς που δεν γουστάρω να τους βάζω πάντα να πεθαίνουν ή άντε, να ξεφτιλίζονται (όταν είμαι στις καλές μου).
Και να ξυπνούσα το πρωί, να ετοίμαζα τον ζεστό καφέ μου, να έσιαχνα τόουστ με πληγούρι, κι αφού ξεφύλλιζα την εφημερίδα που θα μου είχε φέρει το πέιπερ μπόι, να καταγινόμουν με το επόμενο αριστούργημά μου μέχρι που να ερχόταν η ώρα να φάω το μπούργκερ μου με την κολα κόκα μου.
Και οι Νιού Γιορκ Τάιμς να έγραφαν για μένα με την πιο λαμπρή γραμματοσειρά και μέγεθος γραμμάτων σαν το κεφάλι σας, και να έμενα στην ιστορία σαν το πιο αξιόλογο συγγραφικό ταλέντο των τελευταίων δεκαετιών. Και να σου τιμές, και να σου βραβεύσεις και να σου ζωή παραμυθένια.
Α ρε...

Υ.Γ. Σκάσε τώρα και κάτσε στο γραφειάκι σου να μαραζώνεις.
Σας προλαβαίνω εγώ, καθόσον αν είναι να προσγειωθώ απότομα, προτιμώ να το κάνω μονάχη μου.

Προφητεύω...

Νομίζω πως έχω το χάρισμα.

Όποιο θέμα επιλέγω να ασχοληθώ, γίνεται αμέσως μετά επικαιρότητα.

Κουράστηκα να είμαι τόσο μπροστά από την εποχή μου.


Υ.Γ. Νιώθω τόσο μόνη εδώ στην κορυφή...

Δημοσιογραφώ...

Μια αγαπημένη μου φράση, είναι ότι τη δουλειά του ηχολήπτη, του τερματοφύλακα και της γραμματέως, την αντιλαμβανόμαστε μόνο όταν δεν την κάνουν.
Όταν τα χαριτωμένα αυτάκια μας έρχονται σε βίαια επαφή με το φαινόμενο που λέμε μικροφωνισμό.
Όταν ο χασογκόλης αφήνει την μπάλα να αγγίξει τα δίχτυα του (έξι βρε Χαλκιά αγόρι μου, έξι;;;).
Όταν παίρνουμε τηλέφωνο να κράξουμε για την προβληματική σύνδεση και δεν απαντάει κανείς.

Υπάρχουν λοιπόν τα επαγγέλματα που γίνονται αισθητά καθημερινά.

Ο οδηγός (είτε προφέσιοναλ – λαοφορεία και τάριφμεν, για να δώσω δυο παραδειγματάκια ούτως ειπείν, - είτε φριλάνς για την πάρτη του), ο πωλητής ή του καταστήματος γενικότερα (ένα πακέτο Μάλμπουρα και τα ρέστα δρακουλίνια, συγνώμη δεσποινίς πόσο έχει τούτο το λουστρίνι, ένα πιτόγυρο με απόλα χωρίς κέπατς), ο δάσκαλος (κυρ’ κυρ’ να πάω στην τουαλέτα; να παλουκωθείς στη θέση σου ζωντόβολο).

Υπάρχουν αυτά που είναι αχρείαστα αλλά απαραίτητα δεόντως.

Ο γιατρός (με πονάνε τα λαιμά μου εδώ και μέρες – όλα ή το ένα μόνο;), ο δικηγόρος (θα του την τρίψω εγώ μια μηνυσάρα που θα ‘ναι όλη δική του που θα πάει να μου φάει τη αποζημίωση), ο νεκροθάφτης (φτου φτου φτου, στα όρη στ’ άγρια βουνά).

Υπάρχουν αυτά που την έχουν τη χρήση τους στο πιο περισταστιακό.

Ο κούριερ (μέχρι να έρθει το γεμιστό με το ΚΤΕΛ γίνεται στουπέτσι ρε μάνα), ο μπάτσος (διότι καμία δουλειά δεν είναι ντροπή, εφόσον υπάρχει η δουλειά του μπάτσου), ο καλλιτέχνης (κόφτε μου το ψωμί αλλά αφήκετέ μου την κουλτούρα).

Το πρόβλημα μου εμένα δεν είναι με κανένα από τα παραπάνω.
Έκαστο τη χάρη του, τα ‘παμε και τα συμφωνήσαμε.

Το θεματάκι μου είναι με αυτά που άμα το καλοσκεφτείς, δεν χρειάζονται και καθόλου.

Αλλά τώρα που το σκέφτομαι, καθόσον ο χρόνος με κάνει όλο και πιο σοφή, όλο και πιο διπλωμάτισσα, ας μην αναφέρω σορεία παραδειγμάτων. Εχτρούς θα κάμω και θα προσπαθήσουν να με ρίξουν από το θρόνο μου.
Οπότε, για να δείξω και του λόγου το αληθές και να μη με πείτε θρασύδειλη, θα αναφέρω ένα που το έχω πιο πρόσφατο και αποτέλεσε και την αφορμή τούτου του δοκιμίου.

Σταθείτε πρώτα να μετρήσω πόσους θα χάσω…
Ένας ο Αντώναρος (ήταν καλός, ήταν χρυσός, κι είχε τις χάρες όλους), δύος ο ξέρει_αυτός_ποιος_αλλά_δεν_τον_δίνω, άντε να ‘ναι και κανά δυο τρεις (χιλιάδες πάντα) άλλοι.
Χαλάλι.
Δε θα πουλήσω εγώ τις ιδέες μου για τις δημόσιες σχέσεις!

Τους δημοσιογράφους ρε παιδιά, τι τους θέμε;;;

Μια χαρά δεν την περάσαμε χτες που μας αφήκανε σε ησυχία; Ησύχασε το κεφαλάκι μας ησύχασε, μια μέρα χωρίς να μαυρίσει η διάθεσή μας, χωρίς να μας γίνουν τα νεύρα κανταϊφι.

Τι; Πώς θα μαθαίνουμε τις ειδήσεις;

Στόμα με στόμα φίλοι μου. Σαν τις παλιές καλές εποχές.
Αχ, τι μου θυμίσατε τώρα…

Υ.Γ. Και τώρα που το θυμήθηκα, αυτός που είναι στην εφημερίδα, ο.κ. δημοσιογράφος. αυτός που είναι στην του βου, δεν έπρεπε να λέγεται δημοσιολέος (σαχλίτσες);

Ρουφιανεύομαι...

Διαβάζω σήμερα:
"Καθημερινά έστελνε ηλεκτρονικά μηνύματα και τους αποχαιρετούσε «για πάντα», όπως έλεγε! Πολλοί ήταν αυτοί που δεν τον πίστεψαν. Κάποιοι, όμως, ανησύχησαν και επιχείρησαν να τον μεταπείσουν. Οι αστυνομικοί στάθηκαν τυχεροί, γιατί «έπιασαν» το e-mail του τελευταίου (!) φίλου του 20χρονου: «Μην κάνεις τη μ…! Τίποτα δεν αξίζει όσο η ζωή σου» του έγραφε."

Ένα παιδί (20 χρονών βέβαια, παιδί ακόμα;) που ήθελε λέει να αυτοκτονήσει ένεκα που το βάρεσε ερωτική απογοήτευση και το ανακάλυψαν οι αξιαγάπητοι αστυνομικοί και το έσωσαν από του χάρου τα δόντια. Μπράβο τους τους καλούς μας αστυνομικούς.

Αφήνω την ουσία της υπόθεσης.

Κρατάω το ότι οι αστυνομία "έπιασε" ένα e-mail.

Όπα παιδιά.
Μισό να το πάρω αλλιώς.

Είπαμε να υπάρχει πρόληψη εγκλήματος, αλλά... μήπως έχουμε παραξεφύγει;;;

Υ.Γ. Προσέχτε τι θα σχολιάσετε. Μπορεί να το "πιάσει" η δίωξη.

Τικάρω...

Ε ναι λοιπόν.
Πάει και τελείωσε.
Το αποφάσισα.

Θα αγγίξω ένα πολύ ευαίσθητο θέμα.

Θα το κάνω, ναι.
Το σκεφτόμουν καιρό, αλλά να... Δίσταζα.
Μετά όμως κατέληξα ότι ο μπλόγκερ (κατά το "ο δημοσιογράφος" του 30φυλλόπουλου και το "ο σατιρικός συγγραφέας" του Λαζό) δεν πρέπει να μασάει τα λόγια του. Πρέπει να μιλάει ευθαρσώς και να θίγει τα πάντα.
Οπότε, ζητώ συγνώμη προκαταβολικά από αυτούς που θα πληγωθούν, δηλώνω έτοιμη να αντιμετωπίσω αυτούς που θα βρεθούν απέναντί μου, και ψυχικά προετοιμασμένη να αποδεχτώ την απώλεια μιας μερίδας οπαδών μου (όσους και να χάσω, πάλι άπειροι θα μείνουν).

Θα μιλήσω για τα τικ (για τα τακ άλλη μέρα).

Αφορμή είναι η επίσκεψη που δέχθηκα την περασμένη βδομάδα από την σπιτονοικοκυρά μου. Η σκέψη βέβαια ότι είναι μάλλον απίθανο όταν δεν πλέκει σεμεδάκια να μπαίνει στο ίντερνετ, μου δίνει την ελευθερία που χρειάζομαι για να την αναφέρω. Αν το διαβάζουν τα παιδιά της ή λοιποί συγγενείς, δεν είμαι εγώ. Άλλη είναι.
Ήρθε η γυναίκα, ματς μουτς φιλιά και αβρότητες, ε, καθίσαμε να τα πούμε λίγο σαν άνθρωποι.
Αφού λοιπόν έβγαλα το φοντάν ωσάν την καλή νοικοκυρά και πιάσαμε την χιλιοειπωμένη κουβέντα περί του καιρού, το παίρνω πρέφα για πρώτη φορά.
Δε δίνω βάση. Λέω, κουρασμένη θα είναι η γυναίκα.
Θα πέσει κι άλλο η θερμοκρασία από βδομάδα, προβλέπω με βεβαιότητα, για να έρθω να το διαπιστώσω για δεύτερη φορά.
Ναι, θα το έχει το κρύο του, με συμπληρώνει και έρχεται να μην αφήσει κανένα περιθώριο αμφιβολίας.
Τα μάτια της ανοιγόκλειναν σε ρυθμό πολύ πιο γρήγορο από τον φυσιολογικό.
Όσο μιλούσαμε, τόσο συνέχιζε.
Πώς με κόβει το τσερβέλο, λέω να δεις που θα συντονίζεται με τον δευτερολεπτοδείκτη του ρολογιού.
Οπότε πάνω σε μια κρίση ενθουσιασμού (αχ τι καλά να χιονίσει τα Χριστούγεννα!) κάνω μια χειρονομία με το χέρι μου και ουχί με το πόδι μου, και δίνω μια εξεπίτηδες του ρολογιού να πέσει χάμου να σκάσει σαν το καρπούζι μπας και θεραπευτεί το σύμπτωμα.
Τζίφος.
Να θυμηθώ να πεταχτώ στην Ελβετία με την πρώτη ευκαιρία να το αντικαταστήσω.
Βρε αλλάξαμε κουβέντα, βρε άρχισα εγώ τα χαριτωμένα μου να ευθυμήσουμε (ξέρετε δα τα χιουμοριστικά μου τάλαντα) μπας και χαλαρώσει, βρε αμάν βρε ζαμάν, τίποτα.
Το θέαμα θύμιζε ηλεκτρικές πόρτες εμπορικού κέντρου σε ώρα αιχμής.
Τώρα θα με πείτε, κι εσένα τι σε πείραζε.
Δε με πείραζε. Αλλά δεν ξέρω, κάτι μου 'κανε.
Όταν το πήρα απόφαση ότι δεν μπορούσα να το θεραπεύσω (Θεριό ή αλλιώς κολ μι δε χίλερ), μου ήρθε τρέλα. Θαρρείς και τα νεύρα των ματιών μου ανέπτυσσαν δική τους βούληση και ήθελαν να ακολουθήσουν το ίδιο αλέγκρο τέμπο.
Α όχι, αυτό δεν θα το επέτρεπα. Θα νόμιζε η γυναίκα ότι την κοροϊδεύω κιόλας. Δεν τα κάνω εγώ αυτά, ποτέ των ποτών.
Οπότε, στην προσπάθειά μου να το αποφύγω, βάλθηκα να τα γουρλώνω για να μην τολμήσουν να απειθαρχήσουν. Δώστου άνοιξε-κλείσε αυτή, δώστου γούρλωμα εγώ. Άμα είχαμε τρελό στην παρέα θα τον είχαμε αποτελειώσει.
Μου πήρε τουλάχιστον τρία τέταρτα από την ώρα που έφυγε (αθεράπευτη ξανασημειώνω) μέχρι να αποκαταστήσω τους οφθαλμούς μου.
Βρε τι μπορεί να πάθει ο άνθρωπος στα καλά καθούμενα...

Υ.Γ. Τώρα βέβαια, πάλι καλά που δεν το έκανε με τα αυτιά, θα ήταν πιο δύσκολη η αποστολή μου.

Εξελίσσομαι...

Υ.Γ. Τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει...