Θεριό Ανήμερο...

Ποιος είδε το Θεριό και δεν το φοβήθηκε;Ε;; Ποιος;;

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 26, 2007

Μεταπίπτω...

Πάντως είναι περίεργο. Το ποιο; Αυτή η διαφορά που έχει η μέρα με τη νύχτα (κάνω όμως κάτι διαπιστώσεις ώρες - ώρες...).
Δεν ξέρω αν είμαι μόνο εγώ, αλλά σε γενικές γραμμές, τα περισσότερα πράγματα μου φαίνονται πιο δύσκολα τη νύχτα.
Το πρωί, έχω χίλια δυο μεράκια. Λέω θα κάμω αυτό, θα κάμω το άλλο, ό,τι βάνει ο νους τ' ανθρώπου (καθόσον είμαι ιδιαιτέρως φιλόδοξη και ονειροπόλος προσωπικότητα, μην κοιτάτε που δεν το δείχνω). Και δε λέω τώρα για απραγματοποίητα πράματα.
Να ψωνίσω τίποτις βαρβάτο που έχω βάλει στο μάτι από καιρό και μαζεύω μπαγιόκο για να το αγοράσω (καλό και το πνεύμα, καλό κι εκείνο το καφέ δερματινάκι που ράφτηκε ειδικά για μένα και με χαιρετάει κάθε μέρα απ' τη βιτρίνα).
Να καταφέρω να βρω ένα σπιτάκι, οικονομικό και καλοβαλμένο έτσι όπως το λιμπίζομαι, να βάλω επιτέλους ένα κεραμίδι πάνω απ΄ το κεφάλι μου (αν έχει και παραπάνω κεραμίδια δε θα με πειράξει, είναι πρακτικά όταν βρέχει, άσε που η υγρασία με πειράζει και με εκνευρίζει ταυτοχρόνως).
Να κάνω τα άλματα που πρέπει για να κατακτήσω τις κορυφές που ονειρεύομαι (μα τι ποιητική διάθεση απόψα).
Όλα τα πρωί μου φαίνονται εφικτά και δυνατά, και μάλιστα γρήγορα.
Άπαξ και πέσει το σκότος, όλα μου φαίνονται πιο ζόρικα κι εγώ πιο δυσκίνητη (ως προς αυτά, με την μεταφορική έννοια δηλαδή. Στην κυριολεξία, κινούμαι και ελίσσομαι ωσάν τον αίλουρο).
Το δερματινάκι μου φαίνεται πολυτέλεια που θα με βγάλει από το μπάτζετ και θα με οδηγήσει στα όρια της πτώχευσης (κι ως γνωστόν όταν έχουν την ανάγκη σου όλοι σε αγαπάνε, μα σαν πάρεις τον κατήφορο και οι φίλοι σε ξεχνάνε).
Το σπιτάκι μοιάζει με πύργο που θα μπορέσω να κατακτήσω μόνο με την βοήθεια μισθοφορικού στρατού (εδώ δεν έχω μάνι να πλερώσω ένα πανωφόρι, είμαι για να ναυλώνω φαντάρια;).
Τα άλματα ισοδυναμούν με υπερατλαντικές πτήσεις μέσα σε ελικοφόρο αεροπλάνο (τουτέστιν φέρτε σακούλες σύντροφοι να βγάλω τα σωθικά μου).
Και μετά ξημερώνει και πάλι αναθαρρεύω, και μετά βραδιάζει και πάλι κιοτεύω και τι 'χες Γιάννη (τι κάνεις βρε ψυχή;) τι 'χα πάντα.
Τι να πει κανείς, άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου (πόσο μάλλον του θεριού).

Υ.Γ. Στην Αλάσκα δεν είναι που έχουν έξι μήνες μέρα; Μωρ' για να δω μπας και συμφέρει να την κάνω κατά 'κει...

14 Comments:

At 2/26/2007 11:59 π.μ., Blogger zouri1 said...

ανοιξε και και κεινο το κομποδεμα,που χεις στο στρωμα.

 
At 2/26/2007 12:17 μ.μ., Blogger o erwtas pernaei ap' to stomaxi said...

μεγάλη η σκοτεινή δύναμη της νύχτας και τρομαχτική.
Με τελειώνει και 'μένα...

 
At 2/26/2007 1:20 μ.μ., Blogger homelessMontresor said...

Εγώ τώρα γιατί είμαι πιο δραστήρια τη νύχτα δεν ξέρω! Δε λέω το σκότος δίνει μια καθαρότητα στη σκέψη και βλέπουμε πιο ρεαλιστικά τα πράγματα, αλλά αυτό συμβαίνει στους φυσιολογικούς ανθρώπους μάλλον. Όλες τις μεγάλες αποφάσεις μου (όσο μεγάλες μπορεί να είναι σε αυτήν την ηλικία) νύχτα της πήρα... καταλαβαίνεις φαντάζομαι την μετέπειτα εξέλιξη! Λες να πάω και εγώ Αλάσκα? Έχει και 6 μήνες νύχτα!!!

 
At 2/26/2007 2:16 μ.μ., Blogger Atron said...

Εμένα το κεφάλι μου δουλεύει ανάποδα πάντως. Το βράδυ που δεν έχει αντιπερισπασμούς, φασαρία κλπ μου φαίνεται πως καθαρίζουν τα πάντα και όλα γίνονται ευκολότερα.

 
At 2/26/2007 2:37 μ.μ., Blogger αμμος said...

Συγχαρητήρια! Μόλις γίνατε ήρωας διηγήματος.

 
At 2/26/2007 3:58 μ.μ., Blogger Θεριό Ανήμερο said...

zouri:
Και στα γεράματα τι θα έχω?

erwtas stomaxis:
Άρα δεν είμαι η μόνη.

homelessmontresor:
Αμ αυτό λέμε για, εμένα δε μου δίνει καθαρότητα στη σκέψη.

atron:
Μην κοιτάς εσύ, εσύ είσαι εξαίρεση παιδί μου.

άμμος:
Αξιώθηκα να γίνω κι αυτό λοιπόν...

 
At 2/26/2007 4:15 μ.μ., Blogger allitnil said...

Πω πω! Εγώ πάλι ακριβώς το αντίθετο! Το βράδυ νομίζω όλα είναι πιθανά την μέρα πάλι, όχι.

 
At 2/26/2007 9:52 μ.μ., Blogger julia said...

Χιλιες φορές η μερα από το βράδυ...Γιατι το βράδυ σκέφτεται ο εγκεφαλός μου οτι μ@λ@κία υπάρχει!!!!

 
At 2/27/2007 1:49 μ.μ., Blogger ΣεΞπΥρ said...

τα όνειρα ενίοτε πραγματοποιούνται!

 
At 2/27/2007 2:40 μ.μ., Blogger DCD said...

Παντα σκεφτομαι τα ιδια σκατα. Νυχτα μερα.

 
At 2/28/2007 9:17 π.μ., Blogger An-Lu said...

Κι εγώ πάλι...κουκουβάγια τις νύχτες! Όλη μέρα σέρνομαι και μόλις αρχίσει να σκοτεινιάζει, ζωτνανεύω!

 
At 2/28/2007 10:12 π.μ., Blogger Θεριό Ανήμερο said...

allitnil:
Να σου πω την αλήθεια, κι εγώ καμιά φορά το παθαίνω στο αντίστροφό του.

julia:
Και υπάρχει πολύ που να πάρει!

σεξπυρ:
Αυτό θέλω να πιστεύω κι εγώ:-)

DCD:
Έχεις και φωτεινές αναλαμπές, παραδέξου το.

an-lu:
Κουκουβάγια ή γοργόνα τελικά; Μωρ' μπας κι είσαι μεταλλαγμένη;

 
At 3/03/2007 12:02 μ.μ., Blogger YO!Reeka's said...

άλλα γι' άλλα τα μεγάλα, της Παρασκευής το γάλα
σε καλό δρόμο είσαι :)

 
At 3/05/2007 10:20 π.μ., Blogger Θεριό Ανήμερο said...

yo!reeka's:
Είσαι ένας εσύ...

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home

feed me more stupidity