Θεριό Ανήμερο...

Ποιος είδε το Θεριό και δεν το φοβήθηκε;Ε;; Ποιος;;

Τρίτη, Φεβρουαρίου 13, 2007

Κηδεύω...

Σήμερα θα πιάσω ευχάριστο θέμα. Ό,τι πρέπει για καλημέρα.
Κηδείες.
Ασφαλώς όμως, δεν θα πιάσω την ουσία του θέματος, γιατί εκτός των άλλων δεν μου αρέσουν και τα κόλλυβα. Θα πιάσω μια λεπτομέρεια, που αφορά τους μη άμεσα εμπλεκόμενους με μια κηδεία (δηλαδή τον μακαρίτη ή τους συγγενείς του μακαρίτου).
Σε βλέπουν εσένα με τα μαύρα φεριπείν. Αμάν, τι έγινε, χάσαμε κανέναν, σε ρωτάνε. Σνιφ κλαψ, απαντάς εσύ, ναι χάσαμε τον θείο (για παράδειγμα, παρακαλώ να μην παραξηγηθούν οι εν ζωή θείοι μου).
Πόσων χρονών;
Εδώ είναι που βρίσκω το πράμα παράλογο. Τι πάει να πει πόσων χρονών; Ας ήταν κι εκατό (είμαστε κοτσανάτοι εμείς στο σόι μας). Δηλαδή υπάρχει ένα όριο, πάνω από το οποίο δεν πρέπει να μας πολυπειράζει άμα χάσουμε κάποιον;
Κάποια στιγμή που αντέδρασα σε μια παραπλήσια στιχομυθία, ο συνομιλητής υπερασπίστηκε τον εαυτό του λέγοντας ότι όσο να 'ναι, αλλιώς θα ήταν να μιλούσαμε για νέο άνθρωπο.
Δηλαδή τον νέο άνθρωπο τον αγαπάς πιο πολύ; Η ζωή του είναι πιο πολύτιμη από τον υπολοίπων; Τι είναι ο άνθρωπος, ακίνητο που όσο περνάνε τα χρόνια χάνει την αξία του; Μήπως γινόμαστε κυνικοί χωρίς να το καταλαβαίνουμε;
Το παραδέχομαι, ότι ο χαμός ενός νέου είναι πιο οδυνηρός, αλλά αυτό μειώνει τον πόνο που θα νιώσουν οι συγγενείς ενός μεγαλύτερου; Στην τελική, θα βάλουμε κουμαντατούρα και στο πόσο θα στενοχωρηθούμε;
Δεν ξέρω, εγώ αυτό δεν το καταλαβαίνω.

Υ.Γ. Οφείλω να ομολογήσω ωστόσο, ότι μου αρέσουν ιδιαίτερα οι σοκολατένιες ελίτσες...

17 Comments:

At 2/13/2007 11:43 π.μ., Blogger julia said...

Δίνουν καλέ σοκολατένιες ελίτσες στις κηδείες?
Πρώτη φορά το ακούω (οπως λεει και μια συνάδελφος)!!!!
Τωρα για αυτό που αναφέρεις για τις ηλικιες θα σου πω ενα παράδειγμα. Πατερας ενος φίλου μου, ετών 50 πέθανε από εγκεφαλικό. Τσακ μπάμ. Μητέρα ενος συναδέλφου ειναι στο ΚΑΤ από εγκεφαλικό, ετών 95, φυτό. Και εξηγούμαι...η γυναίκα την ζωή της και τώρα ειναι 3 εβδομάδες με σωληνάκια... Ενώ ο άλλος ο κακομοίρης 50 ετών...πάπαλα!!!! Καταλήγοντας, απλά ειναι άδικο κάποιος σε μικρή ηλικία να πεθαίνει γιατι ακόμα την ζωή του δεν την έζησε...
Πφφφφφφφφφφφ μου έκανες την καρδιά περιββόλι πρωί πρωι!!!! Δεν μου αρέσουν και τα κόλυβα!!!!

 
At 2/13/2007 12:36 μ.μ., Blogger An-Lu said...

Εκτός του ότι συμφωνώ με τη τζούλια, πρέπει να φας κόλυβα από τα χεράκια μου...για να αλλάξεις γνώμη ;-)

 
At 2/13/2007 12:57 μ.μ., Blogger nahames nakanamoko said...

@julia αν δίνουν λέει,αυτό περίμενα εγώ σε όποια κηδεία βρέθηκα...

θεριό, ο παππούς μου το Μάη κλείνει τα 92,όλοι οι φίλοι του έχουν πεθάνει,τα αδέρφια του κι όσοι έχουν μείνει είναι κάπου μεταξύ φυτού και ανθρώπου.Παρ'όλα ο τυπάς παππούς μου,φυτεύει ακόμα ντοματούλες και πιπεριές στο φυτώριο και αντιμετωπίζει το θάνατο με χιούμορ και ατάκες όπως:"Πεθαίνει ο κόσμος,ζωή νά'χει"
ή (η καλύτερή του) όταν πεθαίνει κάποιος μεγάλος σε ηλικία και τον ρωτάς:
- Παππού, αυτός από τι πέθανε;
Απαντάει:
- Από φιλότιμο.


Θεριό αυτά σκέφτεσαι στη δουλειά;
Φαντάσου πόσο καλά περνάς εκει....!

 
At 2/13/2007 2:18 μ.μ., Blogger YO!Reeka's said...

ζωή σε λόγου σας. να ζήσετε να τον θυμόσαστε (γιατί αν δεν ζήσετε, είναι λίγο δύσκολο να τον θυμόσαστε)
χο χο χο

 
At 2/13/2007 2:34 μ.μ., Blogger zouri1 said...

για μενα παιζει μεγαλο ρολο η ηλικια.
εχω δει να χανονται νεοι και γεροι.Στους νεους το κλαμα ειναι μεγαλο.Δεν ζησαν πολυ για να τους χαρεις,δεν ειχες συμβιαστει οτι θα πεθανει συντομα.
Οχι θεριο,διαφωνω.
εχω παει σε κηδεια 12χρονης.10 χρονια μετα και ακομα κανενας δεν το ξεπερασε.

 
At 2/13/2007 4:34 μ.μ., Blogger nosyparker said...

Αααχ ζωή σε λόγου σας :-P

 
At 2/13/2007 4:39 μ.μ., Blogger Atron said...

Σίγουρα αν είναι κοντινός σου άνθρωπος θα στεναχωρηθείς. Αλλά...

νομίζω ότι είναι κάπως εγωιστικό να χτυπιέται κανείς και να μην μπορεί να ξεπεράσει τον θάνατο ενός 90 χρονου.

Είναι η φυσιολογική ροή, είναι κάτι που θα ερχόταν, το ήξεραν όλοι και στις περιπτώσεις του 90+ τους έκανε και χάρη που άργησε τόσο.

Νομίζω ότι άνθρωποι που δεν μπορούν να ξεπεράσουν το θάνατο ενός υπερήλικα είναι υπερβολικά συναισθηματικοί (στο βαθμό του κολλημενου) ή απλά attention freaks και προσπαθούν να τραβούνε την προσοχή επάνω τους.

 
At 2/13/2007 7:36 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Καλησπέρα!
Ειμαι η δασκαλα της αδελγής σου καί της υποσχέθηκα οτι θα επισκεφτώ το blog!!
Σας χαιρετώ αμφότερες!

 
At 2/13/2007 8:14 μ.μ., Blogger ONOMATODOSIA said...

θεριο διαφωνω.
αλλο να πας στα 45 και αλλο στα 95.

 
At 2/13/2007 8:59 μ.μ., Blogger snikolas said...

Σου αρέσουν οι σοκολατένιες ελίτσες; Έλεος;;;;;;

 
At 2/13/2007 11:07 μ.μ., Blogger zouri1 said...

κοιτα μερα που μπηκε η δασκαλα στο μπλογκ σου.
Και εχεις αδελφη?
κρυψτην απο τους αλλους,αλλα και απο μενα?

 
At 2/14/2007 9:05 π.μ., Blogger Θεριό Ανήμερο said...

julia:
Σχετικό είναι το θέμα, απλά αυτό που λέω εγώ είναι ότι γι' αυτόν που αγαπάει αυτόν που χάθηκε, το "πόσων χρονών ήταν" είναι τουλάχιστον άκαιρο.

an-lu:
Τι το λες και δεν τα στέλνεις;

nahames nakanamoko:
Έχω κι εγώ τις πένθιμες στιγμές μου εν ώρα -σκληρής- εργασίας...

yo!reeka's:
Όλος ο κόσμος βρε!

zouri:
Αν το δούμε σαν τρίτοι συμφωνώ. Αν το δούμε σαν συγγενείς κάποιου, τότε είναι κάπως διαφορετικά.

nosyparker:
Και εις άλλα με υγεία.

atron:
Δεν είπα να χτυπιέσαι. Αλλά ο πόνος υπάρχει σε κάθε απώλεια.

anonymous δασκάλα:
Καλώς όρισες στο φτωχικό μου. Ίσως όμως πραγματικά να μην διάλεξες την καλύτερη μέρα...

onomatodosia:
Αν μιλάμε για μένα, προτιμώ να πάω στα 145.

snikolas:
Γιατί, γιατί; Δεν ξέρεις τι χάνεις!

zouri:
Δεν σου την κρύβω βρε, σου την φυλάω για έκπληξη.

 
At 2/14/2007 11:54 π.μ., Blogger Trilian said...

... σοκολατένιες ελίτσες (Bitter)rules!!! Όσο για το άλλο νομίζω ότι όταν είσαι συγγενή όσο και να είναι ο άλλος η απώλεια του είναι οδυνηρή... ασταδιάλα σιγά μην βάλουμε και θερμοστάτη!!!

 
At 2/14/2007 6:30 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Καλησπέρα!
Είμαι η αγγλικού της αδελφής σου καί της υποσχέθηκα να επισκεφθώ το μπλογκ!
Σας χαιρετώ αμφότερες!

 
At 2/15/2007 3:31 π.μ., Blogger homelessMontresor said...

Ευτυχώς που δεν μπήκα να το διαβάσω τρίτη και 13 το ποστ...!
Απαπαπαπα!

 
At 2/15/2007 10:21 π.μ., Blogger Θεριό Ανήμερο said...

trilian:
Συμφωνούμε 100%!

anonymous:
Πάλι; Με συγκινείς...

homeless montresor:
Ναι, εσύ αυτό το ποστ περίμενες!

 
At 2/18/2007 7:30 μ.μ., Blogger deadend mind said...

εγώ θα έλεγα ότι όταν γίνεται αυτή η ερώτηση, γίνεται γιατί είναι παρηγορητική σκέψη, ότι ναι μεν΄πέθανε κάποιος που αγάπησες, ναι μεν ο πόνος είναι μεγάλος και δικαιολογημένος και μη μετρήσιμος, αλλά τουλάχιστον ο θάνατος δεν ήταν ξαφνικός και άκαιρος. είναι κάτι κι αυτό.. πάντως όταν η γιαγιά μου ήταν στα τελευταία της, ένας νοσοκόμος στον ευαγγελισμό μίλησε σκληρά κατά τη γνώμη μου, για το θέμα, και μάλιστα μπροστά σε ανθρώπους που δεν έπρεπε, και θύμωσα πολύ μαζί του..

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home

feed me more stupidity