Θεριό Ανήμερο...

Ποιος είδε το Θεριό και δεν το φοβήθηκε;Ε;; Ποιος;;

Παρασκευή, Ιουνίου 09, 2006

Μαγειρεύω...

Ε καλά. Εντάξει. Σιγά τώρα.
Το πλυντήριο κουτσά στραβά το ψιλοβολοέδειρα. Τι στο καλό, για κανένα ζωντόβολο με περάσατε (ρητορικό ερώτημα, δεν θέλω απάντηση);
Ο επόμενος εμπόδιος έχει άλλο όνομα. Αρχίζει από "¨μ".
Θέλω να ξέρετε ότι ξέρω ότι το μυαλουδάκι σας πήγε στην κακιά λέξη, και κανονικά θα έπρεπε να σας επιπλήξω δια λόγους παιδαγωγικούς, αλλά δεν θα το κάνω. Και δεν θα το κάνω για να με βοηθήσετε. Με τι;
Με το μαγείρεμα.
Άντε, η ηλεκτρική κουζίνα ως συσκευή δεν είναι τόσο εχθρική, αυτό οφείλω να της το αναγνωρίσω ως ακριβοδίκαιο άτομο που είμαι. Το πρόβλημα μου δεν είναι αυτό. Είναι πώς στην ευχή φτιάχνουν αυτό που την ταΐζουνε.
Μην τολμήσει κανείς να μιλήσει για τον Τσελεμεντέ. Ετούτος, εξόν που είναι γραμμένος στην καθαρεύουσα (την οποία σαφώς και κατέχω απταίστως), είναι εξόχως πολύπλοκος. Ναι, πήρα και άλλα βιβλία συνταγών, πιο μοντέρνα.

Πού να τον έβρω εγώ τώρα τον κέδρο, την maizena και την άγρια κάπαρη;
Και πού ξέρω εγώ τι θα πει "όσο αλεύρι σηκώσει"; Το έχω κάνει εγώ το φαγητό τεστ φυσικής κατάστασης να δω τις ικανότητές του στην άρση βαρών;
Και τί θα πει "αφήστε το μέχρι να ροδίσει"; Να βγάλει ρόδες; Κι άμα τσουλήσει και φύγει τί θα κάνω; Θα το κυνηγάω;

Άιντε ντιλίβερι και τα μυαλά στα μίξερ!

Υ.Γ. Γιατί το μίξερ; Πού το πάτε το μίξερ;

12 Comments:

At 6/09/2006 6:21 μ.μ., Blogger Mari-R1 said...

xaxa καλό και σε καταλαβαίνω αν ακι πλεον τις βασικές έννοιες μπορώ να οω με περηφάνια ότι της κατέχω..αλλά γιατί ποτέ δεν το πετυχαίνω ι dont know yet..

 
At 6/09/2006 6:38 μ.μ., Blogger homelessMontresor said...

Αντιμετωπίζω ακριβώς το ίδιο πρόβλημα. Μια φορά έκανα την έξυπνη σε εναν συμφοιτητή μου και του εξηγούσα γραπτώς μέσω sms(!!!) πως να κάνει παστίτσιο. Ανάμεσα στα άλλα του γράφω:
"Βρέχουμε τα μακαρόνια στην κατσαρόλα" αντί να πώ "βράζουμε". Η απάντηση ήταν θεαματική: "Δηλαδή να ανάψω το θερμοσίφωνα?" Κατάλαβες... με δουλεύουν κιόλας!!

 
At 6/09/2006 8:02 μ.μ., Anonymous Αθήναιος said...

Ποιο βιβλίο πήρατε; Ο Τσελεμεντές είναι καλό βιβλίο να ξεκινησει κανείς.

 
At 6/09/2006 8:56 μ.μ., Blogger Cherryfairy said...

και η Παραδείση δεν είναι κακή,ο Τσελεμεντές καλύτερος βέβαια.Τώρα μιλάω εγώ που είμαι η ασχετοσύνη προσωποποιημένη στην κουζίνα έτσι;

 
At 6/09/2006 10:26 μ.μ., Blogger Θεριό Ανήμερο said...

mari-r1:
Όταν θα μάθεις πες μου και μένα, θα σου χρωστάω αιωνία υποχρέωση!

homelessmontresor:
Ξέρεις να κάνεις παστίτσιο; Είσαι το πρώτυπό μου!

αθήναιος:
Αχ γιατί μου μιλάς στον πληθυντικό; Είπαμε είμαι πολύ άσχετη αλλά εξακολουθώ να είμαι μία! Τον Τσελεμεντέ πήρα, αλλά δυσκολεύομαι, θα την πω την αμαρτία μου.

cherryfairy:
Όσο κυκλοφορώ εγώ ο τίτλος της προσωποποιημένης ασχετοσύνης είναι καβαντζωμένος, λυπάμαι αν σε στενοχωρώ αλλά η αλήθεια δεν πρέπει να κρύβεται.

 
At 6/10/2006 2:10 π.μ., Blogger 2 Shots of Happy, 1 Shot of Sad said...

Σπουδαία εφεύρεση αυτό το delovery!

(Οσο για την ηλεκτρική κουζίνα...πρόσεχε..δεν είναι όσο φιλική δείχνει! Υπουλο πλάσμα, μπορεί να σου τη φέρει από εκεί που δεν το περιμένεις!)

 
At 6/10/2006 5:05 π.μ., Blogger Λίτσα said...

(Αν δεν πάρει ούτε τώρα το σχόλιο, θα σκάσω).
Κι εγώ από Παραδείση και Τσελεμεντέ ξεκίνησα, μετά άρχισα να παίρνω περιοδικά κλπ. Ο Μαμαλάκης ίσως είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα, πάντως. Λοιπόν, δεν είναι και τόσο δύσκολο, παιδιά. Χρειάζεται απλώς μερικούς πειραματισμούς στην αρχή. Αν δεν πάθεις, δεν θα μάθεις, που λένε.
Τώρα αυτά τα "όσο αλεύρι σηκώσει" κλπ. είναι το σύνηθες jargon της μαγειρικής, κι εγώ στην αρχή απορούσα, αλλά μετά, μαθαίνοντας κατάλαβα (τώρα, δε, χρησιμοποιώ ασυναίσθητα το ίδιο περιγραφικό hocus-pocus).

 
At 6/10/2006 3:17 μ.μ., Blogger Atron said...

Να ξεκινήσουμε με κάτι απλό. Αν θες μπορώ να σου στείλω τη συνταγή για παγάκια.

 
At 6/10/2006 3:52 μ.μ., Blogger roidis said...

εμένα μου κόβει μονίμως η άσπρη σάλτσα.

όταν αυτό συμβεί που συμβαίνει 9/10
τότε φτιάχνω λαδολέμονο και το βάζω παντού εως ότου όλοι μαζί με αει-σιχτιρίζουν.

...α, Ναι. Ξεχνάω να σβύσω τα μάτια της κουζίνας, δεν έχουμε πάρει ακόμα φωτιά, γιατί έχω κατάφατσα στον τοίχο το δίπλωμα του Αλτσχάϊμερ...(φάτσα είναι δεν γίνεται να το ξεχάσω)

 
At 6/10/2006 6:03 μ.μ., Blogger homelessMontresor said...

Φυσικά και ξέρω! Ο σκύλος μου μάλιστα εκτιμά πολύ τη μαγειρική μου (δεν έχει δοκιμάσει και κανένας άλλος βασικά...)

 
At 6/10/2006 7:14 μ.μ., Blogger Θεριό Ανήμερο said...

2 Shots of Happy, 1 Shot of Sad:
Μεγάλη αλήθεια αυτή, μη νομίζεις ότι εφυσηχάζω, έχω μάτια και στην πλάτη εγώ!

Λιτσα:
hocus-pocus? Θα το δοκιμάσω και θα σε πω...

atron:
Απορώ γιατί δεν την έστειλες ήδη!

roidis:
Ax, Θέλω κι εγώ να μου απονείμουν το δίπλωμα του Αλτσχάιμερ!

homelessmontresor:
Και μετά σου λένε ο σκύλος δεν είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου!

 
At 6/11/2006 8:22 μ.μ., Blogger Katerina said...

Darling, η μόνη λύσις είναι η μέθοδος του trial and error. Για να μάθεις να μαγειρεύεις πρέπει να αφιερώσεις χρόνο και να έχεις υπομονή. Αυτά τα όσο σηκώσει και όσο πάρει μαθαίνονται μόνο επί του π(ρακτ)έος.
Και εγώ να σας πω τέκνα, από Παραδείση ξεκίνησα. Από το ΄60 έκδοση. Κάποτε διάβαζα "Εργολάβοι" και μου έκανε μεγάλη εντύπωση που ήτανε και γλυκό. :D

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home

feed me more stupidity