Θεριό Ανήμερο...

Ποιος είδε το Θεριό και δεν το φοβήθηκε;Ε;; Ποιος;;

Τρίτη, Ιουλίου 11, 2006

Παραδίδομαι...

Δεν μπορώ. Προσπαθώ φιλότιμα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου (κι έχω μνημονικό γκαμήλας εγώ). Ποτέ δεν μου ήταν εύκολο να το καταφέρω. Δεν μπορώ να πω όχι.
Όχι μόνο σε σοβαρά θέματα, αλλά και σε πιο καθημερινά. Ας πούμε οργανώνεται παρέα για να πάμε σε νταβαντουράδικο. Εγώ όμως, καλώς ή κακώς, τυχαίνει να μην έχω διάθεση για νταβαντούριον βρε αδερφέ!

Αποφασίζω λοιπόν ενδομύχως να αρνηθώ ευγενικά την πρόταση, και να παραμείνω εν οίκω σε μια προσπάθεια να αφουγκραστώ τον εσωτερικό μου κόσμο και να ανακαλύψω τελικά τι είναι αυτό που με κάνει να μην έχω σχεδόν ποτέ διάθεση για νταβαντούριον.
Όταν όμως χτυπάει το ρημάδι το τηλέφωνο για να δοθούν οι επακριβείς συντεταγμένες, τότε μασάω. Τα λόγια μου. Βέβαια, συνήθως (όχι θα το πω γιατί θα σκάσω), ο τρόπος που γίνονται αυτού του τύπου οι ανακοινώσεις είναι ολίγον τι αυταρχικός. Εάν τολμήσω να μπω γκιχ (ή και μιχ, το έχω δοκιμάσει και δεν πιάνει ούτε αυτό) αρχίζουν οι φράσεις του τύπου "έλα τώρα, μη μας ξενερώνεις", "θα έρθεις", "δεν ακούω τίποτα", ΄"καιρό έχουμε να τα πούμε" και άλλα τέτοια πιεστικά κλισεδάκια. Όπως και να πάω να τα αντικρούσω, εισπράττω αρνητική ενέργεια από την άλλη πλευρά του ακουστικού, και για να αποφύγω την γκρίνια αποφασίζω να κάνω την καρδιά μου πέτρα και να πάω.

Ε δηλαδή τώρα αυτό είναι σωστό;;;
Και τι, αυτό είπαμε, ένα απλό παραδειγματάκι ήταν. Το κουσούρι δυστυχώς με ακολουθεί από το πρωί ως το βράδυ και μου δημιουργεί ένα ελαφρύ εγκεφαλικό κάθε φορά που πάω να πω "όχι" μετατρέποντας με το έτσι θέλω τα τρία αυτά γράμματα σε "ναι". Εκτός εάν η ερώτηση είναι "δεν πιστεύω να μην μπορείς", οπότε η ασθένεια τίθεται αυτομάτως σε ύφεση και τότε μου βγαίνουν όλα τα "όχι" μαζεμένα. Τρέχα γύρευε...

Υ.Γ. Ευτυχώς που δεν ήμουν εγώ στη θέση του Μεταξά το 1940, ακόμη κατοχή θα είχαμε.


15 Comments:

At 7/11/2006 10:59 π.μ., Blogger Marialena said...

Χα, χα, χα, απίθανη εξιστόρηση του να μην λες "όχι". Πονάς, αλλά σ' αρέσει μου φαίνεται θεριό μου!

φιλιά στα βόρεια, Μ.

 
At 7/11/2006 11:17 π.μ., Blogger An-Lu said...

"Τραβάτε με κι ας κλαίω" είσαι βρε θηριάκι!


ΥΓ Καλά νταβαντούρια!

 
At 7/11/2006 12:35 μ.μ., Blogger maika said...

Polla filia !! kalo mou therio..

 
At 7/11/2006 12:46 μ.μ., Blogger Nada said...

Εμείς οι δυο καλύτερα να μην κάνουμε παρέα, αγαπητό Θεριό!!!

 
At 7/11/2006 12:56 μ.μ., Blogger Θεριό Ανήμερο said...

marialena:
Καλέ ποιος σου είπε ότι μ' αρέσει;;;
Φιλιά ελήφθησαν κι ανταποδίδονται!

an-lu:
Απορώ γιατί δημιουργήθηκε αυτή η εντύπωση...

maika:
Βρε καλώς το κορίτσι!!! Άντε καλώς όρισες, φιλιά πολλά κι από δω μεριά!

nada:
Γιατί καλέ να μην κάνουμε παρέα;;;

 
At 7/11/2006 1:24 μ.μ., Blogger Eu-aggelos said...

loipon to idio akrivws pathainw ki egw sxedon synexeia...vre mpas ki einai astheneia?kalhspera!

 
At 7/11/2006 2:56 μ.μ., Blogger homelessMontresor said...

Η λύση είναι απλή. Όταν σε παίρνουν τηλ, χωρίς να προλάβουν να πουν κουβέντα τους προτείνεις εσύ κατι. Για πχ να πάτε σε μια ποιητική βραδιά(ή οτι άλλο θα τους αποθάρρυνε) και λές "Έλαααα ποτέ δεν έχουμε πάει, μην τυχόν και πεις όχι, θέλω πολύ να πάωωω" Δοκίμασε το. Σε μένα πέτυχε(το καλύτερο μου να τους καλώ σπίτι μου, έχει πολύ περπάτημα για αυτό.)

 
At 7/11/2006 3:50 μ.μ., Blogger sourfou said...

xaxa! Πολύ καλό! Και που είπε οχι ο Μεταξάς τι κατάφερε? Σε δυο βδομάδες οι γερμανοί πάταγαν αττική μεριά!! ;-p

Κοιτα όμως το θέμα αυτο είναι σοβαρό και πρέπει να το επιλύσεις!

 
At 7/11/2006 4:02 μ.μ., Blogger Θεριό Ανήμερο said...

eu-aggelos:
Έναν γιατρό, γρήγορα, έναν γιατρό!!!

homelessmontresor:
Δεν' κακή η ιδέα σου... Την επόμενη φορά θα τους προτείνω μουσική βραδυά για πιάνο και όμποε (αλλά έτσι και πουν Ο.Κ. μαύρο φίδι που σε έφαγε)!

sourfou:
Αυτό θέλω κι εγώ, να το επιλύσω, αλλά δε βοηθάς κι εσύ λιγάκι!

 
At 7/11/2006 4:41 μ.μ., Blogger Trilian said...

μια από τα ίδια... τελικά πρέπει να γεννιέσαι με το χάρισμα να μπορείς να πεις όχι! Το άλλο που το πας που τελικά δέχεσαι παρότι δεν ήθελες εξ αρχής και τελικά δεν έρχεται αυτός που σε έπρηζε στο τηλέφωνο γιατί πόνεσε η κοιλίτσα του και φοβήθηκε μην τυχών ταλαιπωρηθεί και πονέσει παραπάνω; The story of my life!

 
At 7/11/2006 4:52 μ.μ., Blogger zouri1 said...

οχι στο σχολιο μου
kai sto marafeti apo kato,poy me gamaei.

 
At 7/12/2006 2:54 π.μ., Blogger Sailor said...

Λοιπόν είσαι και πολύ πρώτη.

Αυτό το "μνημονικό γκαμήλας"
πολύ μου άρεσε, θα το κρατήσω
και αν το χρησιμοποιώ θα γράφω
από που το έμαθα.

Όσο για το "όχι" δεν είσαι η μόνη
όταν πρόκειται για νταβαντούριον.
Εγώ δεν λέω ποτέ όχι όταν πρόκειται
για νταβαντουράδικο,
Αλλά άμα δεν έχω κέφι δεν μουωάρω μρ τίποτα, δεν πάω πουθενά
Το όχι είναι τελεσίδικο.
Το πολύ να μου πούνε
Ε, είσαι και πολύ μαλάκας ναυτάκο μου, σιγά μην με πτοούν τέτοια
ξεπερασμένα.
Το Υ.Γ είναι όλα τα λεφτά.

Ο Μεταξάς σίγουρα δεν πήγαινε
σε νταβαντουράδικα.

Καλό σου πρωινό

 
At 7/12/2006 8:41 π.μ., Blogger Θεριό Ανήμερο said...

trilian:
Όταν συμβαίνει αυτό ένα είναι το μυστικό: εκδίκηση (μετά από καιρό βέβαια, να έχει ξεχαστεί το πράγμα)!

zuri1:
Γιατί όχι στο σχόλιό σου;; Και ποιο μαραφέτι εννοείτε ακριβώς;;

sailor:
Όταν μεγαλώσω, θέλω να αποκτήσω λίγη από την πυγμή σου.

 
At 7/12/2006 9:58 π.μ., Blogger morgana said...

ελα, πες μου ποσο πολυ με αγπας...ελα...μη μου κανεις ναζια...ελα.προσπαθησε...μη μου λες οχι....ελα.....

 
At 7/13/2006 1:34 μ.μ., Blogger Θεριό Ανήμερο said...

morgana:
Πως, πως!

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home

feed me more stupidity