Θεριό Ανήμερο...

Ποιος είδε το Θεριό και δεν το φοβήθηκε;Ε;; Ποιος;;

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 15, 2006

Αναδημοσιεύω...

Αυτό ήταν.
Το καλοκαίρι μας άφησε χρόνους και θα κάνουμε να το ξαναδούμε τόσο χρόνο, όσο κάνει να γεννηθεί ένα παιδί (εξόν αν το παιδί είναι πρόωρο, οπότε θα το ξαναδούμε κομματάκι νωρίτερα, δια τούτο καλό θα ήταν να μην αφήσουμε την αγορά των θερινών αξεσουάρ για την τελευταία στιγμή).
Σεπτέμβριος λοιπόν. Μήνας που (εσάς θα σας το εξομολογηθώ γιατί σας εμπιστεύομαι), όταν μπαίνει δημιουργείται πάντα βαθιά μέσα μου ένα άγχος. Νομίζω ότι θα πάω σχολείο.
Δεν μου άρεσε το σχολείο. Βέβαια, αναγνωρίζω ότι θα ήταν πιο ρομαντικό να έλεγα ότι μου λείπει και θα ήθελα πολύ να ήμουν πάλι μαθήτρια κι όλα αυτά τα συμπαθητικά. Αλλά τι να κάνω τώρα. Δε μου άρεσε.
Ωστόσο, αν θέλω να είμαι απόλυτα ειλικρινής (και εννοείται ότι θέλω, μην με περάσετε και για κανένα ψευτρόνι στα καλά καθούμενα), πρέπει να ομολογήσω ότι δεν ήταν έτσι από την αρχή. Όλα κι όλα, η αλήθεια να λέγεται.
Τα προνήπια μου άρεσαν. Τα νήπια κάπως λιγότερο. Το δημοτικό ε, πώς να το πω, μάλλον καθόλου. Δηλαδή τι καθόλου. Ντιπ.
Κι από ‘κει και πέρα το ίδιο. Ν’ ανοίξει η γης να με καταπιεί.Όχι ότι δεν υπήρχε και η θετική πλευρά.
Αχ, το πόσο μ’ άρεσαν τα σχολικά ψώνια! Μολύβια, μολυβάκια, σβηστρούλες, ξυστρούλες, τετραδιάκια και όλα τα άλλα κομφόρ δια νεαρούς σπουδαστάς. Άπαξ και αρχίνιζε η σχολική χρονιά, έτρεχα με την μαμά μου χεράκι – χεράκι (ε τι να έκανα, να την άφηνα να περάσει τον δρόμο μόνη της;) στα βιβλιοχαρτοπωλεία για όλες τις σχετικές προμήθειες.
Μπορούσα να διαλέγω σχέδια και χρώματα ώρες ολόκληρες, σαφώς πάντα με γνώμονα το κόστος και την ποιότητα και βεβαίως μετά την απαραίτητη έρευνα αγοράς (άλλη μια πρώιμη ένδειξη που φανέρωνε ότι ίσως έπρεπε τελικά να προσανατολιστώ στα οικονομικά ή το μάρκετινγκ).Αυτό ήταν μάλλον και το μοναδικό πράγμα που μου έδινε λίγη χαρά στην όλη υπόθεση.
Κατά τα άλλα, ο χρόνος δεν περνούσε ο ρημάδης, δεν περνούσε ο άτιμος.
Από κουδούνι έναρξης μέχρι κουδούνι λήξης κρατούσα με αγωνία την αναπνοή μου (σχήμα λόγου σαφώς, ειδάλλως δεν θα ήμουν μαθήτρια, θα ήμουν πρωταθλήτρια υποβρυχίων καταδύσεων).
Κι άντε μετά πήγα σπίτι.
Με το άγχος να φάω (με ρέγουλα φυσικά, μη φανταστείτε), με το άγχος να δω λίγη τηλεόραση (ε δεν είχε και πολύ πράμα τότες, φτώχια κατηραμένη), με το άγχος να παίξω (ωσάν παιδί κι εγώ), αφού ήμουν υποχρεωμένη να προετοιμαστώ για την επόμενη μέρα.
Τι νόημα είχε;
Ούτως η άλλως ήταν επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι θα σηκωνόμουν για μάθημα την μοναδική ενδεχομένως μέρα που δεν θα είχα διαβάσει αρκετά.
Οπότε, προς τι ή πίεση;
Δεν θέλω να συνεχίσω. Στενοχωριέμαι. Και δεν είναι που στενοχωριέμαι εγώ (εγώ γερό σκαρί είμαι δεν παθαίνω τίποτα), είναι που σας ψυχοπλακώνω και εσάς. Εξόν αν ανήκετε στην κατηγορία των ευγενών νοσταλγών της καταναγκαστικής εκπαιδευτικής δωδεκαετίας, οπότε φαντάζομαι κάπου εδώ θα παρατήσετε το άρθρο για να πάτε να ξεφυλλίσετε το άλμπουμ των νεανικών σας χρόνων με λαχτάρα. Στο καλό και να μας γράφετε.
Λοιπόν για να τελειώνουμε : δεν έχω σχολείο. Έχω τελειώσει το σχολείο. Δεν έχω σχολείο.
Θα μπορούσα να το επαναλάβω πολλές φορές ακόμη μέχρι να το χωνέψω, αλλά δεν θα το κάνω. Και δεν θα το κάνω, διότι θα έτρωγα όλο τον υπόλοιπο χώρο, με αποτέλεσμα να μου κάνουν έξωση. Είδα κι έπαθα να βρω μια ταλαίπωρη στέγη, να την χάσω έτσι άδοξα;
Αφού ούτως ή άλλως, τώρα έχω μεγαλώσει πια. Πάει αυτή η υποχρέωση, έφυγε από το κεφάλι μου.
Τώρα δεν έχω κουδούνι.
Έχω ρολόι.
Από ώρα έναρξης μέχρι ώρα λήξης κρατάω με διακριτικότητα την αναπνοή μου (επανάληψη του προαναφερθέντος σχήματος λόγου, σαφώς σκόπιμη προκειμένου να καταδείξει την συνέπεια λόγου και πράξεων που με διακρίνει).
Κι άντε μετά πήγα σπίτι.
Όπως - όπως να φάω (ό,τι έχει απομείνει από χθες, ποιος μαγειρεύει κάθε μέρα), με το άγχος να δω λίγη τηλεόραση (να ξεχαστώ κομμάτι από τα δικά μου), με το άγχος να ξεκουραστώ (να οριζοντιώσω μια στάλα αυτό το ταλαίπωρο κορμί που με κουβαλάει).
Ξέρω, ξέρω, θα βιαστείτε κάποιοι να πείτε ότι η ρουτίνα θυμίζει κάτι από την σχολική.Θα σας διαψεύσω πάραυτα. Υπάρχει μια βασική διαφορά : δεν έχω πλέον την υποχρέωση να προετοιμαστώ για την επόμενη μέρα.
Τι νόημα έχει;
Ούτως η άλλως είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι θα είναι λίγο πολύ ίδια με την προηγούμενη.
Οπότε, προς τι ή πίεση;

Υ.Γ. Δεν σας είχα υποσχεθεί να μοιραστώ μαζί σας το άρθρο που θα έγραφα σ' εκείνο το περιοδικό που σας έλεγα; Οι Θεσσαλονικείς λοιπόν μπορείτε να προμηθευτείτε το "Libre" και να το θαυμάσετε (ου ψώνιο!) και τυπωμενο.

11 Comments:

At 9/15/2006 11:18 π.μ., Anonymous argyrenia said...

Δεν έχεις κουδούνι, έχεις ρολόι, τα γραπτά σου δεν τα διαβάζουν οι καθηγητές, αλλά οι πλανόδιοι των blog και όχι μόνο. Μέρα μπαίνει , μέρα βγαίνει στην παλιοζωή που λέει και το άσμα, προς τι η πίεση, πράγματι. Πολύ καλημέρα σας.

 
At 9/15/2006 2:15 μ.μ., Blogger homelessMontresor said...

Εννοείται οτι θα το προμηθευτούμε και θα δείχνουμε στους φίλους μας το άρθρο σας και θα λέμε "Κοίτα κοίτα, εγώ αυτην την ξέρω!" Έτσι για να τους δείξω οτι κάνω παρέα με VIP!!!
Τώρα ποια είναι χειρότερη ψωνάρα από μας τις δύο... ας το αφήσουμε να το αποφασήσει ο λαός!

 
At 9/15/2006 2:30 μ.μ., Blogger An-Lu said...

Αποκάλυψη σόκ! Ούτε εμένα μου άρεσε το σχολείο!

Προτιμώ το άγχος του ρολογιού και τη "μη προτεοιμασία" για την επόμενη. Άσε που μου ΑΡΕΣΕΙ η δουλειά μου (!)...να ήταν σε καμιά άλλη χώρα μάλιστα....

 
At 9/15/2006 2:44 μ.μ., Blogger Atron said...

Ρε θεριό.. αυτό το πράγμα έλεγα χθες σε φίλους. Ότι οι μαθητές είναι οι πιο σκληρά εργαζόμενοι στην Ελλάδα και ότι δεν θα ήθελα να γυρίσω πίσω! 7 ώρες μάθημα + φροντηστήρια + προετοιμασία για την επόμενη? Όχι ευχαριστώ, δεν θα πάρω!

 
At 9/15/2006 3:18 μ.μ., Blogger Sigmund_01 said...

Θα ήθελα ένα αισιόδοξο τέλος...
Γιατί τόση απελπισία;

 
At 9/15/2006 3:24 μ.μ., Blogger Trilian said...

... δυστυχώς δεν μπορώ να αποφασίσω πια περίοδος της ζωής μου ήταν καλύτερη καθώς τώρα έχω και διάβασμα και δουλειά... μάλλον τότε ήταν καλύτερα!

 
At 9/15/2006 4:18 μ.μ., Blogger Θεριό Ανήμερο said...

argyrenia:
Με δυό λόγια, έχουμε την λεγόμενη ταύτιση απόψεων!

homelessmontresor:
Άμαν ήταν έτσι οι VIP...

an-lu:
Μωρέ σχολείο να μην είναι, κι ότι θέλει ας είναι!

atron:
Γιατί, σάματις εγώ θα πάρω;;

sigmund_01:
Δεν νομίζω απελπισία. Διαπίστωση μάλλον. Τώρα αν βγαίνει θλιβερή...

trilian:
Εμ και 'συ δε λες να σταματήσεις το διάβασμα πια βρε καρδούλα μου!

 
At 9/15/2006 7:08 μ.μ., Blogger zouri1 said...

ρε γαμωτο στην δικια μου γενια,δεν θυμαμαι να ειχαμε αγορες με μολυβια,και χρωματα.Για αυτο μηπως ξαναπαω στο σχολειο,να ζησω ολα αυτα τα μαρκετιστηκα?
Το Libre,τι ειναι?

 
At 9/15/2006 9:28 μ.μ., Blogger Sailor said...

Καλησπέρα θεριό μου μοναδικό
κατ αρχή σου στέλνω ανάσα
απο το πλατανόφυλλο του Αιγαίου,

Και εγώ πιάνω τον καπετάνιο που
ετοιμάζεται να πάει σχολείο
πάντα τέτοια εποχή
βλέπεις δεν μπορεί κανείς
να αποβάλη το παιδί από μέσα του

και εγώ που γράφω στο μπλοκάκι
το δικό μου δεν διαφέρω από
έναν απλό κλασικό μαθητή
γράφω με το μολύβι το δικό μου
έχοντας πάντα δίπλα μου
την γόμα και την ξύστρα του χεριού

είμαι πάντα ένας αιώνιος μαθητής
του δημοτικού σχολείου

Έτσι , πολύ απλά

Καλό σου βράδυ

 
At 9/15/2006 9:34 μ.μ., Blogger nosyparker said...

E τι να πω κι εγώ η δόλια που κάθε Σεπτέμβριο όντως πηγαίνω σχολείο;
:-S

 
At 9/18/2006 8:47 π.μ., Blogger Θεριό Ανήμερο said...

zouri1:
Η δική σου η γενιά έβγαλε υπουργούς όμως, ενώ η δική μας...

Το Libre είναι free press περιοδικό της Θεσσαλονίκης που θα φιλοξενεί ο Θεριό (βλ. ποστ μου "Κολλάω").

sailor:
Μακάρι όλοι οι αιώνιοι μαθητές να καταφέρνανε να γίνουν καπετάνιοι!

nosyparker:
Να μην πεις τίποτα. Θα πω εγώ: κουράγιο!!!!!!!

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home

feed me more stupidity