Θεριό Ανήμερο...

Ποιος είδε το Θεριό και δεν το φοβήθηκε;Ε;; Ποιος;;

Δευτέρα, Μαΐου 14, 2007

Προβληματίζομαι...

Το ταλέντο και πώς να (μην) το αναγνωρίσετε
Ο βιολονίστας Τζόσουα Μπελ είναι ένας από τους μεγαλύτερους εν ζωή μουσικούς της εποχής του. Αυτή η ιδιοφυϊα, τον περασμένο χειμώνα, συμφώνησε να πάρει μέρος σε ένα μίνι κοινωνικό πείραμα: κατέβηκε στον κεντρικό σταθμό του μετρό της Ουάσιγκτον, σε ώρα αιχμής, άνοιξε τη θήκη του βιολιού του (ένα ανεκτίμητο Στραντιβάριους του 1713) στο πάτωμα και άρχισε να παίζει με την ψυχή του. Ακριβώς όπως ερμηνεύει στα κονσέρτα του, που χαλάνε κόσμο διεθνώς.
Οι οργανωτές του πειράματος στην αρχή φοβήθηκαν μήπως σχηματιστεί τέτοιο πλήθος που θα δημιουργούσε κίνδυνο από το στριμωξίδι. Κακώς φοβήθηκαν.
Σιγά το πλήθος. Μέσα σε σαράντα λεπτά, επτά άνθρωποι κοντοστάθηκαν να ακούσουν για λίγο αυτήν τη μουσική, που γεμίζει θέατρα και πουλάει εκατομμύρια δίσκους. Μετά βίας συγκεντρώθηκαν στη θήκη του Στραντιβάριους τριάντα δολάρια σε ψιλά.
Ενας ταχυδρομικός υπάλληλος κι ένας σερβιτόρος στάθηκαν την περισσότερη ώρα μπροστά στον «πλανόδιο» (τι χαστούκι στους σνομπ μουσικόφιλους της πόλης), ενώ το μεγαλύτερο κομπλιμέντο το έκανε η λουστραδόρα που γυάλιζε τα παπούτσια των επιβατών, απέναντί του. («Παίζει πολύ δυνατά», σχολίασε, «αλλά είναι ο μόνος μουσικάντης που ήρθε στο πόστο μου και δεν φώναξα την αστυνομία»).
Τι είναι σήμερα η τέχνη χωρίς το μάρκετινγκ που τη συνοδεύει; Υπάρχει ταλέντο χωρίς κοινό να το θαυμάσει; Χωρίς έναν παγκοσμιοποιημένο Ηλία Ψινάκη να το εκθειάσει; Εχει νόημα να αγωνίζεσαι για το όνειρό σου, χαμένος μέσα στο πλήθος, χωρίς κανείς να σε αναγνωρίζει;
Αυτά είναι ερωτήματα που δεν απαντά, απλώς ξαναθέτει, το «μίνι πείραμα» που διεξήγαγε μεγάλης κυκλοφορίας έντυπο της πρωτεύουσας των ΗΠΑ.
Το ερώτημα, όμως, στο οποίο καλούμεθα όλοι να απαντήσουμε είναι ένα: αν ένα μεσημέρι στο μετρό άγγιζε τα αυτιά μας η μουσική του Θεού, με ποιους θα είμαστε εμείς;
Με τους χιλιάδες που προσπέρασαν ή με τους επτά που κοντοστάθηκαν για να την ακούσουν;

Κείμενο: Ρίκα Βαγιάνη

Υ.Γ. Τι να σχολιάσει κανείς... Εδώ μπλοκάρει το (όποιο) χιούμορ μου.

7 Comments:

At 5/14/2007 2:16 μ.μ., Blogger nosyparker said...

Συγνώμη ρε κοπελιά, αλλά στον κεντρικό σταθμό του μετρό της Ουάσιγκτον και μάλιστα σε ώρα αιχμής, ποιος περιμένεις να σταματήσει; Όσο καλή και να 'ναι η μουσική. Αφού όλοι βιάζονται!

 
At 5/14/2007 5:30 μ.μ., Blogger YO!Reeka's said...

την άκουσα την ιστορία! σε κάποια φάση είχα δει και ένα κλιπάκι, του μπρους σπρίγκιστην να παίζει με έναν πλανώδιο στο δρόμο-εκεί όμως είναι διαφορετικά γιατί είναι αναγνωρίσιμος :)

 
At 5/14/2007 6:27 μ.μ., Blogger deadend mind said...

αν και συμφωνώ με την ένσταση της nosyparker, γιατί άλλο είναι να σε βρίσκει η μουσική σε κακή ώρα και άλλο είναι να την αναζητάς εσύ όποτε είσαι χρονικά/ψυχικά διαθέσιμος, είναι εντυπωσιακή η ιστορία και σίγουρα ανησυχητική...

 
At 5/16/2007 11:50 μ.μ., Blogger vromogato said...

είναι θέμα βιασύνης δηλαδή?
αν έπαιζε η μαντόνα δε θα μάζευε κόσμο?

 
At 5/17/2007 11:07 π.μ., Blogger jul said...

Χα!!!! Για φαντάσου!!!!!
Ειναι όντως ψιλοτρομακρικό αυτό το πείραμα!!!!!

 
At 5/17/2007 4:08 μ.μ., Blogger Luccia said...

Άρα; Που καταλήγουμε; Η μουσική του τύπου ανήκει στη λεγόμενη 'υψηλή κουλτούρα'η οποία χρησιμοποιείται πολλές φορές ως εργαλείο κοινωνικής προβολής.

Στα πλαίσια της λογικής του "σχετικισμού", ο Γάλλος κοινωνιολόγος P.Bourdieu προχώρησε σε μια «αποκάλυψη» της Υψηλής τέχνης, καταδεικνύοντάς την ως μέσο οριοθέτησης των κοινωνικών αλλά και πολιτισμικών διαφορών, στιγματίζοντας έτσι μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού ως κατώτερου. Οι απόψεις του Pierre Bourdieu συγκλίναν με αυτές ενός άλλου, προγενέστερου Γερμανού κοινωνιολόγου σχετικιστή, του Karl Mannheim, (1893 – 1947). Και οι δύο υποστήριζαν ότι η πολιτισμική ιεραρχία βρισκόταν σε άμεση συνάρτηση με την κοινωνική ιεραρχία ενός συστήματος.

Αυτή η δυναμική είχε επιπτώσεις στο κοινωνικό σύνολο, και στον τρόπο που η αστική τάξη αντιμετώπιζε την τέχνη αυτή. Ο Bourdieu το απέδειξε μάλιστα στην πράξη, διεξάγοντας στατιστικές έρευνες οι οποίες κατέληξαν στο συμπέρασμα πως οι επιλογές του ατόμου δεν είναι πάντα αποτέλεσμα της βούλησής του αλλά διαμορφώνονται σε μεγάλο βαθμό από το κοινωνικό σύστημα. Αργότερα, στο βιβλίο του «Η διάκριση. Κοινωνική κριτική της καλαισθητικής κρίσης» εξελίσσει αυτήν την άποψη περισσότερο, λέγοντας ότι η μικροαστική τάξη που είχε αναδυθεί από την Βιομηχανική Επανάσταση, αποδέχονταν πρωτοποριακές αισθητικές αντιλήψεις στοχεύοντας καθαρά και μόνο στην κοινωνική άνοδο, επιδεικνύοντας έτσι αυτό που ο Bourdieu ονόμασε «πολιτιστική καλή θέληση».

Στην πραγματικότητα ο κόσμος πάει σε ανάλογες πολιτιστικές εκδηλώσεις "to see and to be seen" ευχόμενος να μπορούσε να ήταν στα μπουζούκια αντι εκεί.

 
At 5/17/2007 4:18 μ.μ., Blogger Θεριό Ανήμερο said...

nosyparker:
Εσύ τι λες. Ότι αν μοιράζανε λεφτά, θα εξακολουθούσαν να βιάζονται;

yo!reeka's:
Δεν μιλάμε για τον Μπρους ή εμένα, μιλάμε για μη τηλεοπτικούς καλλιτέχνες.

deadend mind:
Χρήζει μελέτης το θέμα, οπωσδήποτε.

vromogato:
Εκεί είναι το θέμα. Η αξία του προσώπου μετριέται με την αναγνωρισημότητά του. Παλιόκατάσταση.

jul:
Όπως τα περισσότερα πειράματα νομίζω...

lucia:
"to see and to be seen", ή αλλιώς καλωσορίσαμε στην νέα χιλιετία.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home

feed me more stupidity